Εορτάζοντες την 19ην του μηνός Φεβρουαρίου

 Εορτάζοντες την  19ην του μηνός Φεβρουαρίου

---

 

• Ο ΑΓΙΟΣ ΑΡΧΙΠΠΟΣ ο Απόστολος

• ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΜΑΞΙΜΟΣ, ΘΕΟΔΟΤΟΣ, ΗΣΥΧΙΟΣ και ΑΣΚΛΗΠΙΟΔΟΤΗ

• Ο ΟΣΙΟΣ ΡΑΒΟΥΛΑΣ

• ΟΙ ΟΣΙΟΙ ΕΥΓΕΝΙΟΣ και ΜΑΚΑΡΙΟΣ οι όμολογητές

• Ο ΟΣΙΟΣ ΚΟΝΩΝ

• Ο ΟΣΙΟΣ ΣΩΦΡΟΝΙΟΣ

• Η ΑΓΙΑ ΦΙΛΟΘΕΗ ή Αθηναία

• Ο ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΗΤΑΣ ο νέος ίερομάρτυρας

 

Αναλυτικά

 

Ο ΑΓΙΟΣ ΑΡΧΙΠΠΟΣ ο Απόστολος
Ήταν από τις Κολοσσαίς, όπου τον γνώρισε και τον έφερε στην πίστη του Χριστού ο απ. Παύλος. ο δε ζήλος και ή όλη του προθυμία και ευσέβεια, γρήγορα ανέδειξαν τον μαθητή Άρχιππο και συστρατιώτη του ενδόξου διδασκάλου του, όπως χαρακτηριστικά τον ονομάζει ο απ. Παύλος, στην προς Φιλήμονα επιστολή του. Τον Άρχιππο αναφέρει επίσης και στην προς Κολοσσαείς επιστολή του. Κατά την εκτέλεση της θείας αποστολής του, ο Άρχιππος, συνελήφθη με διαταγή του έπαρχου Άνδροκλέους. Αφού αρνήθηκε να θυσιάσει στα είδωλα, τον γύμνωσαν και τον έχωσαν μέχρι τη μέση σ' ένα λάκκο. Επειδή όμως ο Άρχιππος συνέχιζε με μεγάλη φωνή να ομολογεί το Χριστό, τότε τον κέντησαν με βελόνες, μπρος, πίσω, στο λαιμό, τις μασχάλες, τις πλευρές, τα μάτια, τα αυτιά, το στόμα και το κεφάλι. 'Αλλά και πάλι ο Άρχιππος επέμενε να ομολογεί το Χριστό. ο Ιησούς ήταν ή προσευχή και ο ύμνος του. Πυκνός και βαρύς λιθοβολισμός τότε, έδωσε τέλος στη ζωή του. Και στο στεφάνι του αποστόλου του προστέθηκε και το στεφάνι του μάρτυρα. ("Ορισμένοι Συναξαριστές, αναφέρουν, μαζί με τη μνήμη του 'Απ. 'Αρχίππου και τη μνήμη των 'Απ. Φιλήμονος, 'Απφίας και Όνησίμου, περιττώς βέβαια, διότι ή μνήμη όλων μαζί αυτών των Αποστόλων, εορτάζεται την 22α Νοεμβρίου).

Απολυτίκιο. Ήχος δ'. ο υψωθείς εν τω Σταυρώ.
Ως προσπελάσας ολική διαθέσει, τω των αρρήτων μυητή και επόπτη, των Αποστόλων σύσκηνος έδείχθης σοφέ· όθεν τον της πίστεως, θείον λόγον κηρύξας, έτεμες τοίς τρόποις σου, τα φυτά της κακίας, και έναθλήσας Άρχιππε στερρώς, δικαιοσύνης έδέξω τον στέφανον.

ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΜΑΞΙΜΟΣ, ΘΕΟΔΟΤΟΣ, ΗΣΥΧΙΟΣ και ΑΣΚΛΗΠΙΟΔΟΤΗ
Υπέβαλαν σ' όλους σειρά σκληρότατων βασανιστηρίων. Το φρόνημα τους όμως δεν κάμφθηκε, άλλ' έμεινε ακμαίο και άπτωτο. Ή 'Ασκληπιοδότη ή παρθένος επέδειξε και αυτή την ίδια καρτερία και γενναιότητα. Δεν κάμφθηκαν, όταν τα κόκκαλά τους συντρίβονταν και οι σάρκες τους ξεσχίζονταν κάτω από το χαλάζι των λιθοβολισμών. Μανιώδης ο τύραννος ειδωλολάτρης διέταξε και τον αποκεφαλισμό τους. Άλλ' οι μάρτυρες τον καταντρόπιασαν και ή 'Ασκληπιοδότη τον κατανίκησε. Τα ξίφη έκοψαν τα κεφάλια τους, άλλ' οι ψυχές τους έμειναν ελεύθερες και αδούλωτες. Το δε μαρτυρικό αίμα τους έθρεψε το δένδρο της αλήθειας, ενώ κατέπνιξε τον δράκοντα της πλάνης.

Ο ΟΣΙΟΣ ΡΑΒΟΥΛΑΣ
Υπήρξε στα χρόνια του βασιλιά Ζήνωνα (476) και γεννήθηκε στα Σαμόσατα (Σεμψάτ) της Συρίας. Εκπαιδεύτηκε από έναν φημισμένο δάσκαλο, τον Βαρυψαβά, και μεταξύ άλλων έμαθε τη Συριακή γλώσσα. Αφού ασκήθηκε στην ήσυχαστική ζωή, πήγε στη Φοινίκη μαζί με άλλους και ίδρυσε κοινοβιακή συντροφιά. Αργότερα με συνδρομή του βασιλιά Ζήνωνα και του επισκόπου Βηρυτού Ιωάννη ίδρυσε μοναστήρι, πού ανέδειξε σε κέντρο χριστιανικής εργασίας μεταξύ των ειδωλολατρών. Ή επιτυχία υπήρξε θαυμάσια. "Επειτα με συνδρομή του βασιλιά Αναστασίου του Δικόρου, ο Ραβουλάς έκτισε ομώνυμο του μοναστήρι στην Κωνσταντινούπολη. Άλλα κατόπιν, πήγε και σ' άλλους τόπους και έκτισε κι' άλλα μοναστήρια, φροντίζοντας να τα επανδρώσει με μοναχούς μορφωμένους και ζηλωτές. Πράγματι ο Ραβουλάς υπήρξε ο ακάματος εργάτης της πίστης. Πέθανε πάνω από 80 χρονών, στα πρώτα χρόνια της βασιλείας του Ιουστινιανού, ψιθυρίζοντας μέχρι τελευταίας του πνοής το γλυκό εκείνο ρητό του Κυρίου:"Δεύτε προς με πάντες οι κοπιώντες και πεφορτισμένοι, κάγώ αναπαύσω υμάς".

ΟΙ ΟΣΙΟΙ ΕΥΓΕΝΙΟΣ και ΜΑΚΑΡΙΟΣ οι όμολογητές
Έζησαν στα χρόνια του βασιλιά Ιουλιανού του Παραβάτη. Επί των διωγμών, πού γίνονταν επί βασιλείας αυτού του αποστάτη αυτοκράτορα, ο Ευγένιος και ο Μακάριος υποβλήθηκαν σε πολλά βασανιστήρια. Κατόπιν με στρατιωτική συνοδεία στάλθηκαν εξόριστοι στη Μαυριτανία. Πέθαναν από τις κακουχίες, άλλ' ευχαριστώντας το Θεό, πού τους διατήρησε αλύγιστους στο μαρτύριο τους.

Ο ΟΣΙΟΣ ΚΟΝΩΝ
Καταγόταν από την Κιλικία και από πολύ νέος έγινε μοναχός στο Μοναστήρι του Πενθουκλά, πού ήταν κοντά στον Ιορδανή. Έπειτα έγινε Πρεσβύτερος και έφτασε στα ανώτατα στάδια της πνευματικής άσκησης. Το έμαθε αυτό ο τότε Αρχιεπίσκοπος Ιεροσολύμων Πέτρος (524-552) και τον διόρισε να βαπτίζει τους προσερχόμενους στον Ιορδανή. Όταν όμως επρόκειτο να βαπτίσει γυναίκα, σαν άνθρωπος σκανδαλιζόταν και σκεφτόταν να αναχωρήσει από το Κοινόβιο. Άλλα του παρουσιάστηκε ο άγιος Ιωάννης ο Βαπτιστής, πού του έλεγε: "Κάνε υπομονή γέροντα και εγώ θα σε ελαφρύνω από τον πόλεμο". Κάποια μέρα όμως, ήλθε να βαπτισθεί μια πανέμορφη Περσίδα και ο Όσιος δεν μπόρεσε να τη βαπτίσει και να τη χρίσει γυμνή. Και ή κόρη έμεινε αβάπτιστη. Ο Αρχιεπίσκοπος όταν το έμαθε στενοχωρήθηκε πολύ. ο δε Κόνων πήρε το δρόμο της αναχώρησης. Άλλα του παρουσιάσθηκε και πάλι ο Τίμιος Πρόδρομος και του επανέλαβε τα βοηθητικά εκείνα λόγια. Τότε ο Κόνων του είπε ότι δεν ξαναεπιστρέφει, διότι ενώ του υποσχέθηκε ότι θα τον βοηθήσει δεν το έκανε. ο δε Τίμιος Πρόδρομος, αφού τον σφράγισε με το σημείο του Σταυρού, του είπε να επιστρέψει και να μη αμφιβάλει πλέον. Όποτε ο Γέρων επανήλθε στο κοινόβιο και την επομένη έχρισε και βάπτισε τη νεαρή Περσίδα, χωρίς καθόλου να στοχασθεί, ότι ήταν γυναίκα. Έζησε δε μετά από αυτά ο Όσιος άλλα 20 χρόνια και έφτασε στο μεγαλύτερο βαθμό της απάθειας, και ειρηνικά απεβίωσε.

Ο ΟΣΙΟΣ ΣΩΦΡΟΝΙΟΣ
Δεν υπάρχουν πληροφορίες για τη ζωή του. Ή μνήμη του αναφέρεται από τον Παρισινό Κώδικα 1578 και τον Delehaye, όπου καλείται επίσκοπος.

Η ΑΓΙΑ ΦΙΛΟΘΕΗ ή Αθηναία
Αν οι μάρτυρες των πρώτων χριστιανικών χρόνων είναι Ικανοί να παροτρύνουν ψυχές να αγωνιστούν για τον Χριστό, οι νεομάρτυρες αποδεικνύουν ότι άγιοι μπορούν να υπάρξουν σε κάθε εποχή και, επομένως, ο κατά Χριστόν αγώνας πρέπει να είναι συνεχής. Μια τέτοια παραδειγματική νεομάρτυς είναι και ή όσία Φιλοθέη. Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1522 από στείρα μητέρα, τη Συρίγη, πού προσευχήθηκε αμέτρητες φορές, για να της χαρίσει ο Θεός αυτή την κόρη. ο δε πατέρας της ονομαζόταν Άγγελος Μπενιζέλος. Όταν ή όσία έγινε δώδεκα χρονών, οι γονείς της με τη βία την πάντρεψαν με έναν αρκετά πλούσιο άνδρα των Αθηνών. Ή ζωή της κοντά του ήταν μαρτυρική, διότι συνεχώς τη χτυπούσε και τη βασάνιζε. ο Θεός βλέποντας την υπομονή της, μετά τρία χρόνια, θερίζει με το δρεπάνι του θανάτου το βάναυσο σύζυγο της. Τότε ή όσία, αν και δέχτηκε πιέσεις για δεύτερο γάμο, αποφασίζει και γίνεται μοναχή. Τη μεγάλη της περιουσία διέθεσε στους φτωχούς και για την απελευθέρωση των σκλαβωμένων χριστιανών από τους Τούρκους. Έτσι έγινε "καρφί" στο μάτι των Τούρκων, και όταν τους δόθηκε ή ευκαιρία, εισέβαλαν στο μοναστήρι της και την έσυραν έξω. Αφού τη χτύπησαν ανελέητα, προκάλεσαν το θάνατο της, στις 19 Φεβρουαρίου 1589. ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης, σ' αύτό το σημείο ρωτά: "Δεν ήταν και αυτή φύση ασθενέστερη καθότι γυναίκα; Δε συνάντησε τόσους και τόσους πειρασμούς και εμπόδια στο δρόμο της ζωής της; Αλλ όμως, κανένα άπ' αυτά δεν μπόρεσε να ψυχράνει την αγάπη πού είχε στο Θεό".

Απολυτίκιο. Ήχος δ'. Ταχύ προκατάλαβε.
Όσιων την έλλαμψιν, είσδεδεγμένη σεμνή, την πάλιν έφαίδρυνας, των Αθηναίων τη ση, ασκήσει και χάριτι · συ γαρ εν εύποιίαις, διαλάμπουσα Μήτερ, ήθλησας δι' άγάπην, εύσεβώς του πλησίον διό σε ώ Φιλοθέη, Χριστός έδόξασε.

Ο ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΗΤΑΣ ο νέος ιερομάρτυρας
Καταγόταν από την "Ηπειρο και έγινε Ιερομόναχος στο Άγιον Όρος, και συγκεκριμένα στη Σκήτη της Αγίας Άννας και κατόπιν στη Μονή του Αγίου Παντελεήμονα (Ρώσικη). Τον κατέλαβε ο πόθος του μαρτυρίου και γύριζε τα χωριά γύρω από τις Σέρρες και τη Δράμα, κηρύττοντας τον Χριστό σαν αληθινό Θεό και τον Μωάμεθ σαν πλάνο. Συνελήφθη από τους Τούρκους και φυλακίστηκε στις Σέρρες. Κατόπιν υποβλήθηκε σε φρικτά βασανιστήρια, όπως όσφρηση φωτιάς από τη μύτη, άκάνθινο στεφάνι στο κεφάλι, καλαμένιες ακίδες στα νύχια του και κάψιμο στα απόκρυφα μέλη του. ο Νικήτας όμως, με θαυμαστή σταθερότητα, συνεχώς ομολογούσε την πίστη του στο Χριστό. Τελικά, στις 19 Φεβρουαρίου 1806 τον κρέμασαν και έτσι δέχτηκε το στεφάνι της αφθαρσίας.

Read more » Διαβάστε Περισσότερα

ΔΕΛΤΙΟ ΚΑΙΡΟΥ για Πέμπτη 19 Φεβρουαρίου.

 

ΔΕΛΤΙΟ ΚΑΙΡΟΥ για Πέμπτη 19/2

Ηλιοφάνεια με λίγες νεφώσεις, πυκνότερες στα δυτικά με τοπικές βροχές μετά το μεσημέρι στα δυτικά ηπειρωτικά και στο Ιόνιο, τοπικά περιορισμένη ορατότητα τις βραδινές και πρωινές ώρες, βαθμιαία ισχυροί νότιοι άνεμοι στο Ιόνιο, θερμοκρασία σε μικρή άνοδο ως προς τις μέγιστες τιμές της.

Πιο αναλυτικά:

Για την Πέμπτη 19 Φεβρουαρίου 2026 προβλέπεται ηλιοφάνεια με λίγες νεφώσεις, πυκνότερες στα δυτικά τμήματα, με τοπικές βροχές μετά το μεσημέρι σε Ήπειρο, Ιόνιο και Δυτική Στερεά, που τις βραδινές ώρες στο Βόρειο Ιόνιο θα ενταθούν και θα εκδηλωθούν και καταιγίδες. Η ορατότητα τις βραδινές και πρωινές ώρες θα είναι κατά τόπους περιορισμένη, ενώ παγετός θα σημειωθεί τις πρώτες πρωινές ώρες στα βόρεια ηπειρωτικά.

Η θερμοκρασία θα κυμανθεί από -1 έως 14 βαθμούς στη Βόρεια Ελλάδα (στη Δυτική Μακεδονία από -3 έως 12 βαθμούς), 1 έως 16 βαθμούς στην Κεντρική και Νότια Ελλάδα, 3 έως 16 βαθμούς στη Δυτική Ελλάδα (στην Ήπειρο από 0 έως 11 βαθμούς), 5 έως 16 βαθμούς στις Κυκλάδες και από 5 έως 18 βαθμούς στην Κρήτη, 3 έως 15 βαθμούς στα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου και από 8 έως 14 βαθμούς στα Δωδεκάνησα.

Οι άνεμοι θα πνέουν στο Αιγαίο από μεταβλητές διευθύνσεις ασθενείς που βαθμιαία θα στραφούν σε νότιους μέτριους 4-5 μποφόρ, ενώ στο Ιόνιο από νότιες διευθύνσεις μέτριοι 4-5 μποφόρ και βαθμιαία ισχυροί 6 μποφόρ.

Ηλιοφάνεια με αραιές νεφώσεις και κατά τόπους περιορισμένη ορατότητα τις βραδινές και πρωινές ώρες περιμένουμε την Πέμπτη στην Αττική. Η θερμοκρασία θα κυμανθεί από 7 έως 14 βαθμούς Κελσίου, αλλά στα βόρεια θα είναι 2-3 βαθμούς χαμηλότερη. Οι άνεμοι θα πνέουν από νοτιοδυτικές διευθύνσεις ασθενείς και βαθμιαία μέτριοι 4-5 μποφόρ.

Ηλιοφάνεια με λίγες νεφώσεις κατά διαστήματα πυκνότερες περιμένουμε την Πέμπτη στη Θεσσαλονίκη. Η θερμοκρασία θα κυμανθεί από 4 έως 14 βαθμούς Κελσίου. Οι άνεμοι στο Θερμαϊκό θα πνέουν γενικά από νότιες διευθύνσεις ασθενείς και βαθμιαία σχεδόν μέτριοι 4 μποφόρ.

Read more » Διαβάστε Περισσότερα

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΠΑΠΑΔΙΑΜΑΝΤΗΣ – "Τὸ Θαλάσσωμα".

 Μικρά διηγήματα

ΑΠΑΝΤΑ ΤΟΜΟΣ ΤΕΤΑΡΤΟΣ, ΚΡΙΤΙΚΗ ΕΚΔΟΣΗ Ν. Δ. ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΠΟΥΛΟΣ, ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΔΟΜΟΣ

Καθὼς ἐνέσκηψεν ἡ καταιγὶς τὸ ἀπομεσήμερον, καὶ ὅλοι τ᾿ οὐρανοῦ οἱ καταρράκται ἐπὶ δύο ὥρας ἀδιάκοπα, μετὰ βρόντου καὶ ἰαχῆς καὶ μὲ βολίδας ἀστραπῶν, ἔλουον τὴν πόλιν, ὅλα τὰ νερὰ τῆς Πλάκας, καὶ μέρος ἀπὸ τὴν ὁδὸν Κηφισιᾶς καὶ ὑπὸ τὸ Κολωνάκι, ἑνωθέντα εἰς βαθὺν καὶ παφλάζοντα χείμαρρον μετὰ φοβεροῦ πατάγου κατήρχοντο κάτω τῆς Μητροπόλεως, διὰ τοῦ κατηφορικοῦ δρομίσκου, καταπλημμυροῦντα ἐδῶ κ᾿ ἐκεῖ πολλὰ μαγαζιά, καὶ ὅλα σχεδὸν τὰ ὑπόγεια. Εἰς τὸ εὐρύχωρον καφενεῖον κάτω, ἱκανοὶ πελάται ἀπεκλείσθησαν μέσα ἀπὸ τὴν ἀέναον βροχήν.

Ὅλοι οἱ δρομίσκοι γύρω στὸ παλαιὸν τζαμὶ εἶχον γίνει ποτάμια. Ὁ σταθμὸς τοῦ σιδηροδρόμου ἔγινε λίμνη. Εἰς τὸ καφενεῖον πέντε ἢ ἓξ ζεύγη εἰς διάφορα τραπέζια, ἐτάβλιζαν, τρεῖς μόνον ἔπαιζαν πρέφα, καὶ δύο γέροντες, ὁ καπετὰν Γάγαρης, ἀπόστρατος ταγματάρχης, κι ὁ μαστρο-Γιάννης ὁ Γιαπιτζής, ἔπαιζαν τὸ μεγάλο μπεζίκι, μὲ 256 φύλλα. Δίπλα τους εἷς ἄλλος γέρων ὑπενύσταζε, κρατῶν διαρκῶς ἐφημερίδα.

Τὸ πάτωμα τοῦ καφενείου ὑπερεῖχε δύο ἢ τρεῖς σπιθαμὰς ἀπὸ τὸ βάθος τοῦ δρόμου, ὅστις ἀπετέλει τώρα τὴν κοίτην τοῦ ὁρμητικοῦ χειμάρρου. Ὀλίγοι τινές, ἀνήσυχοι καὶ περίεργοι ἐνταυτῷ, εἶχον σηκωθῆ καὶ συνηθροίσθησαν περὶ τὰς τρεῖς θύρας, ἀπολαύοντες τὸ θέαμα τοῦ καταρράκτου. Ἔξω ἠκούοντο φωνὲς καὶ γέλια. Ὁ ποταμὸς εἶχεν ἀναρπάσει τὰ ἐμπορεύματα ἀπὸ τὴν μπάγκαν ἑνὸς μανάβη· παρέκει εἶχε παρασύρει ἓν ὀνάριον, φορτωμένον σταφύλια, τὸ ὁποῖον ὁ κύριός του ἐπροσπάθει νὰ γλυτώσῃ τραβῶν ἀπὸ τὴν οὐράν.

Μέσα εἰς τὸ καφενεῖον, ὀλίγοι τινὲς ἔκαμνον τὸν σταυρόν των, ὅταν ἤκουον τὰς τρομακτικὰς βροντάς. Οἱ ταβλισταὶ δὲν ἐκινήθησαν. Τὸ τρὶκ-τρὰκ ἠκούετο διαρκῶς. Ὁ καπετὰν Γάγαρης κι ὁ μαστρο-Γιάννης, ἔχων καὶ τὸν ναργιλέν του ἀκοίμητον, ἐξηκολούθουν ἀπτόητοι τὸ μπεζίκι τους μὲ τὰ 256 φύλλα. Τὸ γερόντιον εἰς τὸ πλάγι τους, ἐξηκολούθει κατὰ τὸ φαινόμενον νὰ διαβάζῃ τὴν ἐφημερίδα, καὶ εἶχε πάρει ἤδη δύο-τρεῖς βραχεῖς ὕπνους.

Τὸ νερὸν ἤρχισε νὰ εἰσέρχεται εἰς τὸ καφενεῖον καὶ ἀπὸ τὰς τρεῖς θύρας. Προχείρως αἱ θύραι ἐφράχθησαν, πλὴν εἰς μάτην. Τὸ ὑγρὸν στοιχεῖον εἰσέρρεεν ἀκράτητον, ἀκόμη καὶ διὰ τοῦ χάσματος τοῦ καπνοπωλείου, τοῦ προσηρτημένου εἰς τὴν γωνίαν τοῦ καφενείου. Ἐντὸς ὀλίγων δευτερολέπτων κατεπλημμύρησε τὸ πάτωμα. Ὅλαι αἱ καρέκλαι ἀπετέθησαν ἐπάνω στὰ τραπέζια καὶ στὸ μπιλιάρδο. Οἱ πελάται, ὅσοι ἤθελαν νὰ κάθωνται, ἐκάθηντο σταυροπόδι ἐπὶ τῶν καναπέδων. Ὅλοι οἱ ταβλισταὶ κ᾿ οἱ πρεφαδόροι, ἄφησαν τὸ παιγνίδι κ᾿ ἐσηκώθησαν ὀρθοί. Ὁ καπετὰν Γάγαρης κι ὁ μαστρο-Γιάννης δὲν ἄφησαν τὸ μπεζίκι. Τὸ γερόντιον ἐξηκολούθει τὴν ἐφημερίδα του.

Δύο γκαρσόνια, ὁ νταμπής, ὁ παρανταμπής*, ὁ διευθυντὴς τοῦ καφενείου καὶ δύο λοῦστροι, προσκολλημένοι εἰς τὴν ὑπηρεσίαν τοῦ καφενείου, ὡπλίσθησαν μὲ σκοῦπες, ἄλλας μὲ μακρὰ κοντάρια, καὶ ἄλλας ὄχι, καὶ κατέβαλλον συντόνους προσπαθείας νὰ σπρώξουν πρὸς τὰ ἔξω τὸ νερόν. Μερικοὶ πελάται συνηθροίζοντο περὶ τὰς θύρας κ᾿ ἐγίνοντο ἐμποδὼν εἰς τὸ ἔργον. Ἄλλοι ἔκαμναν κουμάντο, καθὼς συνηθίζουν οἱ Νεοέλληνες.

― Κατὰ δῶ, κατὰ δῶ!

―Ἀπὸ κείνη τὴν πόρτα!

―Ἔτσι δὲν κάνετε τίποτα!

―Ὅλοι μαζί! Ὅλοι μαζί!

Ἄλλοι συνῆπτον διαλόγους, κ᾿ ἐσχολίαζον:

―Ἀπὸ ποῦ μπῆκε τὸ νερό;

―Ἀπ᾿ τὴν ἐπάνω πόρτα.

―Ἀπ᾿ τὴν κάτω πόρτα.

―Ἀπ᾿ τὴν μεσανή!

―Ἀπ᾿ τὸ καπνοπωλεῖο μπῆκε, ἀπ᾿ τὸ καπνοπωλεῖο.

Μόνον μία καρέκλα κατείχετο ἀκόμη, ἐκτὸς τῶν καναπέδων, ἐπὶ τῶν ὁποίων ὤκλαζον ἀνασηκώνοντες τοὺς πόδας των οἱ πελάται. Ἦτο ἐκείνη ἐφ᾿ ἧς ἐκάθητο ὁ μαστρο-Γιάννης, ἐξακολουθῶν ἀτάραχος τὸ μπεζίκι του μετὰ τοῦ ἀποστράτου ταγματάρχου.

Τέλος ὁ κὺρ Νικολάκης, ὁ καφετζής, ὅταν ἐπλησίασε πρὸς τὰ ἐκεῖ μὲ τὴν σκούπαν του:

― Μὰ σήκω ἐπὶ τέλους, μαστρο-Γιάννη! Δὲ βλέπεις; Ἐδῶ πνιγήκαμε!

― Μὰ δὲ θέλει ὁ καπετάνιος ν᾿ ἀφήσουμε τὸ μπεζίκι.

― Καθίστε ἐπὶ τέλους κ᾿ οἱ δυὸ στὸν καναπέ.

Τέλος ἡ βροχὴ ἤρχισε μετὰ ὥραν νὰ κοπάζῃ, καὶ τὸ νερὸν ὠλιγόστευσε. Τὸ δάπεδον τοῦ καφενείου, ἀφοῦ μετὰ πολλοὺς κόπους κατωρθώθη νὰ σπρώξουν τὰ νερὰ πρὸς τὰ ἔξω, ἀπὸ λίμνη ὁποὺ ἦτο ἔγινε τέλμα. Τὸ ὑπηρετικὸν προσωπικὸν ἤρχισε νὰ ρίπτῃ τώρα ἄφθονα πριονίδια εἰς τὸ ἔδαφος κάτω.

Οἱ δύο μπεζικισταὶ ἐκάθισαν εἰς τὸ πλάγι ὁ εἷς τοῦ ἄλλου, χωρὶς νὰ κοιτάζουν πουθενά, μήτε νὰ λέγουν τίποτε. Ὁ ναργιλὲς τοῦ μαστρο-Γιάννη πρὸ πολλοῦ ἦτο σβεστός, ἐπειδὴ κανεὶς δὲν εὐκαιροῦσε νὰ τοῦ φέρῃ φωτιά. Ἀλλ᾿ ὁ ἄνθρωπος ἐξηκολούθει νὰ ἔχῃ τὴν πίπαν τοῦ μαρκουτσιοῦ εἰς τὸ στόμα.

Τελευταῖος ὅλων ἐσηκώθη ὁ μικρὸς γέρων, ὁ διπλανός τους. Ἄφησε τὴν ἐφημερίδα του, ὕψωσε τὸ ὄμμα, κ᾿ ἠρώτησε:

― Μὰ πότε μπῆκε τὸ νερὸ μέσα;

(1906)

http://www.papadiamantis.org/works/58-narration/370-04-20-to-8alasswma-1906

Read more » Διαβάστε Περισσότερα

Οι ηλιακές πόλεις των αρχαίων Ελλήνων.

 Τυπικό αρχαιοελληνικό σπίτι προσανατολισμένο στον άξονα Βορρά-Νότου, με την είσοδο και τα κύρια δωμάτια στραμμένα στο Νότο για καλύτερη εκμετάλλευση της ηλιακής ενέργειας.

Αρχιτέκτονες και πολεοδόμοι στην αρχαία Ελλάδα ακολουθούσαν τις συμβουλές του Σωκράτη στο σχεδιασμό σπιτιών και πόλεων με βάση την παθητική ηλιακή αρχιτεκτονική. ΠΟΤΕ στην ανθρώπινη ιστορία δεν υπήρξε ένα τόσο διαπρεπές και εξέχον μέλος της κοινωνίας που να υποστήριξε τόσο θερμά την ηλιακή αρχιτεκτονική από τον Σωκράτη.

Ο κορυφαίος φιλόσοφος ένιωθε τόσο έντονα την αναγκαιότητα οικοδόμησης πόλεων και κατοικιών σύμφωνα με τον ήλιο, ώστε σκέφτηκε να δημιουργήσει μια τάξη για να διδάξει στους μαθητές του τα μυστικά της ηλιακής αρχιτεκτονικής.

Αυτό αναφέρεται στο ενδιαφέρον βιβλίο του Τζον Περλίν “Let It Shine: The 6000-Year Story of Solar Energy”, στο οποίο ο συγγραφέας παραθέτει αρχαιολογικά και ιστορικά στοιχεία για να δείξει ότι από τη Νεολιθική ακόμη εποχή τα σπίτια χτίζονταν με τέτοιο τρόπο ώστε να συλλαμβάνουν το φως του ήλιου τον χειμώνα.

Στο βιβλίο υπάρχουν μερικά εντυπωσιακά στοιχεία: όχι μόνο τώρα, αλλά τα τελευταία τρεις χιλιάδες χρόνια οι άνθρωποι χρησιμοποιούν ηλιακούς συλλέκτες – παλιά για να εστιάσουν το ηλιακό φως και να ανάψουν φωτιά, κατά τη διάρκεια της Αναγέννησης για να συγκολλήσουν μέταλλα και κατά τον δέκατο ένατο αιώνα για να κινήσουν ατμομηχανές· η βιομηχανία παραγωγής ηλιακών θερμοσιφώνων άρχισε να αναπτύσσεται στα τέλη του δέκατου ένατου αιώνα, πριν εξαπλωθεί σε όλο τον κόσμο, ενώ από τη δεκαετία του 1870, οι επιστήμονες και οι μηχανικοί είχαν ήδη βρει τρόπους και μέσα που μετέτρεπαν την ηλιακή ακτινοβολία απευθείας σε ηλεκτρική ενέργεια.

Θέματα ζωτικής σημασίας σήμερα, καθώς ολόκληρος ο πλανήτης οδεύει προς μια μη αντιμετωπίσιμη ενεργειακή κρίση.

Κατά τον συγγραφέα, οι τρόποι με τους οποίους οι άνθρωποι έχουν ωφεληθεί τα τελευταία έξι χιλιάδες χρόνια από την ενέργεια του ήλιου είναι μυριάδες. Και αναρωτιέται: αφού πριν από χιλιάδες χρόνια λαοί όπως οι Έλληνες, οι Ρωμαίοι και οι Κινέζοι μπόρεσαν να αξιοποιήσουν με επιτυχία την ενέργεια του ήλιου, γιατί να μην μπορούμε κι εμείς, με την προχωρημένη τεχνολογικά γνώση μας, να κάνουμε την ηλιακή ενέργεια θεμέλιο και βάση του πολιτισμού μας;

Πολύ πριν από το ηλεκτρικό ρεύμα, το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο, οι σχεδιαστές σπιτιών έπρεπε συχνά να χρησιμοποιούν παθητικές πηγές ενέργειας για την άνεση των ενοίκων.

Με βάση αυτό, οι αρχαίοι Έλληνες είχαν προγραμματίσει την οικοδόμηση ολόκληρων πόλεων στην Ελλάδα και τη Μικρά Ασία, όπως η Όλυνθος και η Πριήνη, επιτρέποντας σε κάθε ιδιοκτήτη σπιτιού να έχει πρόσβαση στο φως του ήλιου για ζεστασιά το χειμώνα. Αυτό το πετύχαιναν χαράσσοντας τους δρόμους από τα ανατολικά προς τα δυτικά, έτσι ώστε κάθε σπίτι να έχει νότιο προσανατολισμό.

Στην Πριήνη οι κύριοι δρόμοι είχαν σχεδιαστεί στον άξονα Ανατολής-Δύσης, επιτρέποντας σε όλα τα σπίτια να έχουν πρόσβαση το χειμώνα στον ήλιο για να ζεσταίνουν το εσωτερικό τους.

Με το να έχουν την είσοδο και τα κύρια ανοίγματα στραμμένα στο νότο, τα σπίτια της αρχαιότητας εκμεταλλεύονταν τις ηλιακές ακτίνες για θέρμανση και φως. Οι περισσότερες πόλεις ήταν έτσι σχεδιασμένες που να επιτρέπουν σε κάθε σπίτι να θερμαίνεται από τον ήλιο κατά τους χειμερινούς μήνες.

Η Σωκρατική διδασκαλία

Ο Ξενοφών, που στα νιάτα του υπήρξε μαθητής του Σωκράτη, αναφέρει στο έργο του “Απομνημονεύματα Σωκράτους” τι δίδασκε ο μεγάλος σοφός στους μαθητές του σχετικά με τον βιοκλιματικό σχεδιασμό και τα παθητικά ηλιακά συστήματα.

Όπως το συνήθιζε, ο Σωκράτης ξεκινούσε τη συζήτηση κάνοντας μια απλή, κατά τα φαινόμενα, παρατήρηση: «Όταν κάποιος θέλει να χτίσει ένα σπίτι, δεν πρέπει να το κάνει όσο γίνεται πιο ευχάριστο, αφού θα ζήσει μέσα σ’ αυτό, και όσο πιο χρήσιμο γίνεται; Και δεν είναι ευχάριστο ένα σπίτι που το καλοκαίρι είναι δροσερό και το χειμώνα ζεστό;

Τώρα, από την εμπειρία μας βλέπουμε ότι στα σπίτια που έχουν νότιο προσανατολισμό, οι ακτίνες του ήλιου περνούν μέσα από τις στοές (σκεπασμένες βεράντες), αλλά το καλοκαίρι η διαδρομή του ήλιου είναι ακριβώς πάνω από τα κεφάλια μας και πάνω από την οροφή, έτσι έχουμε σκιά…» Και παρουσιάζοντας αναλυτικά τους λόγους για τους οποίους είναι ωφέλιμη η ηλιακή αρχιτεκτονική, ο Σωκράτης καταλήγει στο συμπέρασμα ότι σε ένα σπίτι σχεδιασμένο με αυτό τον τρόπο «ο ιδιοκτήτης θα βρει σε αυτό ένα καταφύγιο για όλες τις εποχές… γεγονός που καθιστά το σπίτι και χρήσιμο και ευχάριστο».

Οι αρχαιολογικές ανασκαφές που έγιναν σε ελληνικές πόλεις και οικισμούς μεταξύ του 500 π.Χ. και του 200 π.Χ. έδειξαν ότι οι κατασκευαστές τόσο των αγροτικών όσο και των αστικών κατοικιών ακολουθούσαν τις συμβουλές του Σωκράτη.

Η αρχή έγινε με την αναδιαμόρφωση δύο σπιτιών στο κέντρο της Αθήνας, όπου οι εργάτες άλλαξαν τη διάταξη των δωματίων, έτσι ώστε να έχουν νότιο προσανατολισμό. Δηλαδή, το αίθριο και τα μεγάλα ανοίγματα (πόρτες και παράθυρα) να κοιτούν προς το νότο, ενώ τα βορινά ανοίγματα ήταν λίγα και μικρά.

Η νέα αρχιτεκτονική αντίληψη εξαπλώθηκε σύντομα σε όλο τον ελλαδικό χώρο, καθώς οι κατασκευαστές κατοικιών άρχισαν να υιοθετούν την ηλιακή αρχιτεκτονική. Στη συνέχεια τη σκυτάλη πήραν οι πολεοδόμοι.

Αναπαράσταση σε υπολογιστή του εσωτερικού μιας κατοικίας της Ολύνθου. Η σκεπαστή βεράντα στο αίθριο έχει νότιο προσανατολισμό για καλύτερη εκμετάλλευση του ηλιακού φωτός.

Όλυνθος: η πρώτη ηλιακή πόλη

Παρά το γεγονός ότι η Πριήνη, η αρχαία ελληνική πόλη στη νοτιοδυτική Καρία, στις ακτές της Μικράς Ασίας, κοντά στη Σάμο, είναι μέχρι σήμερα ονομαστή για την ρυμοτομία της, η πρώτη ηλιακή πόλη της αρχαίας Ελλάδας ήταν η Όλυνθος.

Η αρχαία αυτή πόλη της Χαλκιδικής, χτισμένη σε μια εύφορη πεδιάδα, στο μυχό του κόλπου της Τορώνης, κοντά στη βάση της χερσονήσου της Κασσάνδρας, απέχει περίπου 11,5 χλμ. από την Ποτίδαια και 4 χλμ. από τη θάλασσα.

Τα οικοδομικά τετράγωνα της Ολύνθου, μήκους 100 περίπου μέτρων και πλάτους 40 μέτρων, χωρίζονταν από δρόμους 5-7 μ. στον άξονα Ανατολής-Δύσης, οι οποίοι συνδέονταν ακανόνιστα με μερικούς εγκάρσιους.

Κάθε οικοδομικό τετράγωνο είχε μια σειρά από πέντε σπίτια στην κάθε πλευρά του δρόμου, ανάμεσα στα οποία υπήρχε ένας στενός διάδρομος. Τα σπίτια της Ολύνθου είναι τα αρχαιότερα που ξέρουμε και σχεδόν τα μόνα της κλασικής εποχής. Τα σπίτια της Πριήνης, της Πέλλας, της Περγάμου και της Δήλου είναι μεταγενέστερα.

Το παράδειγμα της Ολύνθου μιμήθηκαν και άλλες πόλεις, με αποτέλεσμα η ηλιακή αρχιτεκτονική να εξαπλωθεί μέχρι και τη σημερινή κεντρική Βουλγαρία. Ακόμη και αν η εδαφική έκταση παρουσίαζε δυσκολίες, οι πολεοδόμοι εύρισκαν τρόπους να τις ξεπεράσουν.

Παραμένει αδιευκρίνιστο αν οι απόψεις του Σωκράτη στηρίζονταν στην πυθαγόρεια φιλοσοφία ή προέρχονταν μόνο από την εμπειρική παρατήρηση. Είναι πάντως γνωστό ότι ένας άλλος πυθαγόρειος φιλόσοφος, ο μεγάλος δραματουργός Αισχύλος έλεγε ότι «μόνο οι πρωτόγονοι και οι βάρβαροι δεν γνωρίζουν τον τρόπο να κάνουν τα σπίτια τους να αντικρίζουν τον ήλιο το χειμώνα».

Στην κάτοψη αυτή του πολεοδομικού σχεδίου της Ολύνθου βλέπουμε ότι οι κύριοι δρόμοι είναι προσανατολισμένοι στον άξονα Ανατολής-Δύσης.

Αναπαράσταση συγκροτήματος κατοικιών στην Όλυνθο. Τα δωμάτια και οι προσόψεις των κατοικιών κοιτάζουν προς το Νότο. Οι κατοικίες προστατεύονται από το ψύχος του βόρειου ανέμου με έναν ψηλό τοίχο, στον οποίο δεν υπάρχουν καθόλου ανοίγματα.

https://arxaia-ellinika.blogspot.gr/2013/12/oi-hliakes-poleis-twn-arxaiwn-ellhnwn.html

 

Read more » Διαβάστε Περισσότερα

Σαν σήμερα... 18 Φεβρουαρίου.

 

Τα σημαντικότερα γεγονότα της 18ης Φεβρουαρίου

842: Λήγει η Εικονομαχία. Η Θεοδώρα, σύζυγος του τελευταίου εικονομάχου αυτοκράτορα Θεόφιλου, επιβάλει την αποκατάσταση της προσκύνησης των ιερών εικόνων.

1828: Ο Ανδρέας Μιαούλης, κατ' εντολή του Ιωάννη Καποδίστρια, εκκαθαρίζει τις Σποράδες νήσους απ' τους πειρατές.

1861: Στο Μοντγκόμερι της Αλαμπάμα, ο Τζέφερσον Ντέιβις αναγορεύεται πρώτος και τελευταίος Πρόεδρος της Ομοσπονδίας των Νότιων Πολιτειών.

1907: Στις ΗΠΑ, γίνονται δεκτοί στα σχολεία του Σαν Φρανσίσκο μαθητές ιαπωνικής καταγωγής, μετά από συμφωνία του Προέδρου Ρούσβελτ με τις αρχές της πόλης.

1929: Ανακοινώνεται στο Χόλιγουντ η θέσπιση των κινηματογραφικών βραβείων Όσκαρ.

1931: Άγγλοι επίσημοι παίρνουν μέρος στα αποκαλυπτήρια του ανδριάντα του Τζορτζ Κάνιγκ στην πλατεία της Αθήνας που φέρει το όνομά του (Κάνιγγος)

1952: Η Ελληνική Βουλή επικυρώνει τη συμφωνία ένταξης της χώρας μας στο ΝΑΤΟ, με μόνες αρνητικές ψήφους τις οκτώ της ΕΔΑ και τη μία του Μιχάλη Κύρκου.

1972: Ένα Learjet 25 της Ολυμπιακής Αεροπλοΐας συντρίβεται κοντά στην πόλη Αντίμπ, στη Γαλλία. Η πτήση εκτελούσε τη διαδρομή Αθήνα - Νίκαια. Σκοτώνονται και τα δύο μέλη του πληρώματος.

2004: 200 νεκροί και 350 τραυματίες είναι ο τραγικός απολογισμός του εκτροχιασμού αμαξοστοιχίας, στην επαρχία Χορασάν, στο ΒΑ Ιράν. Από τις ισχυρές εκρήξεις στα 51 βαγόνια του εμπορικού τρένου, που μετέφερε βενζίνη, θείο και φωσφορικά λιπάσματα, ισοπεδώθηκαν πέντε κοντινά χωριά. Αιτία της τραγωδίας υπήρξε μια ασθενής σεισμική δόνηση, που σημειώθηκε στην περιοχή.

2009: Αθήνα, η τρομοκρατική οργάνωση Επαναστατικός Αγώνας αποπειράθηκε βομβιστική επίθεση στα κεντρικά γραφεία της Citibank στη Ν. Κηφισιά.

Γεννήσεις

1515 - Βαλέριους Κόρντους, Γερμανός ιατρός

1516 – Μαρία Α', βασίλισσα της Αγγλίας

1543 – Κάρολος Γ', δούκας της Λωρραίνης

1559 – Ισαάκ Καζομπόν, Γάλλος λόγιος

1745 – Αλεσάντρο Βόλτα, Ιταλός φυσικός

1838 – Ερνστ Μαχ, Αυστριακός φυσικός

1848 – Λούις Τίφανι, Αμερικανός καλλιτέχνης

1860 - Άντερς Ζορν, Σουηδός ζωγράφος

1883 – Νίκος Καζαντζάκης, Έλληνας συγγραφέας

1895 – Γκούσταφ φον Βανγκενχάιμ, Γερμανός ηθοποιός και σκηνοθέτης

1895 – Σεμιόν Τιμοσένκο, Σοβιετικός στρατιωτικός

1896 – Δημήτρης Μητρόπουλος, έλληνας αρχιμουσικός και συνθέτης

1898 – Ένζο Φερράρι, Ιταλός οδηγός αγώνων και ιδρυτής της Φερράρι

1906 – Χανς Άσπεργκερ, Αυστριακός παιδίατρος

1909 – Παντελής Πρεβελάκης, Έλληνας συγγραφέας

1911 – Βάλιας Σεμερτζίδης, Έλληνας ζωγράφος και χαράκτης

1914 – Κώστας Μόντης, Κύπριος συγγραφέας

1919 – Τζακ Πάλανς, Αμερικανός ηθοποιός

1931 – Τόνι Μόρρισον, Αμερικανίδα συγγραφέας

1932 – Μίλος Φόρμαν, Τσέχος σκηνοθέτης

1933 – Μπόμπι Ρόμπσον, Άγγλος ποδοσφαιριστής και προπονητής

1940 – Φαμπρίτσιο Ντε Αντρέ, Ιταλός τραγουδοποιός

1940 – Όσμπουρν Φλέμινγκ, πολιτικός από την Ανγκουίλλα

1950 – Σίμπιλ Σέπερντ, Αμερικανίδα ηθοποιός

1954 – Τζον Τραβόλτα, Αμερικανός ηθοποιός

1965 – Dr. Dre, Αμερικανός παραγωγός και ράπερ

1967 – Ρομπέρτο Μπάτζιο, Ιταλός ποδοσφαιριστής

1969 – Αντώνης Κανάκης, Έλληνας παρουσιαστής

1975 – Γκάρι Νέβιλ, Άγγλος ποδοσφαιριστής

1978 – Πάνος Καλίδης, Έλληνας τραγουδιστής

1981 – Αντρέι Κιριλένκο, Ρώσος καλαθοσφαιριστής

1985 – Ντρίσα Ντιακιτέ, Μαλιανός ποδοσφαιριστής

Θάνατοι

999 – Πάπας Γρηγόριος Ε΄

1294 – Κουμπλάι Χαν, Μογγόλος αυτοκράτορας

1405 – Ταμερλάνος, Μογγόλος αυτοκράτορας

1455 – Φρα Αντζέλικο, Ιταλός ζωγράφος

1546 – Μαρτίνος Λούθηρος, Γερμανός θεολόγος

1564 – Μιχαήλ Άγγελος, Ιταλός καλλιτέχνης

1712 – Λουδοβίκος δελφίνος της Γαλλίας

1726 – Ζακ Καρύ, Γάλλος ζωγράφος

1873 – Βασίλ Λέβσκι, Βούλγαρος επαναστάτης

1890 – Γκιούλα Αντράσυ, Ούγγρος πολιτικός

1900 – Εουτζένιο Μπελτράμι, Ιταλός μαθηματικός

1967 – Ρόμπερτ Οπενχάιμερ, Αμερικανός φυσικός

1993 – Άλεν Μοντγκόμερι Λιούις, γενικός κυβερνήτης της Αγίας Λουκίας

2004 – Δέσπω Διαμαντίδου, Ελληνίδα ηθοποιός

http://www.newsbeast.gr

Read more » Διαβάστε Περισσότερα

Εορτή του Αγίου Λέοντος του Πάπα Ρώμης.

  

Τη μνήμη του Αγίου Λέοντος του Πάπα Ρώμης, τιμά σήμερα, 18 Φεβρουαρίου, η Εκκλησία μας.

O Άγιος Λέων υπήρξε από τούς μεγαλύτερους υπερασπιστές και προμάχους της ορθόδοξης πίστης. Έζησε στο χρόνια του αυτοκράτορα Μαρκιανού και Πουλχερίας. Διακρινόταν για την μεγάλη θεολογική του κατάρτιση, το ήθος του χαρακτήρα του, την αγνότητα του βίου του. Διετέλεσε επίσκοπος της πρεσβυτέρας Ρώμης.

Σημαντικότατη ήταν η συμβολή του στις εργασίες της Δ' Οικουμενικής Συνόδου, όταν απέστειλε τέσσερις αντιπροσώπους, ως και επιστολή στην οποία με πλήρη ακρίβεια και βάσεις της αποστολικής παραδόσεως, καθόριζε τις δύο φύσεις του Χριστού η οποία βοήθησε στη διεξαγωγή των συζητήσεων ως και στη συγγραφή των τελικών όρων της Συνόδου (για την ακρίβεια η επιστολή του Αγίου Λέοντος είχε σταλεί τρία χρόνια πριν στον Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Φλαβιανό και ανεγνώσθη στη Σύνοδο. Είναι δε γνωστή ως «Τόμος του Λέοντος»).

Παράλληλα υπήρξε και συγγραφεύς πολυγραφότατος. Σήμερα, σώζονται αρκετές επιστολές, γραμμένες με πλήρη γλαφυρότητα αλλά και δύναμη λόγου.

Εκοιμήθη οσιακά σε βαθύτατο γήρας στις 10 Νοεμβρίου 460 μ.Χ. και η Σύναξή του ετελείτο στη Μεγάλη Εκκλησία.

Υπάρχει όμως και μια άλλη εκδοχή της βιογραφίας του, αυτή του Σ. Ευστρατιάδη. Σύμφωνα με αυτήν, ο Άγιος Λέων γεννήθηκε στην Ρώμη στα τέλη του 4ου μ.Χ. αιώνα. Διετέλεσε διάκονος των Πάπων Καλλίστου και Σήξτου πριν ανεβεί στον θρόνο την 29η Σεπτεμβρίου του 440 μ.Χ.

Υπήρξε από τους απολυταρχικότερους Πάπες και υποστήριξε με πείσμα το παπικό πρωτείο. Την αγιοκατάταξη του την οφείλει στην επιστολή που έστειλε στην Δ' Οικουμενική Σύνοδο εναντίον των Μονοθελητών και Μονοφυσιτών και η οποία έχει δεκτή με ενθουσιασμό από τους παρευρεθέντες πατέρες. Κοιμήθηκε στις 10 Νοεμβρίου του 460 μ.Χ.

Απολυτίκιο:
Ήχος γ'. Θείας πίστεως.
Θείας πίστεως, ορθοδοξία, υπεστήριξας, την Εκκλησίαν, ως πολύφωνον του πνεύματος όργανον εκ γαρ Δυσμών αναλάμψας ως ήλιος, αιρετικών την απάτην εμείωσας, Λέων Όσιε, Χριστόν τον Θεόν ικέτευε, δωρήσασθαι ημίν το μέγα έλεος.

Read more » Διαβάστε Περισσότερα

Εορτάζοντες την 18ην του μηνός Φεβρουαρίου

 

Εορτάζοντες την  18ην του μηνός Φεβρουαρίου   Ο ΑΓΙΟΣ ΛΕΩΝ Πάπας Ρώμης ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΛΕΩΝ και ΠΑΡΗΓΟΡΙΟΣ πού μαρτύρησαν στα Πάταρα της Λυκίας Ο ΟΣΙΟΣ ΑΓΑΠΗΤΟΣ ο Ομολογητής και θαυματουργός Επίσκοπος Συναού ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΑΓΡΙΠΠΑΣ, ΒΙΚΤΩΡΙΝΟΣ, ΔΩΡΟΘΕΟΣ ΚΑΙ ΘΕΟΔΟΥΛΟΣ Ο ΑΓΙΟΣ ΠΙΟΥΛΙΟΣ ΝΕΟΜΑΡΤΥΡΑΣ ΒΑΛΕΡΙΟΣ ΓΚΑΦΕΝΚΟΥ   Αναλυτικά Ο ΑΓΙΟΣ ΛΕΩΝ Πάπας Ρώμης Ό Λέων έζησε στα χρόνια των βασιλέων Μαρκιανού και Πουλχερίας (450). Ήταν ένας από τους μεγάλους προμάχους και υποστηρικτές της ορθόδοξης αλήθειας. Όταν έγινε ή Δ' Οικουμενική Σύνοδος στη Χαλκηδόνα, ή έμμεση συμμετοχή του υπήρξε ζωτικής σημασίας για την αντιμετώπιση των Μονοφυσιτών. Έστειλε σ' αυτήν τέσσερις αντιπροσώπους του και μια επιστολή πού απευθυνόταν στη Σύνοδο (για την ακρίβεια ή επιστολή του αγίου Λέοντος είχε σταλεί τρία (3) χρόνια πριν στον Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Φλαβιανό και ανεγνώσθη στη Σύνοδο. Είναι δε γνωστή ως "Τόμος του Λέοντος"). Μ' αυτή καθόριζε με πλήρη ακρίβεια και αλήθεια τις δύο φύσεις του Χριστού. Τη θεία και την ανθρώπινη. Ή επιστολή ακούστηκε με ενθουσιασμό και άρεσε πάρα πολύ στα μέλη της Συνόδου και στο βασιλιά Μαρκιανό. Ή χρησιμότητα της ήταν μεγάλη στη διεξαγωγή των συζητήσεων και στη διατύπωση των όρων, για την απόφαση της Συνόδου. Έτσι ο Λέων, με "την μάχαιραν του Πνεύματος, ο εστί ρήμα Θεού"1, δηλαδή με το μαχαίρι του Πνεύματος, πού είναι ο λόγος του Θεού, έστω και έγγραφος στην περίπτωση αυτή, έγινε από τα λαμπρότερα όπλα, για τη συντριβή της πλάνης των αιρετικών. ο Λέων, πού διακρινόταν για την επιστημονική και θεολογική του Ικανότητα, άφησε αρκετές ομιλίες, πού είναι γραμμένες με πολλή γλαφυρότητα και δύναμη. Υπάρχει όμως και μια άλλη εκδοχή της βιογραφίας του, αυτή του Σ. Εύστρατιάδη, πού παραθέταμε όπως ακριβώς είναι γραμμένη: Έγεννήθη εν Ρώμη περί τα τέλη του δ' αιώνος, επί δύο πάπων διατελέσας διάκονος του Καλλίστου και Σήξτου, όν και διεδέχθη εις τον θρόνον τη 29η Σεπτεμβρίου του 440. Ύπήρξεν εις των άπολυταρχικωτέρων πάπων, ύποστηρίξας μετά πείσματος το παπικόν πρωτεΐον και αντιταχθείς κατά της αποφάσεως της Δ' εν Χαλκηδόνι συνόδου (451) χορηγησάσης δια του κη' Κανόνος αυτής τα 'ίσα πρεσβεία τω πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως με τον έπίσκοπον Ρώμης. Έκτοτε μέχρι του νυν δεν έπαυσαν οι πάπαι τα πρωτεία επί της καθόλου εκκλησίας διεκδικούντες, πολλών κακών γενόμενοι τη εκκλησία πρόξενοι. Την κατάταξιν αυτού μεταξύ των αγίων της ημετέρας εκκλησίας οφείλει ο Λέων εις την δογματικήν έκείνην έπιστολήν (ϊδ. Μίςηβ, ΡβίΓ. Ιβί. 54, 755-781), οποίαν άπέστειλεν εις την εν Χαλκηδόνι Δ' Οίκουμενικήν Σύνοδον εναντίον των Μονοθελητών και Μονοφυσιτών, ης το περιεχόμενον έγένετο μετ' ενθουσιασμού δεκτόν από μέρους των παρευρεθέντων πατέρων. Απέθανε τϋ 10η Νοεμβρίου 460). 1. προς Εφεσίους, στ' 17. Απολυτίκιο. Ήχος γ'. Θείας πίστεως. Θείας πίστεως, ορθοδοξία, υπεστήριξας, την Έκκληοίαν, ως πολύφωνον του πνεύματος όργανον εκ γαρ Δυσμών άναλάμψας ως ήλιος, αιρετικών την άπάτην έμείωσας· Λέων Όσιε, Χριστόν τον Θεόν ικέτευε, δωρήσασθαι ήμίν το μέγα έλεος. ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΛΕΩΝ και ΠΑΡΗΓΟΡΙΟΣ πού μαρτύρησαν στα Πάταρα της Λυκίας Ήταν και οι δύο αχώριστοι φίλοι, μια ψυχή σε δύο σώματα όπως θα έλεγε ο Γρηγόριος ο Θεολόγος για τον εαυτό του και τον Μέγα Βασίλειο. Όταν λοιπόν ο Παρηγοριάς πέθανε μετά από πολλά βασανιστήρια, πού υπέστη για τη χριστιανική πίστη, ο Λέων, απαρηγόρητος για τη στέρηση του φίλου του και ποθώντας το ένδοξο τέλος του, ήθελε και αυτός το γρηγορότερο τον δρόμο του μαρτυρίου. Και ή ευκαιρία βρέθηκε. Κάποτε γινόταν πανηγύρι των ειδωλολατρών με όλους τους συνηθισμένους θορύβους και απρεπείς διασκεδάσεις. ο Λέων πλησίασε εκεί, μπήκε στο ναό, πήρε στα χέρια του τα αναμμένα εκεί πήλινα λυχνάρια και τα συνέτριψε κάτω στη γη. Συγχρόνως δε έψαλλε ύμνους προς τον Θεό. Αμέσως τότε τον συνέλαβαν και τον βασάνισαν σκληρά με μαστίγια από νεύρα βοδιών. Έπειτα οι βασανιστές του τον έσυραν σε κρημνώδη τόπο, πού κάτω υπήρχε φαράγγι και στο βάθος διακρινόταν ξηροπόταμος. Όταν έφτασαν εκεί, ο Λέων με όλες του τις δυνάμεις κατόρθωσε να προσευχηθεί και αμέσως τότε παρέδωσε το πνεύμα του στον Θεό. Άλλ' ή λύσσα των δημίων του δεν Ικανοποιήθηκε με τον θάνατο του. Αφού έσυραν το λείψανο του στην άκρη του γκρεμού, από 'κει το έριξαν με δύναμη στο χάος του φαραγγιού. Έτσι το σώμα του Άγιου μπορεί να έπεφτε μέσα στο φαράγγι, άλλ' ή ψυχή του πετούσε στον ουρανό, όπου θα συναντούσε τον εγκάρδιο φίλο του στην αιώνια δόξα του Χριστού. Ο ΟΣΙΟΣ ΑΓΑΠΗΤΟΣ ο Όμολογητής και θαυματουργός Επίσκοπος Συναού Ήταν χριστιανικό γέννημα της Καππαδοκίας και είχε εισέλθει κατά τη νεανική του ηλικία σε ένα από τα εκεί Μοναστήρια. Εκεί ζούσε με πνεύμα διακονίας, προθυμότατος στις υπηρεσίες και σαν ο τελευταίος άπ' όλους. Επί βασιλέως Λικινίου στρατεύθηκε, και όταν καταδιώχθηκαν οι χριστιανοί, ύποβλήθηκε σε βασανιστήρια. Επειδή όμως δια της προσευχής, θεράπευσε κάποιο δαιμονισμένο μέλος οικογενείας πού ήταν πολύ κοντά στο Μεγάλο Κων/νο, ο Αγαπητός πέτυχε άδεια απαλλαγής από το στρατό. Επιδόθηκε τότε, στις Ιερές μελέτες και την υπηρεσία του Ευαγγελίου. ο επίσκοπος όμως της πόλης Σινάου πληροφορήθηκε τα χαρίσματα του και τον χειροτόνησε Ιερέα. Μετά δε το θάνατο του επισκόπου, λαός και κλήρος εξέλεξαν διάδοχο του τον Αγαπητό. Από τη νέα του θέση ο Αγαπητός, ήταν τύπος των πιστών, ο διδάσκαλος και ο πατέρας τους. Φώτιζε με το λόγο του, οικοδομούσε με το παράδειγμα του, παρηγορούσε και στήριζε, περιέθαλπε και βοηθούσε, όχι μόνο κατά δύναμιν, αλλά και υπέρ δύναμιν. Σ' αυτές τις άγιες ασχολίες τον βρήκε ο θάνατος, ο όποιος του άπλωσε τη γέφυρα, δια της όποιας μεταβιβάστηκε από την πρόσκαιρη ζωή στην αιώνια. ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΑΓΡΙΠΠΑΣ, ΒΙΚΤΩΡΙΝΟΣ, ΔΩΡΟΘΕΟΣ ΚΑΙ ΘΕΟΔΟΥΛΟΣ Είναι γνωστοί με την αναφορά τους στο υπόμνημα του πιο πάνω οσίου Αγαπητού. Ότι δηλαδή είδε το μαρτύριο τους και ήθελε να γίνει κοινωνός αυτού. Τίποτα άλλο δεν γνωρίζουμε για την ζωή τους. Ο ΑΓΙΟΣ ΠΙΟΥΛΙΟΣ Μαρτύρησε δια ξίφους.

 

Read more » Διαβάστε Περισσότερα

ΔΕΛΤΙΟ ΚΑΙΡΟΥ για Τετάρτη 18 Φεβρουαρίου.

 

ΔΕΛΤΙΟ ΚΑΙΡΟΥ για Τετάρτη 18/2

Ηλιοφάνεια με λίγες νεφώσεις, αυξημένες στα ανατολικά με τοπικές βροχές ή πρόσκαιρες καταιγίδες τις πρωινές ώρες σε Ανατολικό Αιγαίο, Δωδεκάνησα, Κρήτη και τη Θράκη, θυελλώδεις βορειοδυτικοί άνεμοι στο Αιγαίο με σταδιακή εξασθένηση, θερμοκρασία σε μικρή πτώση.

Πιο αναλυτικά:

Για την Τετάρτη 18 Φεβρουαρίου 2026 προβλέπεται ηλιοφάνεια με λίγες νεφώσεις, αυξημένες στα ανατολικά τμήματα, με τοπικές βροχές σε Θράκη και πρόσκαιρες καταιγίδες σε νησιά Ανατολικού Αιγαίου, Δωδεκάνησα και Κρήτη, με γρήγορη βελτίωση. Πιθανότητα τοπικών βροχών στα δυτικά τμήματα της Πελοποννήσου τις πρωινές ώρες, ενώ χιονοπτώσεις προβλέπονται στα ορεινά της Θράκης.

Η θερμοκρασία θα κυμανθεί από 2 έως 13 βαθμούς στη Βόρεια Ελλάδα (στη Δυτική Μακεδονία από 0 έως 9 βαθμούς), 6 έως 15 βαθμούς στην Κεντρική και Νότια Ελλάδα, 4 έως 13 βαθμούς στη Δυτική Ελλάδα (στην Ήπειρο από 0 έως 11 βαθμούς), 10 έως 14 βαθμούς στις Κυκλάδες και από 11 έως 16 βαθμούς στην Κρήτη, 7 έως 12 βαθμούς στα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου και από 11 έως 14 βαθμούς στα Δωδεκάνησα.

Οι άνεμοι θα πνέουν στο Αιγαίο από βορειοδυτικές και στα νότια από δυτικές διευθύνσεις ισχυροί έως σχεδόν θυελλώδεις 6-7 μποφόρ και τοπικά στο Βορειοδυτικό και Νότιο Αιγαίο θυελλώδεις 8 μποφόρ (ριπές στα 90-100 km/h), με σταδιακή εξασθένηση, ενώ στο Ιόνιο και στον Κορινθιακό Κόλπο από βορειοδυτικές διευθύνσεις ισχυροί έως σχεδόν θυελλώδεις 6-7 μποφόρ (ριπές στα 80-90 km/h), με σταδιακή εξασθένηση.

Ηλιοφάνεια περιμένουμε την Τετάρτη στην Αττική. Η θερμοκρασία θα κυμανθεί από 5 έως 15 βαθμούς Κελσίου, αλλά στα βόρεια θα είναι 3-4 βαθμούς χαμηλότερη. Οι άνεμοι θα πνέουν από βορειοδυτικές διευθύνσεις μέτριοι έως ισχυροί 5-6 μποφόρ και στο Σαρωνικό σχεδόν θυελλώδεις 7 μποφόρ (ριπές στα 70-80 km/h), με εξασθένηση από το μεσημέρι.

Ηλιοφάνεια με λίγες νεφώσεις τις πρωινές ώρες περιμένουμε την Τετάρτη στη Θεσσαλονίκη. Η θερμοκρασία θα κυμανθεί από 4 έως 11 βαθμούς Κελσίου. Οι άνεμοι στο Θερμαϊκό θα πνέουν από βορειοδυτικές διευθύνσεις μέτριοι έως ισχυροί 5-6 μποφόρ και τις πρωινές ώρες σχεδόν θυελλώδεις 7 μποφόρ (ριπές στα 90-100 km/h), με σταδιακή εξασθένηση.

Read more » Διαβάστε Περισσότερα

Σαν σήμερα η ανακήρυξη της αυτονομίας της Βορείου Ηπείρου.

 

«Εκείνο πάντως το οποίο οφείλουν όλαι αι Ελληνικαί Κυβερνήσεις να γνωρίζουν, είναι ότι το θέμα (της Βορείου Ηπείρου) υφίσταται. Και εκείνον το οποίον απαγορεύεται εις τον αιώνα, είναι δι΄ οιονδήποτε λόγον η απάρνησις του ιερού αιτήματος….. Καθ΄ όσον αφορά την Βόρειο Ήπειρο… η διεκδίκησις είναι ιερά και απαράγραπτος»

[Γεώργιος Παπανδρέου (Ο «Γέρος της Δημοκρατίας»). Από ομιλία του στη Βουλή των Ελλήνων στις 12/6/1960]

Η 17η Φεβρουαρίου 1914, ημέρα Ανακηρύξεως της Αυτονομίας της Βορείου Ηπείρου, αποτελεί κορυφαίο ορόσημο στην πολυκύμαντη ιστορική πορεία του Βορειοηπειρωτικού Ελληνισμού.

Η μαχητικότητα των Βορειοηπειρωτών και η αταλάντευτη προσήλωση στην ελληνική τους συνείδηση αλλά και ο πόθος τους για ελευθερία είχαν ως αποτέλεσμα την υπογραφή του Πρωτοκόλλου της Κερκύρας (17 Μαΐου 1914), κειμένου νομικά ισχυρού μέχρι σήμερα, με το οποίο παρείχετο πλήρης Αυτονομία στην Βόρειο Ήπειρο.

ΙΣΤΟΡΙΑ:

Τον Μάιο του 1913 υπογράφηκε η συνθήκη του Λονδίνου, με την οποία τερματίστηκε ο A΄ Βαλκανικός Πόλεμος. Με τα άρθρα 2 και 3 της συνθήκης αυτής η Τουρκία παραχωρούσε στους ηγεμόνες της Βαλκανικής Χερσονήσου σχεδόν όλα τα ευρωπαϊκά εδάφη της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, εκτός από την Αλβανία, την φροντίδα της οποίας ανελάμβαναν συλλογικά οι έξι Μεγάλες Δυνάμεις (Βρετανία, Γαλλία, Ρωσία, Γερμανία, Aυστροουαγγαρία και Ιταλία). Με το άρθρο 5 της ίδιας συνθήκης την ευθύνη για τον καθορισμό των νησιών του ανατολικού Αιγαίου είχαν οι έξι Δυνάμεις. Το τραγικό δίλημμα είχε πια τεθεί.

Λίγο αργότερα, τον Ιούλιο, οι Μεγάλες Δυνάμεις έθεταν «υπό την εγγύησή τους» την Αλβανία, η οποία γινόταν ηγεμονία κληρονομική, κυρίαρχη και ουδέτερη, ενώ το Δεκέμβριο του 1913, με το επαίσχυντο «Πρωτόκολλο της Φλωρεντίας» η Βόρειος Ήπειρος επιδικαζόταν στο νεοσύστατο αλβανικό κράτος.

Ποια γεγονότα μεσολάβησαν και τα πράγματα από τον Μάρτιο πήραν τέτοια δραματική στροφή; H εξέλιξη αυτή πρέπει να αναζητηθεί στη διαμόρφωση των βορείων και ανατολικών συνόρων του υπό εκκόλαψη κράτους. Είναι φανερό ότι η Βόρειος ‘Ήπειρος θυσιάστηκε για να αποζημιωθεί η γειτονική χώρα και να γίνει βιώσιμο κράτος.

Οι Βορειοηπειρώτες αντέδρασαν στην αφύσικη αυτή τροπή. Ήδη, μετά τη δυσμενή διαμόρφωση της κατάστασης, σχηματίστηκαν σε πόλεις και χωριά «Επιτροπές Εθνικής Αμύνης» και συγκρότησαν «Ιερούς Λόχους» και «Επιμελητείες».

Στις 31 Ιανουαρίου 1914 επιδόθηκε στην ελληνική κυβέρνηση διακοίνωση των Μεγάλων Δυνάμεων, με την οποία διατυπωνόταν η αξίωση, μέσα σε τακτή προθεσμία, να αποχωρήσει ο στρατός μας από τη Βόρειο Ήπειρο. Σε αντίθετη περίπτωση τα νησιά του ανατολικού Αιγαίου δεν θα δινόταν στην Ελλάδα.

H Αθήνα συμμορφώθηκε και με διακοίνωση της ελληνικής κυβέρνησης προς τους πρεσβευτές των μεγάλων Δυνάμεων ο στρατός αποχωρούσε από τη Βόρειο Ήπειρο. Τότε άρχισε η εξέγερση των Βορειοηπειρωτών.

Πρώτη ξεσηκώθηκε η Xειμάρα (9 Φεβρουαρίου) με τον Σπύρο Mήλιο, ο οποίος κήρυξε την αυτονομία της Ηπείρου. Ταυτόχρονα συνήλθε στην Αθήνα Πανηπειρωτικό Συνέδριο. Αποφασίστηκε η αντίσταση και ορίστηκε επικεφαλής του Αγώνα ο Γεώργιος Ζωγράφος, γιος του Μεγάλου Ευεργέτη Xρηστάκη Ζωγράφου, από το Kεστοράτι Αργυρόκαστρου.

O Γεώργιος Ζωγράφος είχε σπουδάσει στο Παρίσι και στο Μόναχο. Το 1905 εκλέχτηκε βουλευτής Καρδίτσας. Το 1909 ανέλαβε το υπουργείο Εξωτερικών. Μετά την απελευθέρωση της Ηπείρου ο Βενιζέλος τον τοποθέτησε Γενικό Διοικητή της.

Όταν του ανατέθηκε η αρχηγία του αυτονομιακού αγώνα, παραιτήθηκε από τη θέση του και στις 12 Φεβρουαρίου 1914 ανέβηκε στο Αργυρόκαστρο. Αμέσως σχημάτισε την Προσωρινή Κυβέρνηση της Αυτονόμου Ηπείρου.

Πρόεδρος ανέλαβε ο ίδιος, υπουργός Εξωτερικών ο Aλέξ. Kαραπάνος, Οικονομικών ο Iωάν. Παρμενίδης, Στρατιωτικών ο Δημήτριος Δούλης, Παιδείας και Θρησκείας ο Μητροπολίτης Δρυϊνουπόλεως Βασίλειος και μέλη της Κυβέρνησης ο Μητροπολίτης Κορυτσάς κ Γερμανός και ο Μητροπολίτης Bελλάς και Kονίτσης κ. Σπυρίδων.

Μετά τον σχηματισμό της Προσωρινής Κυβέρνησης τα γεγονότα εξελίχτηκαν ραγδαία. Στις 16 Φεβρουαρίου κηρύχτηκε η αυτονομία στους Αγίους Σαράντα και το Δέλβινο και όλα έδειχναν ότι η εξέγερση θα γενικευόταν σε ολόκληρη τη Βόρειο Ήπειρο.

Το μεγάλο ερώτημα που ανέκυψε ήταν η στάση του ελληνικού στρατού. O Βενιζέλος κατηγορηματικά διαβεβαίωνε τις Μεγάλες Δυνάμεις ότι τα ελληνικά στρατεύματα θα αποχωρούσαν από την Βόρειο Ήπειρο και «δεν θα προέβαλαν αντίσταση, ούτε θα υποστήριζαν, ούτε θα ενεθάρρυναν, άμεσα ή έμμεσα, καμιά αντίσταση κατά της «στάσης πραγμάτων» που είχαν διαμορφώσει οι Mεγάλες Δυνάμεις».

Το πρόβλημα είχε επικεντρωθεί στις δύο μεγάλες πόλεις, το Αργυρόκαστρο και την Κορυτσά.

Διοικητής της Κορυτσάς ήταν ο συνταγματάρχης Aλέξ. Κοντούλης, άτομο ιδιόρρυθμο, με δικές του απόψεις όσον αφορά την προσέγγιση Ελλήνων και Tουρκαλβανών. O Κοντούλης παρέδωσε την πόλη στους Αλβανούς. Μετά την εκκένωση της Κορυτσάς από τον ελληνικό στρατό, με ενέργειες πάλι του Κοντούλη, παραδόθηκαν στους Αλβανούς οι περιοχές Mοσχόπολης και Κολωνίας.

Στο Αργυρόκαστρο τα πράγματα εξελίχτηκαν διαφορετικά. Εκεί Διοικητής ήταν ο υποστράτηγος Aναστ. Παπούλας, ο οποίος, όταν διέγνωσε ότι οι κάτοικοι δεν επρόκειτο να παραδώσουν την πόλη στους Αλβανούς, δεν επέμεινε.

Πανηγυρικά στις 17 Φεβρουαρίου 1914 ανακηρύχτηκε στο Αργυρόκαστρο η Αυτονομία και υψώθηκε η σημαία με τον σταυρό και τον δικέφαλο αετό. Στο μεταξύ στις 20 Φεβρουαρίου η αυτονομία κηρύχτηκε στο Λεσκοβίκι και στις 23 του ίδιου μήνα στην Πρεμετή. Στην περιοχή της Πρεμετής έγιναν οι πρώτες σοβαρές μάχες με τους Αλβανούς. H νίκη των αυτονομιακών στην Πρεμετή προκάλεσε έκπληξη στη διεθνή κοινή γνώμη και κατέδειξε ότι η επαναστατική κίνηση δεν ήταν τυχαία.

Τελική έκβαση του αγώνα κρίθηκε στο Αργυρόκαστρο και την Κορυτσά. Στην Κορυτσά από τις 19 Μαρτίου του ’14 άρχισε ένοπλη εξέγερση των Ελλήνων κατοίκων κατά των Αλβανών και των Ολλανδών αξιωματικών τους. H εξέγερση αυτή τελικά απέτυχε από έλλειψη εφοδίων. Σ’ αυτή την εξέγερση σκοτώθηκαν 114 ‘Έλληνες, ανάμεσά τους και 7 γυναίκες και ο διάκονος της Μητρόπολης Βασίλειος Γκιώνης.

Λίγο αργότερα έφτασε στην Κορυτσά ο γνωστός Μακεδονομάχος Γεώργιος Tσόντος-Bάρδας, ταγματάρχης του πυροβολικού. Με την άφιξή του αναθερμάνθηκε ο αγώνας και ύστερα από επιτυχείς μάχες με τους Αλβανούς, κατά το τελευταίο δεκαήμερο του Απριλίου, πολιόρκησε στενά την Κορυτσά.

Στον τομέα Αργυρόκαστρου η ισχυρή αλβανική πίεση είχε ως αποτέλεσμα τη μετακίνηση της Προσωρινής Κυβέρνησης στους Γεωργουτσάτες. Στη σκληρή μάχη που έγινε από τις 20 έως τις 23 Απριλίου στη Μονή Tσέπου, υπερίσχυσαν οι αυτονομιακοί, με συνέπεια τα αλβανικά στρατεύματα να υποχωρήσουν προς Βορρά. Από τις εξελίξεις αυτές φάνηκε καθαρά ότι οι Aλβανοί δεν ήταν σε θέση να ελέγξουν ούτε την περιοχή της Κορυτσάς και ούτε να καταλάβουν το Αργυρόκαστρο. H αλβανική κυβέρνηση, κάτω από τον κίνδυνο οριστικής συντριβής τους, ζήτησε την παρέμβαση της Διεθνούς Επιτροπής Ελέγχου για σύναψη ανακωχής.

H Προσωρινή Κυβέρνηση ανταποκρίθηκε θετικά στο αίτημα. Τα μέλη της Διεθνούς Επιτροπής, εκπρόσωπος της αλβανικής κυβέρνησης και οι: Γ. Ζωγράφος και Aλέξ. Kαραπάνος, εκπρόσωποι της Αυτονόμου Ηπείρου, συναντήθηκαν στους Αγίους Σαράντα. Από κει πέρασαν στην Κέρκυρα, όπου στις 17 Μαΐου (νέο ημερολόγιο) υπέγραψαν Πρωτόκολλο, με το οποίο δικαιωνόταν ο αγώνας των Bορειοηπειρωτών.

Mε το «Πρωτόκολλο της Κέρκυρας», όπως καθιερώθηκε να λέγεται, εξασφαλιζόταν ειδική ελευθερία και η συγκρότηση ειδικού σώματος Χωροφυλακής. Κατοχυρωνόταν η χρήση και διδασκαλία της ελληνικής γλώσσας και απαγορευόταν η είσοδος και η στάθμευση στις δύο επαρχίες «στρατιωτικών μονάδων μη αυτοχθόνων». H Βόρειος Ήπειρος με τις διατάξεις αυτού του Πρωτοκόλλου αποκτούσε ευρεία αυτονομία μέσα στα όρια της αλβανικής επικράτειας. Το Πρωτόκολλο συνυπογράφηκε από όλες τις πλευρές. Από την πλευρά των Βορειοηπειρωτών η κύρωση επιτεύχθηκε στο Πανηπειρωτικό Συνέδριο που συνήλθε στο Δέλβινο. Στο Συνέδριο αυτό συμμετείχαν αντιπρόσωποι από τις περιοχές Xειμάρας, Αγίων Σαράντα, Aργυροκάστρου, Πρεμετής, Πωγωνίου, Λεσκοβικίου, Eρσέκας και Κορυτσάς.

Οι αντιπρόσωποι της Xειμάρας αρνήθηκαν να προσυπογράψουν τις συμφωνίες. Έφυγαν από τη Συνέλευση ζητωκραυγάζοντας το σύνθημα που είχε συνυφανθεί με τους αγώνες και την καθημερινή τους ζωή: Ένωσις ή Θάνατος.

Μετά τον θριαμβευτικό αγώνα των Βορειοηπειρωτών και την επιτευχθείσα αυτονομία οι Δυνάμεις της Εγκάρδιας Συνεννόησης (Bρετανία, Γαλλία και Pωσία) συγκατατέθηκαν στην κατάληψη των Επαρχιών Αργυρόκαστρου και Κορυτσάς από τον ελληνικό στρατό. Στις 24 Oκτωβρίου 1914 παραδόθηκε όλη η περιοχή στα ελληνικά στρατεύματα.

Τον Ιανουάριο του 1916 αντιπρόσωποι της Βορείου Ηπείρου έλαβαν μέρος στις εργασίες της A΄ Συνόδου της KA΄ Περιόδου της Βουλής των Ελλήνων. Nα μνημονεύσουμε το από 3 Mαρτίου 1916 σημαντικό Βασιλικό Διάταγμα «Περί επεκτάσεως ισχύος του 258 νόμου εις την Bόρειον ‘Hπειρον» (εφημερίς της Kυβερνήσεως του Bασιλείου της Eλλάδος, A΄ , 17 Mαρτίου 1916, αρ. 54).

Δυστυχώς, όμως, η Ελλάδα του 1916 δεν ήταν η Ελλάδα του 1914. Είχε διαβρωθεί και καταστραφεί από τον διχασμό. Στις αρχές του Σεπτεμβρίου του 1916, η Iταλία, έχοντας τη συγκατάθεση των Δυνάμεων της Συνεννόησης, κατέλαβε το Aργυρόκαστρο. Το ίδιο έκαναν ένα μήνα αργότερα και οι Γάλλοι στην Kορυτσά. Tο 1917 οι Ιταλοί επέβαλαν κατοχικό καθεστώς και στα Iωάννινα, από όπου τελικά αναγκάστηκαν να αποχωρήσουν. H Bόρειος Ήπειρος είχε χαθεί.

Μια προσπάθεια να δοθεί τέλος στην τραγωδία των Bορειοηπειρωτών έγινε από τον Ελευθέριο Βενιζέλο το 1919. Τότε ήρθε σε συμφωνία με τον υπουργό των Εξωτερικών της Ιταλίας Tommaso Tittoni οι επαρχίες Αργυρόκαστρου και Κορυτσάς να ενωθούν με την Ελλάδα, αλλά η Ρώμη αθέτησε τις συμφωνίες.

Τον Δεκέμβριο του 1920 η Αλβανία έγινε μέλος της Κοινωνίας των Εθνών και τον Νοέμβριο του 1921 η Βόρειος ‘Ήπειρος επιδικάστηκε και πάλι στην Αλβανία. Βέβαια η σημαία του σταυρού υψώθηκε για άλλη μια φορά στην Κορυτσά και το Αργυρόκαστρο κατά τον Eλληνοϊταλικό πόλεμο του 1940, αλλά, δυστυχώς, οι τότε Μεγάλες Δυνάμεις και πάλι αντέδρασαν και απέτρεψαν την ενσωμάτωση της Βορείου Ηπείρου στην Ελλάδα.

Το Βορειοηπειρωτικό παραμένει εκκρεμές στο συμβούλιο των υπουργών των Εξωτερικών των τεσσάρων νικητριών Δυνάμεων (Ηνωμένων Πολιτειών, Σοβιετικής ‘Ένωσης, Βρετανίας και Γαλλίας). ‘Όπως είναι γνωστό στο Παρίσι το 1946 πραγματοποιήθηκε η Διάσκεψη των τεσσάρων νικητριών Δυνάμεων. Στο συμβούλιο των υπουργών των Εξωτερικών και πάλι δεν ικανοποιήθηκε το αίτημα της Ελλάδος και η Βόρειος Ήπειρος (αντέδρασε ο υπουργός των Εξωτερικών της Σοβιετικής Ένωσης Mολότωφ) παρέμεινε στην αλβανική επικράτεια.

Δεν υπάρχει καμιά άλλη μεταπολεμική διεθνής πράξη που να κατοχυρώνει νομικά το γεγονός ότι η Βόρειος Ήπειρος παραμένει τμήμα της Αλβανίας. H μεθοριακή γραμμή μεταξύ Ελλάδος και Αλβανίας υφίσταται μόνο de facto και όχι de jure. Tο Βορειοηπειρωτικό ζήτημα εξακολουθεί να παραμένει ανοιχτό ηθικά και νομικά. Ήδη μετά την κατάρρευση του Xοτζικού καθεστώτος οι ‘Έλληνες της Βορείου Ηπείρου εγκαταλείπουν ομαδικά τις πατρογονικές τους εστίες για να ζήσουν καλύτερα οι ίδιοι και τα παιδιά τους, με αποτέλεσμα να «αδειάζει» στην κυριολεξία ο τόπος, με ανυπολόγιστες συνέπειες. Είναι ανάγκη, για να μην μεμφόμεθα αργότερα άλλους, να γίνει κατανοητό ότι η δική μας αδιαφορία κρύβει οδυνηρές εκπλήξεις για τον μαρτυρικό Βορειοηπειρωτικό ελληνισμό.

http://www.voriosipiros.gr/content/17-φεβρουαρίου-1914-ανακήρυξη-αυτονομίας-της-βορείου-ηπείρου

Read more » Διαβάστε Περισσότερα

Σαν σήμερα... 17 Φεβρουαρίου.

 

Τα σημαντικότερα γεγονότα της 17ης Φεβρουαρίου

1801: Εκλέγεται 3ος Πρόεδρος των ΗΠΑ ο Τόμας Τζέφερσον.

1817: Η Βαλτιμόρη γίνεται η πρώτη πόλη των ΗΠΑ, της οποίας οι δρόμοι φωταγωγούνται με λάμπες γκαζιού.

1864: Κατά τη διάρκεια του αμερικανικού εμφυλίου, το υποβρύχιο των νοτίων Χάνλεϊ επιτίθεται κατά του πολεμικού Χαουζοτόνικ των βορείων. Και τα δύο καταλήγουν στο βυθό. Πρόκειται για την πρώτη ναυμαχία ανάμεσα σε υποβρύχιο και πλοίο επιφανείας.

1867: Περνά το πρώτο πλοίο από τη διώρυγα του Σουέζ.

1869: Εκτελείται το πρώτο δοκιμαστικό δρομολόγιο του ατμοκίνητου αστικού σιδηροδρόμου Αθήνας - Πειραιά.

1904: Η όπερα του Πουτσίνι «Μαντάμ Μπάτερφλαϊ» κάνει πρεμιέρα στη Σκάλα του Μιλάνου.

1929: Πραγματοποιείται η πρώτη προβολή κινηματογραφικής ταινίας σε αεροπλάνο από την αεροπορική εταιρία «Γιουνιβέρσαλ».

1933: Στις ΗΠΑ, λήγει το καθεστώς της ποτοαπαγόρευσης.

1972: Στη Βρετανία, η Βουλή των Κοινοτήτων ψηφίζει υπέρ της ένταξης της χώρας στην ΕΟΚ.

1979: Η Κίνα εισβάλλει στο Βιετνάμ, ως αντίποινα για την εισβολή του Βιετνάμ στην Καμπότζη.

1982: Στην Ελλάδα, ο πολιτικός γάμος καθιερώνεται ως ισόκυρος με τον θρησκευτικό.

2008: Το Κόσοβο γίνεται ανεξάρτητο κράτος από τη Σερβία. Η Βουλή του Κοσόβου ανακοινώνει, μονομερώς, την ανεξαρτησία του από τη Σερβία, η οποία όμως δεν αποδέχεται την απόσχισή του και προσφεύγει στον ΟΗΕ.

Γεννήσεις

1653 – Αρκάντζελο Κορέλι, Ιταλός συνθέτης

1723 – Τωβίας Μάγερ, Γερμανός αστρονόμος

1800 – Λουδοβίκος Λιπαρίνι, Ιταλός ζωγράφος

1877 – Αντρέ Μαζινό, γάλλος πολιτικός

1888 – Όττο Στερν, Γερμανός φυσικός

1929 - Αλεχάντρο Χοδορόφσκι, Χιλιανός καλλιτέχνης

1954 – Μπράιαν Χιούστον, Αυστραλός πάστορας

1961 – Αντρέι Κοροτάεφ, Ρώσος ανθρωπολόγος και κοινωνιολόγος

1963 – Μάικλ Τζόρνταν, Αμερικανός καλαθοσφαιριστής

1971 – Σαρίνα Λη, Αμερικανίδα πορνογραφική ηθοποιός

1972 – Μπίλι Τζο Άρμστρονγκ, Αμερικανός μουσικός (Green Day)

1976 – Κέλλυ Κάρλσον, Αμερικανίδα ηθοποιός

1976 – Λευτέρης Φάφαλης, Έλληνας χιονοδρόμος

1981 – Τζόζεφ Γκόρντον-Λέβιτ, Αμερικανός ηθοποιός

1983 – Μάριος Καπερώνης, Έλληνας πυγμάχος

1991 – Εντ Σίραν, Άγγλος τραγουδιστής

Θάνατοι

364 – Ιοβιανός, Ρωμαίος αυτοκράτορας

440 – Άγιος Μεσρόπ Μαστότς, Αρμένιος μοναχός και γλωσσολόγος

1220 – Θεοβάλδος Α', δούκας της Λωρραίνης

1371 – Ιβάν Αλεξάνταρ, τσάρος της Βουλγαρίας

1411 - Σουλεϊμάν Τσελεμπή, Οθωμανός ηγέτης

1596 – Φρίντριχ Σίλμπουργκ, Γερμανός λόγιος

1600 – Τζορντάνο Μπρούνο, Ιταλός φιλόσοφος

1652 – Γκρεγκόριο Αλλέγκρι, Ιταλός συνθέτης

1673 – Μολιέρος, Γάλλος θεατρικός συγγραφέας

1856 – Χάινριχ Χάινε, Γερμανός συγγραφέας

1909 – Τζερόνιμο, ηγέτης των Απάτσι

1934 – Αλβέρτος Α', βασιλιάς του Βελγίου

1946 – Βενιαμίν, Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως

1996 – Μιχάλης Ράπτης, Έλληνας τροτσκιστής

2002 – Μαξ Ρόμαν, Έλληνας κινηματογραφικός παραγωγός

2007 – Μορίς Παπόν, Γάλλος πολιτικός

2007 – Μαίρη Κέι, Αμερικανίδα μουσικός

http://www.newsbeast.gr

Read more » Διαβάστε Περισσότερα