![](https://simeiakairwn.files.wordpress.com/2024/04/image-180.png?w=600)
«Διδάσκαλε, θέλομεν ίνα ο εάν αιτήσωμεν ποιήσης ημίν».
Θέλοντας η Εκκλησία μας να μας προετοιμάσει για τα φρικτά και σωτηριώδη Παθη του Κυρίου τα οποία πλησιάζουν, όρισε να διαβάζεται σήμερα, Ε΄ Κυριακή των Νηστειών, μία περικοπή από το κατά Μάρκον ευαγγέλιο που περιγράφει τα γεγονότα των ημερών πριν από το Πάθος του Χριστού.
Μας παρουσιάζει τον Χριστό να εξηγεί στους μαθητές όλα όσα επρόκειτο να συμβούν, έτσι ώστε να μπορέσουν στο μέτρο των ανθρωπίνων δυνάμεών τους να κατανοήσουν τα γεγονότα και όσα επρόκειτο να ακολουθησουν με την ανάστασή του. Και ενώ ο Χριστός προλέγει όσα φρικτα και φοβερά επρόκειτο να υπομείνει για τη σωτηρία των ανθρώπων, δύο από τους μαθητές του τον πλησιάζουν και του ζητούν να τους υποσχεθεί ότι θα εκπληρώσει το αίτημά τους.
Δεν είναι κάποιοι τυχαίοι μαθητές του. Είναι δύο από τους πιο αγαπημένους του, είναι δύο από τους πιο έμπιστούς του. Ειναι ο Ιάκωβος και ο Ιωάννης. Είναι αυτοί που μαζί με τον απόστολο Πέτρο είχαν τη μεγάλη τιμή να δούν τον Χριστό επάνω στο όρος Θαβώρ να μεταμορφώνεται ενώπιον αυτών και να συνομιλεί με τον Μωυση και τον Ηλία. Είναι αυτοί που τον ακουσαν να τους ζητά να μην πούν σε κανένα τίποτε για το φοβερό και ουράνιο θέαμα της δόξης του Θεού που αντίκρυσαν. Και αυτοί οι δύο μαθητές ζητούν κάτι που δεν ταιριάζει καθόλου με όσα τους έλεγε εκείνη την ώρα ο Χριστός. Ζητούν κατι που θα έλεγε κανείς ότι τίποτε δεν διδάχθηκαν τρία χρόνια κοντά στον Χριστο· και όμως το ζητούν. Ζητούν να καθίσουν ο ένας εκ δεξιών και ο άλλος εξ αριστερών του Ιησού, όταν θα βρίσκεται στη δόξα του.
Πρωτάκουστο αίτημα, αδελφοί μου. Ο Χριστός τους μιλά για θυσία και αυτοί σκέφτονται τη δόξα. Ο Χριστός τους μιλά για προσφορά και αυτοί ζητούν την ικανοποίηση της προσωπικής τους φιλοδοξίας. Δεν έχουν ακόμη συνειδητοποιήσει ότι το μεγαλείο του διδασκάλου τους βρίσκεται στην εκουσία προσφορα του εαυτού του για τον άνθρωπο, δεν βρισκεται στην απόλαυση της θείας του δοξης. Αν ο Χριστός σκεφτόταν σαν τους δύο μαθητές του, δεν θα ερχόταν ποτέ στη γη, για να σώσει τον άνθρωπο. Αν ήρθε στη γη, ήταν γιατί ο ίδιος έθεσε πάνω από κάθε τι άλλο την αγάπη για τον άνθρωπο. Και η αγάπη «ου ζητεί τα εαυτής», η αγάπη είναι έτοιμη να θυσιασθεί για τον αλλο, είναι έτοιμη να γίνει διάκονος και υπηρέτης του πλησίον.
Όλα αυτά δεν τα είχαν κατανοήσει ακόμη οι μαθητές του, γι’ αυτό και το φρόνημα τους ήταν ακόμη κοσμικό και ανθρώπινο. Γι’ αυτό και, ενώ ακούν τον Ιησού να τους περιγράφει το πάθος του, δεν κατανοούν τι τους λέγει. Γι’ αυτό και, όταν σε λίγες ημέρες θα τους ζητήσει να αγρυπνήσουν προσευχόμενοι μαζί του στις ώρες της μεγάλης του αγωνίας στον κήπο της Γεθσημανή, αυτοί θα αποκοιμηθούν.
