ΔΕΛΤΙΟ ΚΑΙΡΟΥ για Τρίτη 3 Μαρτίου.

 

ΔΕΛΤΙΟ ΚΑΙΡΟΥ για Τρίτη 3/3

Αραιές νεφώσεις, τοπικά αυξημένες στα κεντρικά και βόρεια. Μικρή άνοδος της θερμοκρασίας. Άνεμοι βορείων διευθύνσεων με εντάσεις έως 5 μποφόρ. Περιορισμένη ορατότητα και ομίχλες τη νύχτα και νωρίς το πρωί.

Πιο αναλυτικά, την Τρίτη 3 Μαρτίου αναμένονται καλές καιρικές, με ηλιοφάνεια και λίγες αραιές νεφώσεις. Περισσότερες θα είναι κατά περιόδους οι νεφώσεις στην κεντρική και κυρίως στη βόρεια χώρα. Τη νύχτα και νωρίς το πρωί η ορατότητα σε πολλές περιοχές θα είναι περιορισμένη και θα σχηματιστούν ομίχλες.

Η θερμοκρασία θα κυμανθεί στη Δυτική Μακεδονία -2 έως 14 βαθμούς, στην υπόλοιπη Μακεδονία και στη Θράκη από -2 έως 16-18, στην Ήπειρο από 4 έως 15-16 βαθμούς, στα κεντρικά ηπειρωτικά από 2 έως 17-19, στα υπόλοιπα ηπειρωτικά από 4 έως 17-17 και τοπικά 20 βαθμούς, στα Επτάνησα από 6 έως 15-17, στα νησιά του Βόρειου και Βορειοανατολικού Αιγαίου από 5 έως 16-18 βαθμούς και στα υπόλοιπα νησιωτικά τμήματα του Αιγαίου και στην Κρήτη από 6 έως 17-19 βαθμούς Κελσίου.

Οι άνεμοι, τόσο στο Αιγαίο όσο και στο Ιόνιο θα είναι βόρειοι βορειοδυτικοί με εντάσεις 3-4 μποφόρ, ενώ στην περιοχή των Κυθήρων και στα Δωδεκάνησα θα πνέουν δυτικοί βορειοδυτικοί άνεμοι με εντάσεις 4-5 μποφόρ. Ασθενείς άνεμοι θα πνέουν στα ηπειρωτικά.

Στο νομό Αττικής και στην πόλη της Αθήνας αναμένονται λίγες νεφώσεις. Τη νύχτα και νωρίς το πρωί, τοπικά η ορατότητα θα είναι περιορισμένη Οι άνεμοι θα από διάφορες διευθύνσεις με εντάσεις 2-3 μποφόρ. Η θερμοκρασία θα κυμανθεί από 8 έως 18-19 βαθμούς.

Στη Θεσσαλονίκη αναμένονται παροδικές νεφώσεις. Τη νύχτα και νωρίς το πρωί η ορατότητα θα είναι περιορισμένη και ενδέχεται να σχηματιστεί ομίχλη. Οι άνεμοι θα πνέουν από διάφορες διευθύνσεις ασθενείς. Η θερμοκρασία θα κυμανθεί από 6 έως 18 βαθμούς.

Read more » Διαβάστε Περισσότερα

Εορτάζοντες την 3ην του μηνός Μαρτίου

 

Εορτάζοντες την  3ην του μηνός Μαρτίου   ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΕΥΤΡΟΠΙΟΣ, ΚΛΕΟΝΙΚΟΣ και ΒΑΣΙΛΙΣΚΟΣ Ο ΑΓΙΟΣ ΘΕΟΔΩΡΗΤΟΣ ίερομάρτυρας, πρεσβύτερος Αντιοχείας ΟΙ ΟΣΙΟΙ ΖΗΝΩΝ και ΖΩΪΛΟΣ Η ΟΣΙΑ ΠΙΑΜΟΥΝ ή Παρθένος Ο ΠΡΟΦΗΤΗΣ ΙΩΑΔ ή ΙΩΗΛ Η ΟΣΙΑ ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ή εξ Αλεξανδρείας (4ος αϊ.)   Αναλυτικά   ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΕΥΤΡΟΠΙΟΣ, ΚΛΕΟΝΙΚΟΣ και ΒΑΣΙΛΙΣΚΟΣ Ή καταγωγή αυτών των τριών πνευματικών βλασταριών ήταν από την Άμάσεια του Πόντου (ορισμένοι συναξαριστές αναφέρουν ότι ήταν και συγγενείς του Αγ. Θεοδώρου του Τήρωνος). Όταν ο Διοκλητιανός εξαπέλυσε άγριο διωγμό κατά των χριστιανών, ο έπαρχος Άσκληπιοδότης αμέσως τους συνέλαβε και τους ανέκρινε αν πράγματι ήταν χριστιανοί. Και οι τρεις, χωρίς κανένα δισταγμό, ομολόγησαν Χριστόν Εσταυρωμένον. Αμέσως, ο έπαρχος διέταξε να τους βασανίσουν ανελέητα. Τα βασανιστήρια δεν επηρέασαν καθόλου το θάρρος και τη συνείδηση τους. Ενώ τους έδερναν και τους έκαιγαν αλύπητα, αυτοί ζητούσαν τη βοήθεια του Χρίστου και Τον υμνούσαν. Έτσι, οι μεν Εϋτρόπιος και Κλεόνικος πέθαναν με σταυρικό θάνατο, ο δε Βασιλίσκος, αφού φυλακίστηκε, πέθανε μετά από μύριες στερήσεις και κακουχίες, χωρίς να καμφθεί το φρόνημα του καθόλου. Παρέμεινε μέχρι τελευταίας πνοής πιστός στο Χριστό. Μ' αυτόν τον τρόπο και οι τρεις τεκμηρίωσαν τα θεόπνευστα λόγια του Ιωάννη στην Αποκάλυψη, ότι "ουκ ήγάπησαν την ψυχήν αυτών άχρι θανάτου"1. Για τη μαρτυρία δηλαδή του Χριστού, ο' άνθρωποι αυτοί δεν αγάπησαν τη ζωή τους, αλλά την περιφρόνησαν μέχρι θανάτου. 1. Αποκάλυψη Ιωάννου, ιβ' 11. Απολυτίκιο. Ήχος δ'. Ταχύ προκατάλαβε. Το τρίστοιχον άθροισμα, των Αθλητών του Χριστού, Εύτρόπιον μέλψωμεν, συν Βασιλίσκω όμοϋ, τον θείον Κλεόνικον ούτοι γαρ της Τριάδος, το ύπέρθεον κράτος, άθλοις ύπερφυέσιν, ώμολόγησαν πάσιν η πάντοτε πρεσβεύουσι, σώζεσθαι άπαντας. Ο ΑΓΙΟΣ ΘΕΟΔΩΡΗΤΟΣ ίερομάρτυρας, πρεσβύτερος Αντιοχείας Ήταν τα θλιβερά χρόνια Ιουλιανού του παραβάτη, πού ο ασεβής αυτός αυτοκράτορας έξεδίωκε τήν Εκκλησία, προσπαθώντας ν' αναστηλώσει την ειδωλολατρία. Οι διωγμοί αυτοί βέβαια, έπεξετάθηκαν και στην Αντιόχεια τη Μεγάλη. Πολλοί όμως από τους κληρικούς της, έμειναν ακλόνητοι στην παράταξή τους, προστατεύοντας και ενθαρρύνοντας το ποίμνιο με την παρουσία τους. Μεταξύ των ηρώων αυτών ήταν και ο Θεοδώρητος. Συνελήφθη λοιπόν από τον έπαρχο της πόλης (Ιουλιανό ονομαζόμενο, πού κατά τον Σ. Εύστρατιάδη ήταν θείος του Ι Ιουλιανού του Παραβάτη), αλλά διατήρησε όλη την ακεραιότητα του θάρρους του. ο έπαρχος στην αρχή τον περιποιήθηκε. Και τόνισε τη μεγάλη αξία του Θεοδώρητου, την ευφυΐα και την παιδεία του. Κατέληξε δε προτρέποντας τον Θεοδώρητο να απαρνηθεί το Χριστό, και να προσέλθει στη θρησκεία των ειδώλων. ο Θεοδώρητος τον άκουσε με υπομονή, και κατόπιν μεταξύ άλλων είπε στον έπαρχο: "Πώς να προδώσω την άλήθειαν, πώς να λιποτακτήσω από την Έκκλησίαν της πίστεως και της ζωής, πώς να αφήσω την χριστιανικήν ελπίδα, την χύνουσαν τόσον φως και τόσην παρηγοριά ν εις τους ζοφώδεις ορίζοντας του βίου, πώς να φανώ τόσον αχάριστος προς τον Χριόταν μου, ο οποίος υπέρ εμού έχυσε το αίμα του; Είμαι και θα μείνω χριστιανός". ο έπαρχος, εξεπλάγη μεν από το θάρρος του, διέταξε όμως και τον αποκεφάλισαν. ΟΙ ΟΣΙΟΙ ΖΗΝΩΝ και ΖΩΪΛΟΣ Απεβίωσαν ειρηνικά. Η ΟΣΙΑ ΠΙΑΜΟΥΝ ή Παρθένος Καταγόταν από την Αίγυπτο και έζησε τον 4ο αιώνα μ.Χ. Νωρίς στερήθηκε τον πατέρα της, αλλά ή μητέρα της την ανέθρεψε και την πότισε με τα νάματα της χριστιανικής ευσέβειας. Μητέρα και κόρη δόθηκαν με όλη τους την καρδιά σε έργα ευσπλαχνίας και φιλαδελφίας. Με το μικρό τους εισόδημα και με κόπους των χεριών τους, παρηγορούσαν ασθενείς και θλιβομένους. Επίσης στήριζαν την κλονισμένη πίστη των γυναικών και ή διαγωγή τους ενέπνεε αγάπη και σεβασμό. Όταν πέθανε ή μητέρα της, ή Πιαμοϋν αύξησε τους κόπους της στις υπηρεσίες των ευαγγελικών αγαθών. Ή αγιότητα της είχε φθάσει και σε άλλες πόλεις. Κάποτε μάλιστα, κατάφερε μόνη της να σώσει την γενέτειρα πόλη της από τους εχθρούς, όταν δήλωσε σ' αυτούς το όνομα της. Στο άκουσμα εκείνοι θυμήθηκαν τον Θεό και αποχώρησαν ειρηνικά. Ή Άγια πέθανε μέσα σε άπειρες ευλογίες και γενικό ήταν το πένθος την ήμερα της κηδείας της. Ο ΠΡΟΦΗΤΗΣ ΙΩΑΔ ή ΙΩΗΛ Περιττώς εδώ επαναλαμβάνεται ή μνήμη του. Βλέπε βιογραφία του την 30η Μαρτίου, όπου και ή κυρίως μνήμη του. Η ΟΣΙΑ ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ή εξ Αλεξανδρείας (4ος αϊ.)

 

Read more » Διαβάστε Περισσότερα

Σύλλογος Γυναικών Τσοτυλίου... Γιορτή της Γυναίκας το Σάββατο 7 Μαρτίου στην "Εκάτη".

 

Read more » Διαβάστε Περισσότερα

Ο παλίμψηστος κώδικας του Αρχιμήδη με τα ανείπωτα μυστικά.

 Είναι ένα βιβλίο που θα μπορούσε να είχε αλλάξει την ιστορία του κόσμου. Περιέχει τις επαναστατικές ιδέες μιας ευφυΐας που ήταν αιώνες μπροστά από την εποχή της -του Αρχιμήδη.

Το βιβλίο ήταν χαμένο από τον κόσμο για περισσότερα από 1000 χρόνια, αλλάζοντας χέρια ανάμεσα σε αντιγραφείς, καλόγερους, πλαστογράφους και αναξιόπιστους διανοούμενους.

Κι όμως, κανείς δεν φαίνεται να ήξερε την αξία του μέχρι που βγήκε σε δημοπρασία και πουλήθηκε στην τιμή των δύο εκατομμυρίων δολαρίων. Ο αγοραστής, ένας δισεκατομμυριούχος που δεν δήλωσε την ταυτότητά του. Αντί να το κρατήσει κρυφό, το παρέδωσε σε εκείνους που μπορούσαν να αποκαλύψουν τα μυστικά του.

Αλλά η ερμηνεία του χειρογράφου του Αρχιμήδη αποδείχτηκε πολύ δυσκολότερη απ’ όσο μπορούσε κανείς να φανταστεί. Τα σχεδόν αόρατα ίχνη των λέξεών του βρίσκονταν ανάμεσα στις σειρές ενός μεσαιωνικού βιβλίου προσευχών.

Καθώς οι επιστήμονες πάλευαν να ανακτήσουν το κείμενο ανακάλυψαν ότι ο Αρχιμήδης ήταν πολύ πιο μπροστά από την εποχή του απ’ όσο πίστευαν ως τότε.

Αν τα μυστικά του δεν ήταν για τόσον καιρό κρυμμένα μπορεί ο κόσμος να ήταν ένα πολύ διαφορετικό μέρος. Θα μπορούσαμε να είχαμε φτάσει στον Άρη σήμερα, θα μπορούσαμε να είχαμε καταφέρει όλα αυτά που οι άνθρωποι προσπαθούν εδώ και αιώνες.

https://arxaia-ellinika.blogspot.gr/2017/01/palimpsistos-kodikas-arhimidi-aneipota-mystika.html

Read more » Διαβάστε Περισσότερα

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΠΑΠΑΔΙΑΜΑΝΤΗΣ –" Ἡ Μαούτα".

 Μικρά διηγήματα

ΑΠΑΝΤΑ ΤΟΜΟΣ ΤΕΤΑΡΤΟΣ, ΚΡΙΤΙΚΗ ΕΚΔΟΣΗ Ν. Δ. ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΠΟΥΛΟΣ, ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΔΟΜΟΣ

― Πὼ πὼ πώ! γού!! ἂ πὰ πά! Τ᾿ εἶν᾿ αὐτό; Τί γλέπω; Κύρι᾿ ἐλέησον!

Εἶχεν ἀνακαθίσει ἐπὶ τῆς πενιχρᾶς στρωμνῆς της ἡ μικρὰ τὸ Μοσκαδώ, ἡ κόρη τῆς Σοφιᾶς τῆς φουρνάρισσας, καὶ συνῆπτε τὰς χεῖρας, ἀνατείνουσα ἔξαλλον τὸ ὄμμα πρὸς τὸ ἀμυδρὸν φῶς τῆς κανδήλας, τὸ ὁποῖον ἐφώτιζε μίαν Παναγίαν παλαιὰν μαυρισμένην, κ᾿ ἕνα Ἅγιον Χαράλαμπον, μικρὸν ἀσημωμένον εἰκόνισμα· καὶ τὸ στόμα της ἐξέπεμπεν ἀλλεπάλληλα τ᾿ ἀνωτέρω ἐπιφωνήματα. Ἦτον μεσάνυχτα περασμένα· πρὸ μικροῦ εἶχαν λαλήσει τὰ ὀρνίθια.

― Γοὺ γού! πὰ πὰ πά! Κάμε, Θέ μου, ἔλεος! Πῶς τὴν τραβοῦν! πῶς τὴν ἁρπάχνουν! πῶς τὴν φορτώνουν, Θέ μου! τί φόρτωμα εἶν᾿ αὐτό; Νά, τὴν Μαούτα βλέπω, ἀπάν᾿ στὸ σπίτι, τὴν κυρά μας. Καὶ τὴν φορτώνουν κάσσες, παλιοσάνιδα, τσότρες, κόσκινα, ταψιά… Κοσκινοὺ ἔγινες, Μαούτα;… Γιατί τὴν φορτώνουν ἔτσι; Καὶ τὴν τραβοῦν, καὶ τὴν σπρώχνουν ἐμπρός. Ἔλεος! ἔλεος! Νά καὶ μιὰ σκαφίδα, καὶ δυὸ κόφες γεμᾶτες στάχτη… ἄ! κ᾿ ἕνα στατήρι; Τί τὸ θέλουν, τάχα, τὸ στατήρι, γιὰ νὰ ζυγιάσουν τὶς ἁμαρτίες της; Ἐμπρός, ἐμπρός, ἀπ᾿ τὰ κεραμίδια ψηλά! Νά, ἄγγελος Κυρίου μὲ τὰ φτερὰ γαλάζια, καταγάλανα, χρυσᾶ. Νά καὶ τ᾿ Ἀραπάκια… ἕνα σωρὸ ἀνθρωπάκια μαῦρα, γυφτόπουλα μικρά, σὰ νυχτερίδες, ἁπλώνουν τὰ χέρια τους, μὲ τὰ φτερὰ κολλημένα… τὴν ψυχή της ἁρπάχνουν!… Ἔλεος, Θέ μου, ἔλεος!

Ἡ Ξενούλα, ἡ μεγαλυτέρα ἀδελφὴ τῆς Μοσκαδῶς, ἥτις ἐκοιμᾶτο εἰς τὸ πλάγι της, ἐξύπνησε, τρίβουσα τὰ ὄμματα, ἀνεσηκώθη ὀλίγον ἐπὶ τοῦ προσκεφάλου· ἔβλεπε μετ᾿ οἴκτου τὰ φαινόμενα τῆς ἐκστατικῆς αὐτῆς ὑπνοβασίας, κ᾿ ἐπετίμα αὐστηρῶς τὴν ἀδελφήν της.

― Τί ἔπαθες πάλε, Μοσκαδώ; Πέσε κοιμήσου, ἡσύχασε… ἀλαφροΐσκιωτη εἶσαι, καημένη!

Τὸ Μοσκαδώ, χωρὶς νὰ δείξῃ ὅτι ἤκουσε τὴν ἀδελφήν της, ἐξηκολούθησε νὰ ἐξαγγέλλῃ μεγαλοφώνως τὴν ὀπτασίαν της.

― Πὼ πὼ πώ!… ὡς κ᾿ ἕνα μουλάρι βαρυφορτωμένο τῆς φορτώνουν ἀπάνω στὴν πλάτη της!… Τ᾿ εἶν᾿ αὐτὸ ποὺ βλέπω; Σὲ καλό σου, θεια-Μαούτα!… Κόσκινα, παλιοκασσέλες, παλιοσάνιδα, δυὸ σκαφίδες, μιὰ φλάσκα, ἕνα στατήρι, δυὸ κόφες, ἕνα ταψί, κ᾿ ἕνα ὁλάκερο μουλάρι, μὲ δυὸ θεόρατα σακκιὰ πατημένα, ὁλόγεμα! Εἴσαστε Χριστιανοί;

Συνέσφιγξε τὰς χεῖρας, ἔκαμε κίνημα εἰς τὰ ὀπίσω, κ᾿ ἐπέφερε:

― Πῶς τὰ σηκώνει!

Εἶτα ἀνέπεσεν εἰς τὸ προσκέφαλόν της, διέλυσε τὰς χεῖρας, ἔκαμε τὸ σημεῖον τοῦ Σταυροῦ, ἔκλεισε τὰ ὄμματα, καὶ μὲ ἡσυχωτέραν φωνήν, ὡς νὰ ἐσχολίαζε τὴν ἰδίαν ὀπτασίαν της, ἢ ὡς νὰ ἡρμήνευε τὴν ὑποβολὴν ἄλλου, ἀοράτου, ὄντος, ἐξηκολούθησε:

― Τὰ ὅσ᾿ ἀποχτοῦμε, τ᾿ ἀκοῦς, τ᾿ ἀφήνουμε ὅλα ἐδῶ ὅντας θὰ φύγουμε… Τὰ ὅσα κλέφτουμε, μόνον ἐκεῖνα παίρνουμε μαζί μας, ἀκοῦς… Μᾶς τὰ φορτώνουν στὴ ράχη, στὴν τραχηλιά μας, γύρω στὸν λαιμὸ μᾶς τὰ κρεμοῦν. Μᾶς πομπεύουν ἐκεῖ ποὺ θὰ πᾶμε, τ᾿ ἀκοῦς!

Καὶ μὲ τὴν χεῖρα ἐψηλάφησε μηχανικῶς τὸν λαιμόν της, διώρθωσε κ᾿ ἐκόμβωσε τὴν τραχηλιά της· ὡς νὰ ἤθελε νὰ βεβαιωθῇ ἂν ὁ ἴδιος λαιμός της ἦτο ἀπηλλαγμένος ἀπὸ τοιαῦτα βάρη, ὁποῖα ἔλεγεν.

Εἶτα εὐθὺς ἀπεκοιμήθη.

*
* *

Τὴν ἄλλην ἡμέραν ἐκηδεύετο ἡ κυρα-Μαγούτα, χήρα, πεντηκοντοῦτις γυνή. Αὕτη ὑπῆρξε καλὴ οἰκοκυρά, μὲ πολλὰ ὑπάρχοντα, καὶ τῆς ἔκαμαν καλὴν κηδείαν. Ἡ Σοφιὰ μὲ τὰς δύο θυγατέρας της, πτωχὴ γυνὴ κολλῶσα* τὸν φοῦρνον, ἀπ᾿ ὀλίγου καιροῦ εἶχε μετοικήσει εἰς τὴν γειτονιάν. Εἶχεν ὑπανδρεύσει τὴν μεγάλην κόρην της, δοῦσα ὡς προῖκα τὴν μικρὰν οἰκίαν της, εἰς τὴν Ἐπάνω Ἐνορίαν, καὶ δὲν εἶχε πλέον καλύβην νὰ στεγασθῇ. Ὅθεν ἐλθοῦσα ἐκατοίκησεν εἰς τὸν μικρὸν οἰκίσκον, τὸν χρηματίσαντα ἴσως πρῴην ὀρνιθῶνα (εἰς τὰς ἡμέρας τῆς ἀκμῆς τῆς οἰκίας), κείμενον ὄπισθεν τοῦ φούρνου, ἐντὸς τῆς μεγάλης ἀνηφορικῆς αὐλῆς, ἐχούσης τριάντα σκαλοπάτια, δύο σπιθαμῶν τὸ ὕψος, μαρμάρινα.

Ἦτο ἡ μόνη φουρνάρισσα ἥτις εἶχε κάμει «στὰ χέρια της», τῆς κυρα-Μαγούτας. Αὕτη εἶχε κτίσει διδύμους φούρνους πρὸ δύο ἐτῶν, ἐντὸς χαλάσματος τῆς αὐλῆς, πρὸς τὰ κάτω, ἀλλ᾿ εἰς ὀλίγον καιρὸν εἶχεν ἀλλάξει πέντε φουρνάρισσες. Κατόπιν ὁ φοῦρνος ἔμεινεν ἀργός, δι᾿ ἔλλειψιν γυναικὸς προθυμουμένης ν᾿ ἀναλάβῃ τὸ ἔργον. Τέλος εὑρέθη ἡ Σοφιά, ἥτις ἦτο μαλακὴ γυνή, καὶ «ἀπόμονη»*, ἀπὸ ἄλλον μαχαλάν, μὴ γνωρίζουσα καλῶς τῆς γειτονιᾶς τὰ πρόσωπα καὶ τὰ πράγματα· ἡ πτωχὴ χήρα, ἐπειδὴ εἶχε προικίσει ἀρτίως, ὡς εἴπομεν, τὴν κόρην της, εὑρίσκετο πρὸς τὸ παρὸν ἀνέστιος. Αὕτη ἐλθοῦσα ἀνέλαβε τὴν διακονίαν τοῦ φούρνου.

Εἶχε κάμει πολλὰ οἰκοκυριὰ ἡ Μαγούτα, καὶ μάλιστα μετὰ τὸν θάνατον τοῦ συζύγου της. Εἶχε κτίσει ταλιάγρα*, ἤτοι ἐλαιοτριβεῖον, μύλους, πατητήρια, ληνοὺς καὶ καμίνους ρακῆς καὶ οἰνοπνεύματος. Εἶχεν ἀγρούς, ἀμπέλους κ᾿ ἐλαιῶνας. Εἰς μίαν ἀνεψιάν της, χήραν ὁμοίως, ἔλεγε: «Τώρα ποὺ πέθαναν οἱ ἄνδρες μας, Μαργαρώ, τώρα πρέπει νὰ κάμουμε νοικοκυριά, γιὰ νὰ φανοῦμε!» Ἡ Μαργαρώ, ἁπλοϊκὴ καὶ μετριόφρων νέα, ἀπήντα: «Τί λές, θειά, τί λές; Δὲν εἶμαι ἄξια!»

Ἡ γραῖα Δεσποινού, ἡ μήτηρ τῆς Μαργαρῶς, ἥτις κατήγετο ἀπὸ ἱστορικὴν οἰκογένειαν μιᾶς τῶν ἐνδόξων νήσων, βλέπουσα τὴν πολλὴν οἰκοκυροσύνην καὶ ἀπληστίαν τῆς συννυφάδας της, ἐξίστατο καὶ ἀνέκραζεν ἀκουσίως, ἐνθυμουμένη τὸ παλαιὸν ἐπιφώνημα τῶν συμπατριωτῶν της: «Μάννα μου, διάβολε!»

Ὁ Γεῶργος τοῦ Δημητροῦ, παλαιὸς ναυτικός, πολλὰ παθὼν καὶ πολλὰ ἰδὼν εἰς τὴν ζωήν του, ἀναπολῶν τὸν καιρὸν ἐκεῖνον, ὁπότε ὁ πενθερὸς τῆς Μαγούτας, εἰς τὰ Κριμαϊκά, πλοίαρχος μεγάλου βρικίου, εἶχε φέρει, ὡς ἔλεγον, τὰ τάλλαρα μὲ τὶς κόφες ἀπὸ ἕνα ταξίδι ἕως τὴν Ἀζοφικήν, καὶ εἶχε κτίσει τὴν πάλαι ὑπερήφανον αὐτὴν οἰκίαν μὲ τὰ εἰκοσιεννέα σκαλοπάτια τὰ μαρμάρινα τῆς ἀνωφεροῦς αὐλῆς, στίλβοντα τότε, ἔλεγεν εἰς κύκλον φίλων του:

― Τί λέτε, βρὲ παιδιά;… ἀπὸ καμμιὰ μεριὰ ὁ γερο-Μαγούς, μὲ τὴν μπαστούνα του… ἂν ἦτον νὰ ἔρθῃ πίσω, ἀπὸ τὸν τάφον… καὶ νά ᾽βλεπε τὶς τόσες προκομμάδες, καὶ τὰ ρακοκάζανα, καὶ τὶς φουρνάρισσες, καὶ τὰ πλυσταριὰ καὶ τὶς γίδες… Θὰ τά ᾽κανε ὅλα θάλασσα, ἢ ὄχι;

Ὣς τόσον τὰ πράγματα τῆς Μαγούτας ἐπρόκοπτον μεγάλως. Αἱ γειτόνισσες ἔλεγον: «Εἶχε καζαντίσει* τὸν ἄνδρα της, ἐκαζάντισε τὴν κόρην της καὶ τὸν γαμβρόν της, τώρα δουλεύει γιὰ νὰ καζαντίσῃ τ᾿ ἀγγόνια της». Ἄλλαι πάλιν ἀνεκάλουν τὴν παροιμίαν, ὅτι «τὰ καλὰ συναγμένα», κτλ., καθὼς καὶ τὴν ἄλλην: «Κατὰ μάννα, κατὰ κύρη»… Τῷ ὄντι ὁ γαμβρὸς τὸν ὁποῖον εἶχε κάμει εἰς τὴν μοναχοκόρην της, ἦτο καλὸς οἰκονόμος, καὶ εἶχε σπεύσει μετὰ τὸν θάνατον τοῦ πενθεροῦ νὰ ἐνοικιάσῃ τὴν προικῴαν οἰκίαν του ὡς καζάρμαν*, διὰ νὰ παίρνῃ ἀκριβὸν ἐνοίκιον, ἀπὸ τὴν κοινῶς καλουμένην «Ψωροκώσταιναν». Ἦτο δὲ ἄνθρωπος μὲ μόνιμον θέσιν, ἀνώτερος ὑπάλληλος. Μόνον ὅτι εἶχε φάγει εἰς τὰ χαρτιά, ὅπως ἔλεγαν, ὅλην τὴν μετρητὴν προῖκα, χιλιάδας τινὰς δραχμῶν.

*
* *

Ἡ Ξενούλα, ἡ δευτερότοκος τῆς Σοφιᾶς, κόρη 17 ἐτῶν, δὲν ἠρώτησε τὴν ἀδελφήν της ἂν ἐνθυμεῖτο ὅλα ὅσα ἔλεγεν ὅτι ἔβλεπε τὴν περασμένην νύκτα. Συνέβη ἄλλως νὰ ἐκπνεύσῃ ἡ ἰδιοκτήτρια τοῦ φούρνου, ὅπου ἐθήτευον αὐταὶ μετὰ τῆς μητρός των, ὡς ἔγγιστα τὴν ἰδίαν ὥραν ὁποὺ ἔβλεπε τὸ ὅραμά της ἡ μικρὰ δεκαπεντοῦτις, τὸ Μοσκαδώ. Ἀλλὰ τὴν ἑσπέραν μετὰ τὴν κηδείαν ἐπῆγεν ἡ Ξενούλα διὰ νὰ ἀγοράσῃ ὀλίγας ἐλαίας ἀπὸ τὸ γειτονικὸν μικρὸν μαγαζεῖον, καὶ ἤκουσε τὸ Μαγδαλνώ, ἥτις διετήρει τὸ μαγαζεῖον ἐν ἀπουσίᾳ τοῦ συζύγου της (ὁ σύζυγος τῆς Μαγδαλνῶς ἦτο ἔμπορος ἀμφίβιος, τῆς ξηρᾶς καὶ τῆς θαλάσσης· ἐταξίδευε μὲ τὴν βρατσέραν του, ἐκόμιζεν ἄλευρα, μαλλιά, καὶ διάφορα τρόφιμα ἢ ἄλλα εἴδη καὶ τὰ ἐπώλει εἰς τὸ μαγαζί του), ἤκουσε τὴν ἐργαστηριάρισσαν νὰ συνομιλῇ μὲ ἄλλες γειτόνισσες καὶ νὰ διηγῆται:

― Ἀκριβὴ ὣς τόσο, ἡ μακαρίτισσα· κι ὅ,τι ἔβαζε στὸ χεράκι της, τό ᾽σφιγγε καλά… Λένε πὼς εἶχε βάλει στοίχημα μιὰ φορὰ μὲ τὸν ἀδελφό της, ποὺ ἦτον δυνατὸς πολύ, ἕνας σκιὰς* ὣς ἐκεῖ ἐπάνω, καὶ δὲν μπόρεσε νὰ τῆς ἀνοίξῃ τὸ χέρι της… Μὰ ὅ,τι ἔβαζε στὰ νύχια, ὣς τόσο, δὲν τὸ ἄφηνε, κ᾿ ὅ,τι ἄδραχνε, δὲν τῆς ἔφευγε… Κι ἂν τῆς ἔπεφτε στὴν πλώρη τίποτε, κ᾿ εἶχε κι αὐτὴ τ᾿ ὅμοιο, τὸ ξένο τῆς ἐφαίνετο καλύτερο ἀπὸ τὸ δικό της, καὶ τὸ ἔκανε ἀλλαξιά… κι ὅ,τι εἶδος τῆς ἔδινες δανεικό, δὲν ἐνθυμεῖτο ποτὲ νὰ σ᾿ τὸ δώσῃ πίσω… Μιὰ φορὰ ἦτον Πρωτομαϊά, καὶ μοῦ ἐγύρεψε δανεικὴ μία φλάσκα, γιὰ νὰ βάλῃ μέσα κρασί, ποὺ ἤθελε νὰ πάῃ μὲ τὸν ἄνδρα της στὴν ἐξοχὴ νὰ γλεντήσουν. Περνοῦν ἡμέρες, δὲν μοῦ δίνει τὴν φλάσκα πίσω. Ἔτυχε νὰ τὴν χρειαστῶ, τῆς τὴν ἐγύρεψα. Μοῦ ἀπάντησε, κόπηκε τὸ λουρί, ἤθελε νὰ τὸ φτειάσῃ, καὶ θὰ μοῦ τὴν ἔδινε… Περνοῦν δυὸ βδομάδες, τῆς τὸ θυμίζω πάλι, μοῦ λέγει δὲν ἔφτειασε ἀκόμα τὸ λουρί… Ἂς εἶναι εἶπα, δῶσ᾿ μου την ὅπως εἶναι, καὶ τὸ διορθώνω ἐγὼ τὸ λουρί… Ἀμέσως τώρα, εἶπε, θὰ μοῦ τὴν στείλῃ… μὰ δὲν μοῦ τὴν ἔστειλε… Πάλι, τῆς τὴν ξαναγυρεύω… Μπά! κοίταξε, εἶπε, ξέχασα: τώρα εὐθὺς θὰ πάω νὰ σοῦ τὴν φέρω… Καρτερῶ ἀκόμα νὰ μοῦ τὴν φέρῃ!… Στὸ πλυσταριό, μιὰ μέρα, εἶχα μιὰ κάσσα δική μου, ὁλοκαίνουργη… Ἔρχεται κι αὐτή, μὲ τὴν γυναῖκα τὴν παραπαίδα της (ποὺ ἐπαραπονεῖτο πὼς δὲν τὴν ἐχόρταινε ψωμί, ἐνῶ κείνη πάλι ἔλεγε πὼς τὴν ἄφηνε νηστική), ἔρχονται νὰ πλύνουν. Εἶχε μιὰ κάσσα σκεβρωμένη, σάπια, παμπάλαια… Παίρνει τὴν δική μου τὴν κάσσα, καὶ μοῦ ἀφήνει τὴν δικήν της στὸν τόπο… Τὴν ἐρωτῶ, τί ἔγινε ἡ κάσσα; Μπά! λάθος, εἶπε, θὰ τὴν ἔκαμα ἀλλαξιά. Θὰ κοιτάξω νὰ τὴν εὑρῶ νὰ σοῦ τὴν στείλω… Περιμένω ἀκόμα νὰ μοῦ τὴν στείλῃ!

Μία ἄλλη γειτόνισσα, εὑρισκομένη τὴν στιγμὴν ἐκείνην εἰς τὸ μαγαζί, ἔλαβε τὸν λόγον:

― Τῆς Παρασκευῶς τῆς Νταρνταγίτσας τῆς ἐκράτησ᾿ ἕνα κόσκινο ποὺ τῆς ἐγύρεψε δανεικό… καὶ τῆς Ματῶς τῆς Χαβίναινας, πάει τὸ στατήρι της, ποὺ τῆς τὸ εἶχε γυρέψει γιὰ νὰ ζυγιάσῃ κάτι τι.

Τὴν ἰδίαν ἑσπερινὴν ὥραν, διήρχετο πλησίον τοῦ μαγαζείου ἐπιστρέφων ἀπὸ τὸ ἀγώγι τῆς ἡμέρας ὁ γερο-Κοντονῖκος μὲ τὸν ἡμίονόν του. Ἐσταμάτησε τὸ ζῷον του, κ᾿ ἐστάθη νὰ πίῃ ἕνα ρακὶ διὰ νὰ ξεκουρασθῇ, ἔξωθεν, πλησίον τῆς θύρας… Ἤκουσε τὴν ὁμιλίαν, καὶ ἀφοῦ ἔπιε τὸ ἀναψυκτικόν του, εἶπε:

― Σχωρέθηκε ἡ κυρα-Μαούτα; Ζωὴ σὲ λόγου σας… Νιτερεσάδα* ὣς τόσο πολύ, γύφτισσα, Θεὸς σχωρέσ᾿ τηνε!… Μιὰ φορά, μὲ εἶχε πάρει νὰ τῆς κουβαλήσω καμπόσα φορτώματα ξηρὰ σῦκα, καὶ σοῦρβα*, καὶ δὲν θυμοῦμαι τί ἄλλο, ἀπ᾿ τὸ κτῆμά της, πέρα, στὸν Πλατανιᾶ. Μοῦ σακάτεψε τὸ ζό, πιστεύετε;… Τὰ πέντε φορτώματα ἤθελε, ἂν ἦτον τρόπος, νὰ τὰ κάμῃ τρία, τὰ ἕξι τέσσερα (νά δά, ἡ παροιμία!). Στὸ γαϊδούρι ἐγύρευε νὰ βάλῃ μουλαρίσιο φόρτωμα, στὸ μουλάρι, καμηλίσιο… Ἐπατοῦσε τὰ σῦκα, μὲ χέρια καὶ μὲ ποδάρια, ὣς ποὺ νὰ τὰ βγάλῃ ρακί, μὲς στὰ τσουβάλια, κ᾿ ἐγύριζε κ᾿ ἐκοίταζε πίσω της, μὴ τὴν ἔβλεπα· 108 ὀκάδες τὸ φόρτωμα, δυόμισι ὧρες δρόμο· μοῦ γονάτισε, μοῦ μισέρεψε τὸ ζό· πολὺ ταμαχιάρα, Θεὸς σχωρέσ᾿ τηνε!

(1905)

http://www.papadiamantis.org/works/58-narration/356-04-07-h-maoyta-1905

 

Read more » Διαβάστε Περισσότερα

Σαν σήμερα... 2 Μαρτίου.

 

Τα σημαντικότερα γεγονότα της 2ας Μαρτίου

1836: Το Τέξας αποσπάται από το Μεξικό και ενσωματώνεται στις ΗΠΑ.

1865: Ο Μεσσήνιος πολιτικός Αλέξανδρος Κουμουνδούρος σχηματίζει την πρώτη κυβέρνησή του.

1909: Οι Μεγάλες Δυνάμεις συμβουλεύουν τη Σερβία να εγκαταλείψει τις αξιώσεις της επί της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης.

1913: Ο ελληνικός στρατός, υπό την προστασία του θωρηκτού «Σπέτσαι», απελευθερώνει τη Σάμο.

1917: Παραιτείται ο τσάρος Νικόλαος Β', μετά τη Φεβρουαριανή Επανάσταση στη Ρωσία. Η προσωρινή κυβέρνηση του πρίγκιπα Γκεόργκι Λβοφ κηρύσσει γενική αμνηστία, την αυτονομία της Φιλανδίας, την ανεξαρτησία της Πολωνίας, την κατάργηση της θανατικής ποινής και το εργασιακό οκτάωρο.

1919: Ιδρύεται από το Λένιν η Γ’ Κομμουνιστική Διεθνής, γνωστή και ως Κόμιντερν, η οποία συσπειρώνει όλα τα κομμουνιστικά κόμματα που ακολουθούν τη γραμμή της Μόσχας.

1939: Ο καρδινάλιος Ευγένιο Πατσέλι, γραμματέας του αποθανόντος Πάπα Πίου ΙΑ, εκλέγεται νέος Ποντίφικας με το όνομα Πίος ΙΒ.

1943: Β' Παγκόσμιος Πόλεμος: Αεροπορική επιδρομή των Συμμάχων καταστρέφει την Τυνησία. Οι δυνάμεις του Άξονα αρχίζουν να υποχωρούν από τη χώρα της Βόρειας Αφρικής.

1944: Μεταδίδονται για πρώτη φορά τα Όσκαρ από την τηλεόραση.

1956: Το Μαρόκο ανεξαρτητοποιείται από τη Γαλλία.

1958: Μετά την αποχώρηση 15 βουλευτών από την ΕΡΕ, ανάμεσα στους οποίους είναι οι Γεώργιος Ράλλης και Παν. Παπαληγούρας, ο πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Καραμανλής υποβάλλει την παραίτηση της κυβέρνησής του. Προκηρύσσονται εκλογές για την 11η Μαΐου.

1963: Κυκλοφορεί στη Βρετανία ο πρώτος δίσκος των Μπιτλς με τίτλο «Please Please Me».

1969: Πραγματοποιείται η πρώτη πτήση του Κονκόρντ, με το γαλλικό πρωτότυπο 001 (F-WTSS) στην Τουλούζη της Γαλλίας.

1971: Βίαια επεισόδια ξεσπούν στο Πακιστάν, καθώς το Κοινοβούλιο εκλέγεται με γενική ψηφοφορία για πρώτη φορά αφότου η χώρα ανεξαρτητοποιήθηκε από την Ινδία.

1980: Ο Τζον Μακ Ενρόε γίνεται ο νεότερος τενίστας, που φτάνει στο Νο 1 της παγκόσμιας κατάταξης σε ηλικία 21 χρονών και 45 ημερών.

1990: Έπειτα από 27 χρόνια, ο Νέλσον Μαντέλα επιστρέφει στην ενεργό πολιτική δράση, καθώς εκλέγεται αντιπρόεδρος του Εθνικού Αφρικανικού Κογκρέσου, την κύρια οργάνωση των μαύρων που αγωνίζεται για την ισότητα και την ισονομία στη χώρα.

1993: Οικονομική βοήθεια για να ερευνηθούν οι αιτίες ρύπανσης της Μαύρης Θάλασσας εγκρίνει η ΕΟΚ.

1995: Στην Ελλάδα, 181 βουλευτές ψηφίζουν υπέρ της υποψηφιότητας του Κωστή Στεφανόπουλου για νέο Πρόεδρο της Δημοκρατίας, έναντι 108, που ψηφίζουν υπέρ του Αθανάσιου Τσαλδάρη.

2000: Ο 18χρονος Ρώσος πρωταθλητής πυγμαχίας εφήβων Ευρώπης, Σεργκέι Λατούσκο, σκοτώνεται από πυροβολισμούς, έξω από το στάδιο Λουζνίκι στη Μόσχα.

2004: Στο Ιράκ η Αλ Κάιντα με συνεχείς βομβιστικές ενέργειες σκοτώνει μέσα σε μια μέρα σκοτώνει 170 άτομα. Η μέρα θα μείνει γνωστή ως η «σφαγή της Ασούρα».

Γεννήσεις

1316 - Ροβέρτος Β', βασιλιάς της Σκωτίας

1459 - Πάπας Αδριανός ΣΤ΄

1707 - Λουί-Μισέλ βαν Λου, Γάλλος ζωγράφος

1760 - Καμίλ Ντεμουλέν, Γάλλος δημοσιογράφος και πολιτικός

1824 - Μπέντριχ Σμέτανα, Τσέχος συνθέτης

1829 - Θεόδωρος Φαλέζ - Κολοκοτρώνης, Έλληνας πολιτικός

1876 - Πάπας Πίος ΙΒ΄

1900 - Κουρτ Βάιλ, Γερμανός συνθέτης

1919 - Τζένιφερ Τζόουνς, Αμερικανίδα ηθοποιός

1924 - Ρένος Αποστολίδης, Έλληνας συγγραφέας

1926 - Μάρεϊ Ρόθμπαρντ, Αμερικανός οικονομολόγος

1927 - Ιωάννης Ρωμανίδης, Έλληνας θεολόγος

1931 - Μιχαήλ Γκορμπατσώφ, Σοβιετικός πολιτικός

1937 - Αμπντελαζίζ Μπουτεφλίκα, Αλγεριανός πολιτικός

1942 - Λου Ριντ, Αμερικανός τραγουδοποιός (The Velvet Underground)

1947 - Χάρι Ρέντναπ, Άγγλος προπονητής ποδοσφαίρου

1948 - Ρόρυ Γκάλαχερ, Ιρλανδός κιθαρίστας

1951 - Ντιν Μπάροου, πρωθυπουργός του Μπελίσε

1954 - Κερτ Τίμπετς, πολιτικός από τα νησιά Κέιμαν

1968 - Ντάνιελ Κρεγκ, Άγγλος ηθοποιός

1973 - Ντέγιαν Μποντιρόγκα, Σέρβος καλαθοσφαιριστής

1981 - Μπράις Ντάλας Χάουαρντ, Αμερικανίδα ηθοποιός

Θάνατοι

986 - Λοθάριος, βασιλιάς των Φράγκων

1619 - Άννα της Δανίας, βασίλισσα της Σκωτίας

1791 - Τζον Γουέσλεϋ, Άγγλος θεολόγος

1830 - Σάμουελ Τόμας Ζέμερινγκ, Γερμανός ιατρός

1835 - Φραγκίσκος Β', αυτοκράτορας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας

1840 - Χάινριχ Βίλχελμ Όλμπερς, Γερμανός αστρονόμος

1855 - Νικόλαος Α', τσάρος της Ρωσίας

1930 - Ντ. Χ. Λώρενς, Άγγλος συγγραφέας

1958 - Νικόλαος Τσελεμεντές, Έλληνας μάγειρας

1982 - Φίλιπ Ντικ, Αμερικανός συγγραφέας

2003 - Χανκ Μπάλαρντ, αμερικανός τραγουδοποιός.

2007 - Ανρί Τρουαγιά, Γάλλος συγγραφέας

2009 - Νίνο Βιέιρα, πρόεδρος της Γουινέα-Μπισσάου

2013 - Γιώργος Κολοκυθάς, Έλληνας καλαθοσφαιριστής

http://www.newsbeast.gr

Read more » Διαβάστε Περισσότερα

Εορτή του Αγίου Ησυχίου του Συγκλητικού.

 

Τη μνήμη του Αγίου Ησυχίου του Συγκλητικού τιμά σήμερα, 2 Μαρτίου, η Εκκλησία μας.

O Άγιος Ησύχιος έζησε στο χρόνια του Γαλερίου Μαξιμιανού, στις αρχές του 4ου αιώνα μ.Χ., και κατείχε το αξίωμα του Συγκλητικού. Όταν ξέσπασε ο διωγμός κατά των Χριστιανών, του προτείνεται να αρνηθεί την πίστη του και να σώσει τη ζωή του και το αξίωμά του.

Όμως ο Ησύχιος δε δίστασε να περιφρονήσει όλες τις τιμές και τις υποσχέσεις και με θαυμαστή προθυμία ομολόγησε τη πίστη του. Τότε ο βασιλιάς εξαγριώθηκε και διέταξε να του αφαιρέσουν τα διάσημα του αξιώματός του και να του φορέσουν ταπεινωτικά ενδύματα και στη συνέχεια τον γελοιοποιεί μπροστά σ' όλους τούς αξιωματούχους.

Όμως, ο Άγιος δέχεται τα πάντα αδιαμαρτύρητα, διότι γνωρίζει ότι οι ανθρώπινες τιμές είναι πρόσκαιρες, ενώ οι ουράνιες τιμές είναι αιώνιες. Εξοργισμένος από την ηρωική στάση του Ησύχιου, ο Μαξιμιανός διατάσσει την θανάτωσή του.

Οι στρατιώτες οδηγούν τον Άγιο στον ποταμό Ορόντη, όπου αφού του έδεσαν μία πέτρα στο λαιμό τον έριξαν στο πλέον βαθύ μέρος. Έτσι αξιώθηκε να γίνει μάρτυρας για την πίστη του στο Χριστό.

Απολυτίκιο:
Ήχος α'. Τον τάφον σου Σωτήρ.
Άξιας κοσμικής, απορρίψας το κλέος, την δόξαν του Χριστού, ωμολόγησας χαίρων, Ησύχιε πανένδοξε, Αθλητών εγκαλλώπισμα, όθεν έφερες, ώσπερ τιμήν την αισχύνην, και τον θάνατον, εν πνιγμονή των υδάτων, δυνάμει του Πνεύματος.

Read more » Διαβάστε Περισσότερα

ΔΕΛΤΙΟ ΚΑΙΡΟΥ για Δευτέρα 2 Μαρτίου.

 Τη Δευτέρα 2 Μαρτίου 2026 αναμένεται γενικά αίθριος καιρός. Κανονικές για την εποχή θερμοκρασίες. Άνεμοι έως 6 μποφόρ στο Αιγαίο.

Πιο αναλυτικά, αναμένονται νεφώσεις κατά διαστήματα κυρίως στην Εύβοια, στην Ανατολική Στερεά και Πελοπόννησο, στο Αιγαίο, στην Κρήτη και στο Ιόνιο. Τοπικές βροχές θα σημειωθούν έως το μεσημέρι στα ορεινά της Κρήτης. Η ορατότητα στα κεντρικά και βόρεια ηπειρωτικά θα είναι κατά τόπους περιορισμένη έως το πρωί.

Η θερμοκρασία στη Δυτική Μακεδονία θα κυμανθεί από -2 έως 15 βαθμούς Κελσίου, στην υπόλοιπη Μακεδονία και στη Θράκη από 0 έως 16, στη Θεσσαλία από 1 έως 18, στην Ήπειρο από 1 έως 16, στη Στερεά και στην Πελοπόννησο από 1 έως 18, στα νησιά του Ιονίου από 5 έως 17, στα νησιά του Βορείου και Ανατολικού Αιγαίου από 5 έως 16, στις Κυκλάδες από 9 έως 15 και στα Δωδεκάνησα και στην Κρήτη από 7 έως 16 βαθμούς Κελσίου.

Οι άνεμοι στο Αιγαίο θα πνέουν από βόρειες διευθύνσεις 4 έως 6 μποφόρ και από το απόγευμα 3 έως 5 μποφόρ. Στο Ιόνιο οι άνεμοι θα πνέουν αρχικά από μεταβαλλόμενες διευθύνσεις έως 3 μποφόρ όμως από το απόγευμα θα γίνουν βόρειοι 2 έως 4 μποφόρ.

Στην Αττική αναμένονται νεφώσεις έως το μεσημέρι. Οι άνεμοι θα πνέουν αρχικά από βόρειες διευθύνσεις 2 έως 4 μποφόρ όμως από το απόγευμα θα γίνουν μεταβαλλόμενοι έως 3 μποφόρ. Η θερμοκρασία στο κέντρο των Αθηνών θα κυμανθεί από 8 έως 18 βαθμούς Κελσίου.

Στον νομό Θεσσαλονίκης αναμένονται τοπικές νεφώσεις αλλά και μεγάλα διαστήματα ηλιοφάνειας. Οι άνεμοι θα πνέουν από μεταβαλλόμενες διευθύνσεις έως 3 μποφόρ. Η ορατότητα έως το πρωί θα είναι κατά τόπους περιορισμένη. Η θερμοκρασία στο κέντρο της Θεσσαλονίκης θα κυμανθεί από 6 έως 14 βαθμούς Κελσίου.

Read more » Διαβάστε Περισσότερα

Εορτάζοντες την 2αν του μηνός Μαρτίου.

  Εορτάζοντες την 2αν του μηνός Μαρτίου

 

• Ο ΑΓΙΟΣ ΗΣΥΧΙΟΣ ο Συγκλητικός

• Ο ΑΓΙΟΣ ΘΕΟΔΟΤΟΣ επίσκοπος Κυρήνειας Κύπρου Ομολογητής και Ιερομάρτυρας

• Ο ΑΓΙΟΣ ΚΟΪΝΤΟΣ Όμολογητής και Θαυματουργός

• ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΝΕΣΤΟΡΑΣ και ΤΡΙΒΙΜΙΟΣ (ή Τριβιμίνος)

• Ο ΑΓΙΟΣ ΤΡΩΑΔΙΟΣ και οι μαζί μ' αυτόν μαρτυρήσαντες

• Η ΑΓΙΑ ΕΥΘΑΛΙΑ ή Παρθενομάρτυς

• ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΑΝΔΡΟΝΙΚΟΣ και ΑΘΑΝΑΣΙΑ

• Ο ΑΓΙΟΣ ΠΑΠΑ-ΝΙΚΟΛΑΣ ΠΛΑΝΑΣ

• Ο ΑΓΙΟΣ  CHAD (Σκωτσέζος)

 

Αναλυτικά

 

Ο ΑΓΙΟΣ ΗΣΥΧΙΟΣ ο Συγκλητικός
Έζησε στα χρόνια του Γαλερίου Μαξιμιανού, στις αρχές του Δ' αιώνα μ.Χ., και κατείχε το αξίωμα του Συγκλητικού. Όταν κηρύχθηκε ο διωγμός ενάντια στους χριστιανούς, του προτείνεται να σώσει τη ζωή του και τις τιμές του, αρνούμενος την πίστη του. ο Ησύχιος με θάρρος και ηρεμία εμμένει στην ομολογία του Χρίστου. ο Μαξιμιανός, αφού δεν μπόρεσε να τον μεταπείσει με συμβουλές, υποσχέσεις και απειλές, αφαιρεί τα τιμητικά του σύμβολα και τον γελοιοποιεί μπροστά σ' όλους τους αξιωματούχους. ο Ησύχιος ατάραχος, άπαντα με τα λόγια του Κυρίου: "Δόξαν παρά ανθρώπων ου λαμβάνω"1. Δηλαδή, δόξα από τους ανθρώπους δεν επιδιώκω να πάρω. Εξοργισμένος ο Μαξιμιανός, διέταξε το θάνατο του. Τότε μια στρατιωτική συνοδεία τον οδήγησε στον ποταμό Όρόντη. Αφού του έδεσαν μεγάλη πέτρα στο λαιμό, τον έριξαν στο πιο βαθύ μέρος. Ετσι παρέδωκε το πνεύμα του στο Θεό της δόξης, για να τον δοξάσει και Αυτός στη μέλλουσα κρίση. 'Αλλά έδειξε και σ' όλους εμάς δύο μεγάλες αρετές, την καταφρόνηση της κοσμικής δόξας και τη θυσία της ζωής.
1. Ευαγγέλιο Ιωάννου, ε' 41.

Απολυτίκιο. Ήχος α'. Τον τάφο ν σου Σωτήρ.
Άξιας κοσμικής, άπορρίψας το κλέος, την δόξαν του Χριστού, ώμολόγησας χαίρων, Ησύχιε πανένδοξε, Αθλητών έγκαλλώπισμα· όθεν έφερες, ώσπερ τιμήν την αισχύνην, και τον θάνατον, εν πνιγμονή των υδάτων, δυνάμει του Πνεύματος.

Ο ΑΓΙΟΣ ΘΕΟΔΟΤΟΣ επίσκοπος Κυρήνειας Κύπρου Όμολογητής και Ίερομάρτυρας

Έζησε στις αρχές του 4ου μ.Χ. αιώνα, όταν ή ειδωλολατρία κινδύνευε να εκπνεύσει. Και ζητούσε, όπως τα θανάσιμα πληγωμένα θηρία, να πέσει με όσες δυνάμεις της απέμειναν, να εξοντώσει την Εκκλησία. ο άγιος Θεόδοτος, επίσκοπος στην Κυρήνεια της Κύπρου, με το μεγάλο ζήλο του υπέρ της χριστιανικής πίστης και για τίς κατακτήσεις πού επιτύγχανε μέσα στον ειδωλολατρικό κόσμο, προκάλεσε την οργή του ηγεμόνα Σαβίνου. Αφού τον συνέλαβε, προσπάθησε να τον πείσει ν' αρνηθεί την πίστη του στο Χριστό. ο Θεόδοτος όχι μόνο δεν αρνήθηκε την πίστη του, αλλά και μίλησε θαρραλέα στον ηγεμόνα κατά της ειδωλολατρικής πλάνης και τον εξόρκισε ν' αρνηθεί τους ψεύτικους θεούς. Τότε ο Σαβίνος τον βασάνισε σκληρά, αλλά μπροστά στην εξέγερση του χριστιανικού πληθυσμού, φοβήθηκε και διέταξε να μεταφερθεί ο καταπληγωμένος Ιεράρχης στη φυλακή. Άλλα και στη φυλακή ο Θεόδοτος δεν εγκατέλειψε το έργο του. Βρήκε ανθρώπους, όπου τους μετέδωσε την αλήθεια και έτσι έκανε μέσα στη φυλακή ένα μικρό ποίμνιο. Αργότερα, επί Μεγάλου Κων/νου ελευθερώθηκε και συνέχισε με περισσότερο ζήλο το έργο του. Μετά δύο χρόνια όμως πέθανε, αφού άφησε αλησμόνητο υπόδειγμα σε κλήρο και λαό. (Ή μνήμη του - από ορισμένους Συναξαριστές - περιττώς επαναλαμβάνεται την 17η και την 19η Ιανουαρίου).

Περισσότερα στο αφιέρωμα για τους Κυπρίους Αγίους

Ο ΑΓΙΟΣ ΚΟΪΝΤΟΣ Όμολογητής και Θαυματουργός
Έζησε τον 3ο αιώνα μ.Χ. στα χρόνια του αυτοκράτορα Λευκτίου Αύρηλιανού του Σιδηρόχειρα, και καταγόταν από τη Φρυγία. Ειδωλολάτρης πριν, αλλά με αγάπη προς την αλήθεια και πόθο προς την αρετή, δεν δυσκολεύτηκε να ασπασθεί την χριστιανική πίστη, όταν άκουσε τη διδασκαλία της και είδε τις αρετές των πιστών της. Κάποτε λοιπόν, πήγε σε κάποιο χωριό, την Αιολίδα, και μοίραζε ελεημοσύνη στους φτωχούς. ο δε ηγεμόνας Ρούφος, τον συνέλαβε, και όταν του διέταξε να θυσιάσει στα είδωλα αμέσως κατέλαβε τον ηγεμόνα δαιμόνιο. Τότε ο Άγιος, παρακάλεσε τον Θεό και ο ηγεμόνας ελευθερώθηκε από το δαιμόνιο. Ο δε Ροϋφος, όχι μόνο άφησε ελεύθερο τον Κόϊντο, αλλά του έδωσε και πολλά δώρα για το ευεργέτημα πού του έκανε. Κατόπιν πήγε σε μια άλλη πόλη, την Κύμη, όπου με τη βία οι ειδωλολάτρες τον εισήγαγαν σε ειδωλολατρικό ναό προκειμένου να θυσιάσει στα είδωλα. Και επειδή δια της προσευχής του Αγίου έγινε σεισμός και γκρεμίστηκε ο ναός των ειδώλων, έντρομοι οι ειδωλολάτρες άφησαν ελεύθερο τον Άγιο. Μετά 40 μέρες, συνέλαβε τον Άγιο ο άρχοντας Κλέαρχος, πού ήταν φανατικός ειδωλολάτρης και διέταξε να συντρίψουν τα σκέλη του Μάρτυρα. Όταν δε έγινε αυτό, αμέσως αυτά έγιναν σώα και υγιή, με τη δύναμη του Χριστού. Μετά από αυτά ο Κόϊντος πήγαινε σε διάφορες πόλεις και χωριά, για 10 ολόκληρα χρόνια και γιάτρευε κάθε ασθένεια και βοηθούσε τους φτωχούς. Έτσι. με τέτοια θαύματα και θεάρεστα έργα πού έπραξε, παρέδωσε τη μακάρια ψυχή του στον Κύριο. (Ή μνήμη του περιττώς επαναλαμβάνεται και την 2α Ιουλίου).

ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΝΕΣΤΟΡΑΣ και ΤΡΙΒΙΜΙΟΣ (ή Τριβιμίνος)

Κατάγονταν από την Πέργη της Παμφυλίας. Στα χρόνια του βασιλιά Δεκίου (249-251) καταγγέλθηκαν ότι ήταν χριστιανοί και μαστιγώθηκαν σκληρά με μαστίγια από νεύρα βοδιού. Έπειτα τους κρέμασαν και τους έσχισαν μέχρι τα σπλάχνα. Επειδή όμως έμειναν αμετακίνητοι στην πίστη τους, αποκεφαλίστηκαν και έτσι πήραν τα στεφάνια του μαρτυρίου. (Πολύ πιθανό, ο Άγιος Νέστορας, να είναι ο ίδιος με αυτόν της 28ης Φεβρουαρίου, διότι οι βιογραφίες τους συμπίπτουν).

Ο ΑΓΙΟΣ ΤΡΩΑΔΙΟΣ και οι μαζί μ' αυτόν μαρτυρήσαντες
Μαρτύρησαν δια ξίφους στα χρόνια του βασιλιά Δεκίου (249-251).

Η ΑΓΙΑ ΕΥΘΑΛΙΑ ή Παρθενομάρτυς
Ή Αγία Εύθαλία ζούσε στη Σικελία και είχε μητέρα αιμορροούσα, πού ονομαζόταν και αυτή Εύθαλία. Κάποτε λοιπόν ή μητέρα της, είδε στο όνειρο της τους Άγιους Μάρτυρες Αλφειό, Φιλάδελφο και Κυπρίνο, πού τη μνήμη τους γιορτάζουμε στις 10 Μαΐου, οι όποιοι της είπαν: ""Αν πιστέψεις στον Χριστό και βαπτισθείς, θα γιατρευτείς και θα σωθείς. "Αν όμως όχι, τότε φύγε μακριά μας". Όταν ξύπνησε ή μητέρα Εύθαλία πείστηκε στα λόγια των Αγίων Μαρτύρων. Έτσι, μαζί με τη θυγατέρα της Εύθαλία, πίστεψαν στον Χριστό και βαπτίσθηκαν. Υπήρχε όμως και ο γιος της Σερμιλιανός, ο όποιος κόντεψε να την πνίξει, μόλις έμαθε ότι ή μητέρα του έγινε χριστιανή. Γλύτωσε το βέβαιο θάνατο, με τη βοήθεια κάποιας υπηρέτριας και έφυγε. Ή δε θυγατέρα της, ή 'Αγία Εύθαλία, έκανε δριμύτατη παρατήρηση στον αδελφό της, πού θέλησε να σκοτώσει τη μητέρα τους. Αυτός δε της είπε: "Μήπως και συ είσαι Χριστιανή;". Ή 'Αγία αποκρίθηκε: "Ναι, Χριστιανή είμαι και για τον Χριστό είμαι έτοιμη να πεθάνω πρόθυμα". Τότε ο αισχρός αδελφός της, αφού την έδειρε δυνατά, έπειτα την παρέδωσε σ' έναν δούλο του να τη βιάσει. Προσευχομένη τότε ή 'Αγία τύφλωσε τον δούλο. ο δε αδελφός της μόλις είδε το γεγονός, σαν άλλος Κάϊν, αποκεφάλισε την αδελφή του και έτσι ή μακαριά πήρε το αμάραντο στεφάνι του μαρτυρίου. (Σε κάποιον κώδικα Νο 73 της Μονής Παναγίας στη Χάλκη, ή μνήμη της Άγιας φέρεται κατά την 27η Αυγούστου).

ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΑΝΔΡΟΝΙΚΟΣ και ΑΘΑΝΑΣΙΑ
Μαρτύρησαν δια ξίφους. (Ίσως να είναι οι ίδιοι με αυτούς της 9ης Οκτωβρίου).

Ο ΑΓΙΟΣ ΠΑΠΑ-ΝΙΚΟΛΑΣ ΠΛΑΝΑΣ
Γεννήθηκε στη Νάξο το 1851 από τον Ίωάννη Πλανά και την Αυγουστίνα Μελισσουργού-Πλανά. Από μικρό παιδί αφιερώθηκε στα θεία και την υπηρεσία της Εκκλησίας. 'Από 12 χρονών υπήρξε υπηρέτης του Ιερού, σήκωνε τα άγια έξαπτέρυγα, αγρυπνούσε στις ολονυκτίες, και από της ηλικίας εκείνης είχε εκδηλωθεί το φιλέσπλαχνο του χαρακτήρα του και τα αλτρουιστικά του αισθήματα. Το ψωμί πού του έδινε ή μητέρα του, το μοιραζόταν με τα άλλα παιδιά του χωριού του, και πολλές φορές είχε δώσει και τα ρούχα του ακόμα στα φτωχά παιδιά. Τη δεκαετία 1870-1880 ήλθε στην Αθήνα. Όπου στις 4 Απριλίου, των Μυροφόρων, παντρεύτηκε την Ελένη Προβελεγγίου από τα Κύθηρα. Και το 1880 απέκτησε ένα παιδί τον Ιωάννη. Ή γυναίκα του, μετά από λίγο πέθανε. Το 1879 όμως, 22 Ιουλίου, χειροτονήθηκε διάκονος στη Μεταμόρφωση του Σωτήρος στην Πλάκα και το 1884 χειροτονήθηκε Ιερέας στο ναΐδριο του Προφήτη Έλισσαίου κοντά στον Παλαιό Στρατώνα, όπου έψαλλε κάθε Κυριακή ο αείμνηστος διηγηματογράφος Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης. Λειτούργησε στον ναό της Μεταμορφώσεως λίγο διάστημα, και κατόπιν τοποθετήθηκε στο τότε εξωκλήσι του Αγίου Ιωάννη Προδρόμου, μετόχι της Μονής Σινά. Ή ζωή του υπήρξε πραγματικά ζωή καλού Σαμαρείτη. Πολλές οι αγαθοεργίες του και τα θαύματα του (πού για ευνόητους λόγους δεν μπορούν να παρατεθούν στο εν λόγω Αγιολόγιο, μπορεί όμως ο αναγνώστης να βρει πολλές εκδόσεις με πλήρη την βιογραφία του). Πέθανε στις 2 Μαρτίου 1932 στην Αθήνα και τον έθαψαν μπροστά στον Αι Γιάννη του Αγρού, όπου υπηρετούσε 50 χρόνια συνέχεια. Αγιοποιήθηκε το 1992.

'Απολυτίκιο. Ήχος α'. Της ερήμου πολίτης.
Τάς του πλάνου παγίδας έκφυγών, ιερώτατε, άπλανώς έπορεύθης δια βίου, πατήρ ημών, Νικόλαε αοίδιμε Πλανά, ουράνια χαρίσματα λαβών, άγρυπνίαις και νηστείαις, ιερουργών όσίως τω Κυρίω σου. Όνπερ καθικετεύων εκτενώς, Νάξιον ιεράτευμα, πρέσβευε δωρηθήναι και ημιν το θείον έλεος.

Ο ΑΓΙΟΣ  CHAD (Σκωτσέζος)
Λεπτομέρειες για τη ζωή αυτού του αγίου της "Ορθοδοξίας μπορεί να βρει ο αναγνώστης στο βιβλίο "Οι Άγιοι των Βρεττανικών Νήσων", του Χριστόφορου Κων. Κομμοδάτου, επισκόπου Τελμησσοΰ, Αθήναι 1985.

Read more » Διαβάστε Περισσότερα

Κυριακή της Ορθοδοξίας – Αμετακίνητοι στην Ορθόδοξη Πίστη.

 

*Την πρώτη Κυριακή των Νηστειών τελούμε την ανάμνηση της αναστήλωσης των αγίων και σεπτών εικόνων, η οποία έγινε από τους αείμνηστους αυτοκράτορες Κωνσταντινουπόλεως Μιχαήλ και Θεοδώρα, τη μητέρα του, επί πατριαρχίας του αγίου Μεθοδίου του ομολογητή.

Τα μεγάλα διλήμματα

Σήμερα Κυριακή της Ορθοδοξίας το αποστολικό Ανάγνωσμα μας παρουσιάζει μια χορεία αγίων μορφών της πίστεως στην προ Χριστού εποχή, οι οποίοι έδωσαν σκληρές μάχες και υπέστησαν φρικτά μαρτύρια, προκειμένου να μείνουν ανυποχώρητοι στην πίστη τους στον αληθινό Θεό. Πρώτον απ’ όλους ο απόστολος Παύλος εγκωμιάζει τον Μωυσή. Και λέει ότι αυτός, επειδή είχε πολύ μεγάλη πίστη στον αληθινό Θεό, όταν μεγάλωσε και έγινε άνδρας, αρνήθηκε να ονομάζεται βασιλόπουλο, γιος της κόρης του Φαραώ. Προτίμησε να κακοπαθεί με το λαό του Θεού παρά να έχει την πρόσκαιρη απόλαυση της αμαρτίας, να ζει δηλαδή άνετα και με τιμές ως Αιγύπτιος άρχοντας μαζί με τους ειδωλολάτρες που καταπίεζαν τους συμπατριώτες του. Θεώρησε μεγαλύτερο πλούτο από τους θησαυρούς της Αιγύπτου τις περιφρονήσεις που έμοιαζαν με τον ονειδισμό που υπέστη ο Χριστός· «μείζονα πλοῦτον ἡγησάμενος τόν ὀνειδισμόν τοῦ Χριστοῦ». Διότι είχε καρφωμένα τα μάτια του στις ουράνιες ανταμοιβές.

Εμείς βέβαια σήμερα δεν μπορούμε να κατανοήσουμε επακριβώς τι σήμαινε για τον Μωυσή αυτή η επιλογή που έκανε. Στο σταυροδρόμι της ζωής του έπρεπε να διαλέξει ανάμεσα σε δύο τρόπους ζωής. Από τη μία τα ανάκτορα και από την άλλη τα βοσκοτόπια. Κι ενώ είχε ζήσει τα παιδικά του χρόνια μέσα στα πλούτη και τις ανέσεις, με υπηρέτες και παιδαγωγούς, με τιμές και δόξες, τα αρνήθηκε όλα αυτά για να μη χάσει την πίστη του. Και πλήρωσε πολύ ακριβά αυτήν την επιλογή του. Από πρίγκιπας έγινε βοσκός, από πάμπλουτος, φτωχός. Γιατί όμως το έκανε αυτό; Διότι κατανοούσε ότι μέσα στα ανάκτορα κινδύνευε να χάσει την πίστη του. Σκέφθηκε καλά και αποφάσισε. Τι αξίζει περισσότερο; Η κοσμική καταξίωση ή η πίστη στον Θεό; Και πήρε την απόφασή του.

Τι θα ήταν άραγε ο Μωυσής, εάν επέλεγε τις εγκόσμιες απολαύσεις; Το πολύ ένας αντιβασιλεύς της Αιγύπτου που θα χανόταν κι αυτός στην ιστορία όπως τόσοι άλλοι. Αυτός όμως προτίμησε να μείνει πιστός στον αληθινό Θεό. Κι ο Θεός δεν τον άφησε. Του έδωσε μοναδική θέση, τιμή και αποστολή. Τον αξίωσε να ακούει τη φωνή του, να μιλάει μαζί Του, να δέχεται τόσο μεγάλες αποκαλύψεις, να κάνει εκπληκτικά θαύματα, να οδηγήσει το λαό του στη γη της επαγγελίας.

Ο Μωυσής μέσα από τα βάθη των αιώνων άφησε σε όλους μας ένα μεγάλο δίδαγμα: ότι για την πίστη μας αξίζει να στερηθούμε τα πάντα, καθετί που στέκεται εμπόδιο στην πνευματική μας πορεία. Και χρήματα και δόξα και τιμές. Κι αν άλλοι γύρω μας δεν κατανοούν την επιλογή μας και μας περιφρονήσουν, θα μας δοξάσει ο Θεός. Και θα μας αξιώσει να έχουμε τέτοιες ευλογίες στη ζωή μας, που ποτέ δεν θα μπορούσαμε να τις φαντασθούμε. Αρκεί να μένουμε απαρασάλευτοι στην πίστη μας, στην Ορθοδοξία μας, στην παρακαταθήκη των αγίων Πατέρων μας.

Στα ίχνη των Αγίων Πατέρων

Ο απόστολος Παύλος στη συνέχεια εξιστορεί τα ανδραγαθήματα αλλά και τα φοβερά μαρτύρια που υπέστησαν πολλοί άγιοι άνδρες της Παλαιάς Διαθήκης, προφήτες και δίκαιοι. Λέει ότι όλοι αυτοί «διά πίστεως κατηγωνίσαντο βασιλείας» –  επειδή είχαν μεγάλη πίστη, καταπολέμησαν και υπέταξαν βασίλεια – κυβέρνησαν με δικαιοσύνη, πέτυχαν την πραγματοποίηση των υποσχέσεων του Θεού, έφραξαν στόματα λιονταριών, έσβησαν την καταστρεπτική δύναμη της φωτιάς, γλύτωσαν από τη σφαγή, σώθηκαν από αρρώστιες, αναδείχθηκαν ανίκητοι στον πόλεμο, έτρεψαν σε φυγή εχθρικά στρατεύματα.

Άλλοι πάλι βασανίστηκαν σκληρά μέχρι θανάτου, επειδή δεν δέχθηκαν να αρνηθούν την πίστη τους. Κι άλλοι δοκίμασαν εμπαιγμούς και φυλακίσεις. Λιθοβολήθηκαν, πριονίσθηκαν, σφαγιάσθηκαν. Κάποιοι έζησαν μέσα σε στερήσεις, θλίψεις και κακοπάθειες. Περιφέρονταν σαν μετανάστες στις ερημιές, στα βουνά και στις σπηλιές της γης. Όμως ολόκληρος ο κόσμος δεν άξιζε όσο οι άγιοι αυτοί άνδρες, κι ούτε μπορεί να συγκριθεί μ’ αυτούς.

Και να σκεφθεί κανείς ότι ο απόστολος Παύλος τα αναφέρει όλα αυτά για μορφές της Παλαιάς Διαθήκης. Τι θα έγραφε άραγε σήμερα για τα αμέτρητα εκατομμύρια των αγίων Μαρτύρων που έχυσαν το αίμα τους για την Ορθόδοξη Πίστη μας; Τι θα έλεγε για τους θεοφόρους Πατέρες, τους ακαταμάχητους Ομολογητές, τους καλλίνικους Μάρτυρες, τους λαμπρούς Πατριάρχες, τους ευλαβείς ιερείς, τους οσίους μοναχούς και ασκητές; Διότι αμέτρητοι απ’ αυτούς υπέστησαν μαρτύρια όμοια ή και ασυγκρίτως μεγαλύτερα και οδυνηρότερα από αυτά της Παλαιάς Διαθήκης.

Κι όλοι αυτοί από τα ύψη του ουρανού δοξασμένοι, μέσα στο φως του Θεού μας καλούν να ακολουθήσουμε το δικό τους παράδειγμα. Ας ακούσουμε λοιπόν τη φωνή τους κι ας τους ακολουθήσουμε στην αυταπάρνησή τους, στη σταθερότητά τους, στην πίστη τους. Σε μια εποχή συγκρητισμού, όπου οι αιρέσεις και οι πλάνες κυριαρχούν, σε μια εποχή κατά την οποία η Ορθοδοξία πολεμείται τόσο σκληρά και τόσο ύπουλα, έχουμε χρέος να συνεχίσουμε εμείς τη δική τους αποστολή. Να μείνουμε απαρασάλευτοι στις παραδόσεις των αγίων Πατέρων μας και να τηρήσουμε τη δική τους υπόσχεση: «Οὐκ ἀρνησόμεθά σε, φίλη Ὀρθοδοξία». Ό,τι κι αν αυτά μας κοστίσει.

Περιοδικό «Ο Σωτήρ», αριθ. 1995

xfd.gr

Read more » Διαβάστε Περισσότερα

Μάρτς...Ο Μάρτιος στον Πόντο.

  

- Στον Πόντο, ο ερχομός του Μαρτίου (τη Μάρτ) σηματοδοτούσε ταυτόχρονα και τον ερχομό της πιο όμορφης εποχής του χρόνου, της Άνοιξης. Παρά το γεγονός ότι ο Μάρτιος (ή Μάρτ'ς) συμπεριφερόταν πολλές φορές ως χειμωνιάτικος μήνας, με τα κρύα και τα χιόνια του, εξευμενιζόταν από τη λαϊκή  αντίληψη, ως προπομπός της άνοιξης και της καλοκαιρίας.

Ο Μάρτιος ήταν ένας μήνας πάντα... άτακτος, ζωηρός, ασυνεπής και εκδικητικός!Για τον λόγο αυτό και του προσέδιδαν διάφορα χαρακτηριστικά, όπως: αγέλαστον, θεοχάλαστον, πεντάγνωμον, αξερογαλγάνιστον, παλουκοκαύτεν. Ως Πεντάγνωμος χαρακτηριζόταν διότι άλλαζε καιρική γνώμη... ακόμα και μέσα στην ίδια μέρα!
 

Αυτή την ασταθή συμπεριφορά του Μάρτη την υπογράμμιζαν με σοφά και παροιμίες, όπως το παρακάτω:

Ο Μάρτης κι αν μαρτεύκεται, καλοκαιρίας μυρίζει... κι όταν παραχολάσκεται, τον Κούντουρον διαβαίνει

•  Το ρήμα «Μαρτεύκομαι» το χρησιμοποιούσαν στα Κοτύωρα και σημαίνει ότι κάποιος «κάνει τα Μαρτιάτικα του», δηλαδή «κάνει ότι του κατέβει».

Παρόλες όμως τις αστάθειες του Μαρτίου, ο λαός τον υποδεχόταν με χαρά και ανακούφιση, διασκεδάζοντας τις κρυάδες και τις αταξίες του. Γιατί ήδη είχαν μεγαλώσει οι μέρες, ενώ η αλλαγή του καιρού προς την καλοκαιρία, γινόταν όλο και περισσότερο αισθητή.

Αρ έρθεν και η Άνοιξη, αίχτρια και καλωσύνια,
ήλεν αργεύ’ να βασιλεύ’, τρανύν’νε τα ημέρας...

Καθώς έλιωναν τα χιόνια στα βουνά και «τ’ ορμία σελοκόφκουν» (πλημμύριζαν τα ποτάμια), άρχιζε η φύση να ζωντανεύει και να δείχνει τα πρώιμα κάλλη της, φορώντας τα Μαρτιάτικα στολίδια της. Μέσα σ’ αυτό το θεσπέσιο περιβάλλον, μες τη γόνιμη αφύπνιση της Ποντιακής χλωρίδας, χαιρόντουσαν και συνυπήρχαν τα ζωντανά... μαζί με τον άνθρωπο:

Τα ζά εβγαίν’νε ‘ς σην βοσκήν, θερία ‘ς σο κυνήγι.
Όλια τη γης τα πλάσματα, σύρκουν και ζευγαρών’νε...

Ο Μάρτ'ς θα φέρ' την Άνοιξην, κι Απρίλτ'ς τα μανουσάκια,
κ' έμορφον ο Καλομηνάς, λογιών - λογιών τσιτσιάκια!

Άνοιξη και Θεού χαρά, τα δέντρα όλια ανθούνε,
τα πουλόπα σα κλαδία, ζευγάρια κελαηδούν’νε!

Ο Μάρτιος κατά περιοχές

• Μάρτης ονομαζόταν: Στην Κερασούντα, στην Οινόη και στην Ινέπολη
• Μάρτ'ς ονομαζόταν:  Στην Τραπεζούντα, στην Σάντα, στα Κοτύωρα και στη Χαλδία

Στον Πόντο, κατά περιοχές (λόγω διαφορετικών διαλέκτων), υπήρχαν αποκλείσεις και διαφορές σε ονομασίες και πράγματα. Έτσι, οι Πόντιοι είχαν διάφορες εκφράσεις για τον μήνα Μάρτιο:

• Στα Σούρμενα έλεγαν: «Μη κουρφίζητε τον Μάρτ' ατός έχ πολλά ενιάτ'»
• Στο Σταυρίν έλεγαν: «Έρθεν ο Μάρτς αγέλαστον και ο θεοχάλαστον»
• Στην Ινέπολη τον αποκαλούσαν: «O Μάρτης ο πεντάγνωμος»

Ο Μάρτ'ς φέρ' τα χελιδόνια, κελαηδούν και λύν' τα χιόνια

Προλήψεις για το Μάρτιο

Όπως για όλους τους μήνες του έτους, έτσι και για τον Μάρτη, οι Πόντιοι (με τις λαϊκές τους δοξασίες, φόβους και δεισιδαιμονίες) είχαν διάφορες προλήψεις για τον μήνα Μάρτιο...

• Κατά τη διάρκεια του χειμώνα, δεν ανέφεραν ποτέ το όνομα του «Μαρτίου». Διότι όποιος το έκανε, το επόμενο καλοκαίρι θα έβλεπε πολλά φίδια!
• Με τις πρώτες ηλιαχτίδες του Μαρτίου απεύφευγαν το ανεπιθύμητο μαύρισμα. Ιδιαίτερα οι κοπέλες, οι οποίες φρόντιζαν πάντοτε να είναι ασπριδερές και αφράτες. Για τον λόγο αυτό φορούσαν στον καρπό του δεξιού τους χεριού «τον Μάρτη», το αποκαλούμενο και «Ζουλιχτόν Ράμμαν» (από κόκκινες και άσπρες κλωστές), για να μην τις κάψει ο ήλιος.
• Ο Μάρτιος έδινε το όνομα του, σε όσα ζώα γεννιόντουσαν κατά την διάρκεια του. Π.χ. έλεγαν «Μαρτέσ'  μουσκάρ'».
• Πίστευαν πως ότι φυτέψεις κατά τον μήνα Μάρτιο, αυτό θα ευδοκιμήσει.
• Όταν θέλαν να προειδοποιήσουν τους νοικοκύρηδες οι οποίοι βιαζόντουσαν να αρχίσουν τις αγροτικές και άλλες διάφορες εργασίες τους, παρασυρόμενοι από τις αίθριες ημέρες (τα καλά ημέρας), έλεγαν:

Μη κουρφίζετεν τον Μάρτ,’ ατός έχ πολλά ινιάτ'

Οι γιορτές του Μαρτίου

Τον Μάρτιο στον Πόντο τιμούσαν ιδιαίτερα τις παρακάτω ημερομηνίες και γιορτές:

• 9 Μαρτίου: Των Αγίων Τεσσαράκοντα Μαρτύρων.
• 25 Μαρτίου: Ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου. Την ημέρα αυτή την γιορτάζαν με ιδιαίτερη μεγαλοπρέπεια, όπως και στην υπόλοιπη Ελλάδα. Συνήθιζαν την μέρα αυτή να τρώνε ψάρια και ιδιαίτερα χαψία, τα οποία αφθονούσαν στη θάλασσα του Εύξεινου Πόντου. Στις εκκλησίες, στους πιστούς τη μέρα αυτή μοίραζαν μανουσάκια (άγριες βιολέτες, μενεξέδες). - Μετά το 1821, η γιορτή του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου συνδυάσθηκε και με την επέτειο επανάστασης του Ελληνικού έθνους.
• 29 Μαρτίου: Της Οσίας μητρός Μαρίας της Αιγυπτίας.

www.lelevose.gr

Read more » Διαβάστε Περισσότερα