Όμως ο ευαγγελιστής Μάρκος δεν διστάζει να καταγράψει στο ευαγγελιό του αυτό το ατυχές, θα μπορούσαμε να πούμε, αίτημα των δύο μαθητών του Χριστού. Το καταγράφει όχι για κανένα άλλο λόγο, όσο για να μας διδάξει με τη δική τους συμπεριφορά πόσο εύκολα μπορούμε και εμείς να πέσουμε σε παρόμοια σφάλματα και να ζητούμε από τον Θεό παράλογα πράγματα.
Γιατί δεν είναι λίγες φορές, αδελφοί μου, που ξεχνούμε ότι για τον Θεό δεν έχουν σημασία ούτε οι πρωτοκαθεδρίες ούτε οι εξουσίες ούτε οι υψηλες θέσεις. Ξεχνούμε πως ο Θεός υψώνει αυτούς που έχουν ταπεινό φρονημα και αυτούς που ειίναι πρόθυμοι να γίνουν διάκονοι και υπηρέτες των άλλων. Δεν απαγορεύει, βεβαίως, την υγιή φιλοδοξία για την πρόοδο του ανθρώπου, καταδικάζει όμως την προσκόλληση σε θέσεις και αξιώματα και στην επιδίωξή τους με κάθε τρόπο και μέσο, θεμιτό ή αθέμιτο. Στα μάτια του Θεού έχει πάντοτε αξία η προσφορά του ανθρώπου και η διάθεση με την οποία προσφέρει. Γι’ αυτό και ικανοποιεί τα αιτήματά μας μόνο όταν αυτά είναι ωφέλιμα για τη σωτηρία μας.
Πολλές φορές, αδελφοί μου, εμείς οι άνθρωποι έχουμε απαιτήσεις από τον Θεό. Ζητούμε πολλά και διάφορα για τον εαυτό μας ή για τους οικείους μας και τα παιδιά μας. Κάνουμε σχέδια για το μέλλον μας και το μέλλον τους και περιμένουμε ο Θεός να μας τα πραγματοποιήσει. Όμως ο Θεός δεν ακολουθεί τα δικά μας σχέδια, όσα τέλεια και αν είναι, όσο υπέροχα και αν μας φαίνονται, όσα και αν επιθυμούμε πολύ την πραγμάτωσή τους. Και δεν τα ακολουθεί ο Θεός, όχι γιατί θέλει να μας στενοχωρήσει, αλλά γιατί εκείνος έχει καλύτερα σχέδια και για μας και για τα προσφιλή μας πρόσωπα. Έχει καλύτερα σχέδια, γιατί εκείνος γνωρίζει το παρόν και το μέλλον, γιατί ενδιαφέρεται με πατρική στοργική και αγάπη για το πραγματικό καλό μας.
Γι’ αυτό, αδελφοί μου, ακόμη και όταν βλέπουμε τον Θεό να μην ανταποκρίνεται στα σχέδιά μας και στις επιθυμίες μας, ακόμη και όταν όσα συμβαίνουν στη ζωή μας και στη ζωή των αγαπημένων μας προσώπων είναι εντελώς αντίθετα από αυτά που θέλαμε εμείς να συμβαίνουν, ας μάθουμε να δεχόμαστε με υπομονή και ταπείνωση το σχέδιο του Θεού, ας το δεχόμαστε με εμπιστοσύνη αλλά κυρίως με τη βεβαιότητα ότι όσο δυσάρεστο και αν μας είναι αυτό που μας συμβαίνει, είναι αναμφίβολα το καλύτερο για μας και τα προσφιλή μας πρόσωπα. Ας εμπιστευόμαστε στα χέρια του Θεού «εαυτούς και αλλήλους», ας του εμπιστευόμαστε και τη ζωή και τον θάνατο και ας μη του ζητούμε τίποτε άλλο παρά μόνο «πάντα τα προς σωτηρίαν αιτήματα και ζωήν την αιώνιον».
Μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας Παντελεήμων
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου