Απόστολος και Ευαγγέλιο Κυριακή 15-2-2026

 

Εὐαγγελικὸ Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 15 Φεβρουαρίου 2026, Κυριακὴ τῆς Ἀπόκρεω (Ματθ. κε΄ 31-46)

31 Ὅταν δὲ ἔλθῃ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐν τῇ δόξῃ αὐτοῦ καὶ πάντες οἱ ἅγιοι ἄγγελοι μετ᾿ αὐτοῦ, τότε καθίσει ἐπὶ θρόνου δόξης αὐτοῦ, 32 καὶ συναχθήσεται ἔμπροσθεν αὐτοῦ πάντα τὰ ἔθνη, καὶ ἀφοριεῖ αὐτοὺς ἀπ᾿ ἀλλήλων ὥσπερ ὁ ποιμὴν ἀφορίζει τὰ πρόβατα ἀπὸ τῶν ἐρίφων, 33 καὶ στήσει τὰ μὲν πρόβατα ἐκ δεξιῶν αὐτοῦ, τὰ δὲ ἐρίφια ἐξ εὐωνύμων. 34 τότε ἐρεῖ ὁ βασιλεὺς τοῖς ἐκ δεξιῶν αὐτοῦ· δεῦτε οἱ εὐ­λογημένοι τοῦ πατρός μου, κληρονομήσατε τὴν ἡτοι­­­μα­σμένην ὑμῖν βασιλείαν ἀπὸ καταβολῆς κόσμου. 35 ἐπείνασα γάρ, καὶ ἐδώ­κατέ μοι φαγεῖν, ἐδίψησα, καὶ ἐποτίσατέ με, ξένος ἤμην, καὶ συνηγάγετέ με, 36 γυμνός, καὶ περιεβάλετέ με, ἠσθένησα, καὶ ἐπεσκέψασθέ με, ἐν φυλακῇ ἤμην, καὶ ἤλθετε πρός με. 37 τότε ἀποκριθήσονται αὐ­­­τῷ οἱ δίκαιοι λέγοντες· κύ­­ριε, πότε σε εἴδομεν πεινῶν­­τα καὶ ἐθρέψαμεν, ἢ διψῶν­τα καὶ ἐποτίσαμεν; 38 πότε δέ σε εἴδομεν ξένον καὶ συνηγάγομεν, ἢ γυμνὸν καὶ περιεβάλομεν; 39 πότε δέ σε εἴδομεν ἀσθενῆ ἢ ἐν φυλακῇ, καὶ ἤλθο­μεν πρός σε; 40 καὶ ἀποκριθεὶς ὁ βασιλεὺς ἐρεῖ αὐτοῖς· ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ἐφ᾿ ὅσον ἐποιήσατε ἑνὶ τούτων τῶν ἀδελφῶν μου τῶν ἐλαχίστων, ἐμοὶ ἐποιήσατε. 41 τότε ἐρεῖ καὶ τοῖς ἐξ εὐω­νύ­μων· πορεύεσθε ἀπ᾿ ἐμοῦ οἱ κατηραμένοι εἰς τὸ πῦρ τὸ αἰώνιον τὸ ἡτοιμασμένον τῷ διαβόλῳ καὶ τοῖς ἀγ­γέ­λοις αὐτοῦ. 42 ἐπείνασα γάρ, καὶ οὐκ ἐδώκατέ μοι φαγεῖν, ἐδίψησα, καὶ οὐκ ἐποτίσατέ με, 43 ξένος ἤμην, καὶ οὐ συνηγάγετέ με, γυμνός, καὶ οὐ περιεβάλετέ με, ἀσθενὴς καὶ ἐν φυλακῇ, καὶ οὐκ ἐπε­σκέ­ψασθέ με. 44 τότε ἀποκριθήσονται αὐτῷ καὶ αὐτοὶ λέγοντες· κύριε, πότε σε εἴδομεν πεινῶντα ἢ διψῶντα ἢ ξένον ἢ γυμνὸν ἢ ἀσθενῆ ἢ ἐν φυλακῇ, καὶ οὐ διηκονήσαμέν σοι; 45 τότε ἀποκριθήσεται αὐτοῖς λέγων· ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ἐφ᾿ ὅσον οὐκ ἐποιήσατε ἑνὶ τούτων τῶν ἐλαχίστων, οὐ­δὲ ἐμοὶ ἐποιήσατε. 46 καὶ ἀπελεύσονται οὗτοι εἰς κόλασιν αἰώνιον, οἱ δὲ δί­καιοι εἰς ζωὴν αἰώνιον.

ΕΡΜΗΝΕΙΑ Π. Ν. ΤΡΕΜΠΕΛΑ

31 Ὅταν λοιπόν ἔλθει ὁ υἱός τοῦ ἀνθρώπου μέ τή δό­ξα του καί μαζί του ὅλοι οἱ ἅγιοι ἄγγελοι, τότε θά καθίσει σέ θρόνο ἔνδοξο καί λαμπρό. 32 Καί θά συναχθοῦν μπροστά του ὅλα τά ἔθνη, ὅλοι δη­λαδή οἱ ἄνθρωποι πού ἔζησαν ἀπ’ τήν ἀρχή τῆς δη­μι­ουργίας μέχρι τό τέλος τοῦ κόσμου. Καί θά τούς χωρίσει τόν ἕνα ἀπό τόν ἄλλο, ὅπως ὁ βοσκός χωρίζει τά πρόβατα ἀπό τά γίδια. 33 Καί θά τοποθετήσει τούς δικαίους, πού εἶναι ἥμεροι σάν τά πρόβατα, στά δεξιά του· ἐνῶ τούς ἁμαρτωλούς, πού εἶναι ἀτίθασοι καί ἄτακτοι σάν τά γίδια, θά τούς βά­λει στά ἀριστερά του. 34 Τότε θά πεῖ ὁ βασιλιάς σ’ ἐκείνους πού θά εἶναι στά δεξιά του: Ἐλᾶτε ἐσεῖς πού εἶστε εὐλογημένοι ἀπό τόν Πατέρα μου, κληρονομῆστε τή βασιλεία πού ἔχει ἑτοιμαστεῖ γιά σᾶς ἀπό τότε πού θεμελιωνόταν ὁ κόσμος. 35 Σᾶς ἀνήκει ἡ κληρονομιά αὐτή· διότι πείνασα καί μοῦ δώσατε νά φάω, ἤμουν διψασμένος καί μοῦ δώσατε νά πιῶ, ἤμουν ξένος καί δέν εἶχα ποῦ νά μείνω καί μέ περιμαζέψατε στό σπίτι σας, 36 ἤμουν γυμνός καί μέ ντύσατε, ἀρρώστησα καί μέ ἐπισκεφθήκατε, ἤμουν μέσα στή φυλακή καί ἤλθατε νά μέ δεῖτε καί νά μέ παρηγορήσετε. 37 Τότε θά τοῦ ἀποκριθοῦν οἱ δίκαιοι: Κύ­ριε, πότε σέ εἴδαμε πεινασμένο καί σέ θρέψαμε, ἤ διψασμένο καί σοῦ δώσαμε νά πιεῖς; 38 Καί πότε σέ εἴδαμε ξένο καί σέ περιμαζέψαμε, ἤ γυμνό καί σέ ντύσαμε; 39 Καί πότε σέ εἴδαμε ἄρρωστο ἤ φυλακισμένο καί ἤλθαμε νά σέ ἐπισκεφθοῦμε; 40 Τότε θά τούς ἀποκριθεῖ ὁ βασιλιάς: Ἀληθινά σᾶς λέω ὅτι κάθε τι πού κάνατε σ’ ἕναν ἀπό τούς φτωχούς αὐτούς ἀδελφούς μου πού φαίνονταν ἄσημοι καί πολύ μικροί, τό κάνατε σέ μένα. 41 Τότε θά πεῖ καί σέ κείνους πού θά εἶναι στά ἀριστερά του: Ἐσεῖς πού ἀπό τά ἔργα σας γίνατε καταραμένοι, φύγετε μακριά ἀπό μένα στό πῦρ τό αἰώνιο, πού ἔχει ἑτοιμασθεῖ γιά τό διάβολο καί τούς ἀγγέλους του. 42 Διότι πείνασα καί δέν μοῦ δώσατε νά φάω, δίψασα καί δέν μοῦ δώσατε νά πιῶ, 43 ἤμουν ξένος καί δέν μέ περιμαζέψατε νά μέ φιλο­ξε­νήσετε, ἤμουν γυμνός καί δέν μέ ντύσατε, ἤμουν ἄρ­ρω­στος καί μέσα στή φυλακή καί δέν μέ ἐπι­σκε­φθή­κα­τε. 44 Τότε θά τοῦ ἀποκριθοῦν κι αὐτοί: Κύριε, πότε σέ εἴ­δαμε νά πεινᾶς ἤ νά διψᾶς ἤ νά εἶσαι ξένος ἤ γυμνός ἤ ἄρρωστος ἤ φυλακισμένος, καί δέν σέ ὑπηρετήσαμε; 45 Τότε θά τούς ἀποκριθεῖ: Ἀληθινά σᾶς λέω, κάθε τι πού δέν κάνατε σ’ ἕναν ἀπ’ αὐτούς πού ὁ κόσμος θεωροῦσε πολύ μικρούς, οὔτε σέ μένα τό κάνατε. 46 Καί θά ὁδηγηθοῦν αὐτοί σέ κόλαση πού δέν θά ἔχει τέλος, ἀλλά θά εἶναι αἰώνια· ἐνῶ οἱ δίκαιοι θά πᾶνε γιά νά ἀπολαύσουν ζωή αἰώνια.

Ἀποστολικό Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 15 Φεβρουαρίου 2026, Κυριακή τῆς Ἀπόκρεω (Α΄ Κορ. η΄ 8 – θ΄ 2)

Ἀδελφοί, βρῶμα ἡ­­μᾶς οὐ πα­ρί­στη­σι τῷ Θεῷ· οὔτε γὰρ ἐὰν ­φάγωμεν πε­ρισ­σεύομεν, οὔτε ἐὰν μὴ φά­γω­μεν ὑστερούμεθα. βλέ­πε­τε δὲ μήπως ἡ ἐξουσία ὑμῶν αὕ­τη πρόσκομ­μα γένηται τοῖς ἀ­σθε­νοῦσιν. ἐὰν γάρ τις ἴδῃ σε, τὸν ἔχοντα γνῶσιν, ἐν εἰδωλείῳ κατακείμενον, οὐ­χὶ ἡ συ­νεί­δη­σις αὐτοῦ ἀσθενοῦς ὄντος οἰκοδομη­θήσεται εἰς τὸ τὰ εἰδωλόθυτα ἐσθίειν; καὶ ἀπολεῖται ὁ ἀ­σθενῶν ἀδελφὸς ἐπὶ τῇ σῇ γνώ­σει, δι᾿ ὃν Χριστὸς ἀπέθανεν. οὕτω δὲ ἁμαρτάνοντες εἰς τοὺς ἀδελφοὺς καὶ τύπτοντες αὐτῶν τὴν συνείδησιν ἀσθενοῦσαν εἰς Χριστὸν ἁμαρτάνετε. διόπερ εἰ βρῶμα σκανδαλίζει τὸν ἀδελ­φόν μου, οὐ μὴ φάγω κρέα εἰς τὸν αἰῶνα, ἵνα μὴ τὸν ἀδελφόν μου σκανδαλίσω. Οὐκ εἰμὶ ἀ­πό­στο­λος; οὐκ εἰμὶ ἐλεύθερος; οὐ­χὶ Ἰησοῦν Χριστὸν τὸν Κύριον ἡμῶν ἑώρακα; οὐ τὸ ἔργον μου ὑμεῖς ἐστε ἐν Κυρίῳ; εἰ ἄλ­λοις οὐκ εἰμὶ ἀπόστολος, ἀλλά γε ὑμῖν εἰμι· ἡ γὰρ σφρα­γὶς τῆς ­ἐμῆς ἀποστολῆς ὑμεῖς ἐστε ἐν Κυρίῳ.

ΣΚΕΨΕΙΣ – ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ – ΕΦΑΡΜΟΓΕΣ

1. Ὁ Χριστὸς στὰ πρόσωπα τῶν ἀδελφῶν μας

Κατὰ τὴν ἐποχὴ τοῦ ἀποστόλου Παύλου εἶχε δημιουργηθεῖ ἀναστάτωση στὴν Ἐκκλησία τῆς Κορίνθου μὲ ἀφορμὴ τὰ εἰδωλόθυτα, τὰ κρέατα δηλαδὴ ποὺ εἶχαν χρησιμοποιηθεῖ σὲ θυσίες εἰδωλολατρῶν. Κάποιοι Χριστιανοὶ ἔτρωγαν ἀπὸ τὰ εἰδωλόθυτα, ἐνῶ ἄλλοι βλέποντάς τους νὰ τρῶνε, σκανδαλίζονταν διότι τὰ θεωροῦσαν ἱερά. Γι᾿ αὐτὸ ὁ ἀπόστολος Παῦλος, ὁ ἱδρυτὴς τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κορίνθου, ἐπισημαίνει στὴν Α΄ πρὸς Κορινθίους Ἐπιστολή του ὅτι δὲν εἶναι τόσο σημαντικὸ τὸ ἂν θὰ φᾶνε ἢ ὄχι, ὅσο τὸ νὰ μὴν σκανδαλίσουν τοὺς ἀδελφούς τους. «Ἁμαρτάνοντες εἰς τοὺς ἀδελφοὺς καὶ τύπτοντες αὐτῶν τὴν συνείδησιν ἀσθενοῦσαν εἰς Χριστὸν ἁμαρτάνετε», γράφει. Δηλαδή, ἁμαρτάνοντας στοὺς ἀδελφούς σας καὶ χτυπώντας σκληρὰ τὴ συνείδησή τους, ἡ ὁποία εἶναι ἀσθενικὴ καὶ ἀδύνατη, τελικὰ ἁμαρτάνετε στὸν ἴδιο τὸν Χριστό.

Ἀκούγεται ἴσως αὐστηρὸς ὁ λόγος αὐτὸς τοῦ Ἀποστόλου. Εἶναι ὅμως ἀληθινός, θεόπνευστος λόγος. Μᾶς ὑπογραμμίζει ὅτι ὁ κάθε ἀδελφός μας, ὁ ὁποῖος εἶναι μέλος τῆς Ἐκκλησίας, εἶναι μέλος τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ. «Ὁ ἀσθενῶν ἀδελφὸς εἰς τὸ τοῦ Δεσπότου σῶμα τελεῖ. Οἰκειοῦται δὲ ἡ κεφαλὴ τοῦ μέλους τὴν ἀδικίαν» (PG 82, 292), σχολιάζει ἱερὸς ἑρμηνευτής. Ὁ ἀδελφὸς ποὺ ἀσθενεῖ, ἀνήκει στὸ σῶμα τοῦ Χριστοῦ. Ἡ κεφαλὴ τοῦ σώματος, δηλαδὴ ὁ Χριστός, οἰκειοποιεῖται τὴν ἀδικία ποὺ γίνεται σὲ κάποιο μέλος του. Ἡ ἀδικία ποὺ γίνεται σὲ κάποιο Χριστιανό, τελικὰ ἀναφέρεται στὸν ἴδιο τὸν Χριστό.

Συνεπῶς στὸ πρόσωπο τῶν ἀδελφῶν μας φανερώνεται ὁ Κύριος. Αὐτὸ ἄλλωστε φαίνεται καὶ στὴν εὐαγγελικὴ περικοπὴ τῆς ἡμέρας, ὅπου ὁ Χριστὸς μᾶς περιέγραψε τὴ Δευτέρα Παρουσία του. Κάθε τὶ ποὺ προσφέρατε σ᾿ ἕναν ἀπὸ τοὺς φτωχοὺς καὶ ἄσημους ἀδελφούς μου, «ἐμοὶ ἐποιήσατε» (Ματθ. κε΄ 40), τὸ προσφέρατε σ᾿ Ἐμένα, θὰ πεῖ τότε ὁ Κύριος. Ταυτίζεται ἐκεῖ μὲ τοὺς «ἐλαχίστους», μὲ τοὺς ἀδύναμους ἀδελφούς μας. Φανερώνεται ὁ Θεὸς στὰ πρόσωπά τους. Προσλαμβάνει τὴν ἀγάπη ποὺ δείξαμε σ᾿ αὐτοὺς σὰν νὰ ἀναφέρεται στὸν Ἴδιο. Καὶ στὴν ἀποστολικὴ περικοπὴ ἀντίστοιχα ἀκούσαμε ὅτι προσλαμβάνει κάθε ἁμαρτία ποὺ γίνεται στοὺς ἀδελφούς μας σὰν νὰ γίνεται στὸν Ἴδιο.

Ὁ κάθε ἀδελφός μας, ἑπομένως, εἶναι μιὰ ὁρατὴ εἰκόνα τοῦ ἀόρατου Θεοῦ δίπλα μας. Ἂς προσέχουμε ὄχι μόνο νὰ μὴ σκανδαλίζουμε τὸν ἀδελφό μας, ἀλλὰ ἀντίθετα νὰ τὸν ὑπηρετοῦμε, νὰ τὸν τιμοῦμε, νὰ τὸν διακονοῦμε σὰν νὰ ἦταν ὁ ἴδιος ὁ Χριστός. Εἶναι ἄλλωστε μέλος τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ.

2. Ἡ θυσία τοῦ δικαιώματος

Στὴ συνέχεια τῆς περικοπῆς ὁ Ἀπόστολος ὑποδεικνύει καὶ τὴ λύση στὸ πρόβλημα τῶν εἰδωλοθύτων μὲ τὸν θεοφώτιστο λόγο του. Ἐνῶ καὶ ὁ ἴδιος θὰ εἶχε κάθε δικαίωμα νὰ τρώει ἀπὸ τὰ εἰδωλόθυτα, ἀφοῦ μάλιστα εἶναι ἀνύπαρκτοι οἱ θεοὶ τῶν εἰδώλων, ὡστόσο γράφει ὅτι «οὐ μὴ φάγω κρέα εἰς τὸν αἰῶνα, ἵνα μὴ τὸν ἀδελφόν μου σκανδαλίσω». Δὲν θὰ φάω ποτέ, ὄχι μόνο εἰδωλόθυτο, ἀλλὰ καὶ ὁποιοδήποτε εἶδος κρέατος, γιὰ νὰ μὴ σκανδαλίσω κάποιον ἀδελφό μου. Θυσιάζει τὸ νόμιμο δικαίωμά του, θὰ λέγαμε, γιὰ χάρη τῶν ἀδελφῶν του.

Εἶναι πολὺ σημαντικὴ ἡ θυσία αὐτή, ἡ θυσία τῶν δικαιωμάτων. Ἐλευθερώνει τὸν ἄνθρωπο ἀπὸ τὸν ἀτομισμό, ὥστε ν᾿ ἀνοίγει τὴν καρδιά του στὸν κάθε ἀδελφό του· νὰ βάζει τὸν ἀδελφό του πάνω ἀπὸ τὰ δικαιώματά του. «Χριστὸς μὲν οὐδὲ ἀποθανεῖν παρῃτήσατο ὑπὲρ αὐτοῦ, σὺ δὲ αὐτῷ οὐδὲ συγκαταβαίνειν ἀνέχῃ» (PG 61, 167), ἐπισημαίνει ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος. Δηλαδή, ὁ Χριστὸς δὲν ἀπέφυγε οὔτε τὴ θυσία του γιὰ χάρη τοῦ καθενὸς ἀνθρώπου. Κι ἐσύ, ἄνθρωπε, οὔτε μιὰ μικρὴ ὑποχώρηση δὲν ἀνέχεσαι νὰ κάνεις γι᾿ αὐτόν. Ἡ ἀληθινὴ ἀγάπη ἀποδεικνύεται στὴ θυσία. Τότε ἀγαπᾶ κανείς, ὅταν θυσιάζεται.

Ἡ ἀλήθεια αὐτὴ ἔχει πολλὲς πρακτικὲς προεκτάσεις στὴν καθημερινή μας ζωή. Ἂν ἀγαπᾶμε τοὺς ἀδελφούς μας, τότε θυσιάζουμε τὴν ἄνεσή μας, τὰ χρήματά μας, τὸ πρόγραμμα, τὴν ξεκούρασή μας, τὶς ἐπιθυμίες, τὶς προτιμήσεις μας, κάποια ἐπιτρεπτὴ συνήθειά μας, ἀκόμη καὶ τὰ δικαιώματά μας, προκειμένου νὰ βοηθήσουμε, νὰ ὑπηρετήσουμε, νὰ ξεκουράσουμε, νὰ ἀναπαύσουμε, νὰ χαροποιήσουμε καὶ νὰ εὐχαριστήσουμε τοὺς συν­ανθρώπους μας.

Αὐτὴ ἡ θυσιαστικὴ ἀγάπη μᾶς ἑνώνει τελικὰ μὲ τοὺς ἀδελφούς μας. Πόσο πιὸ ἑνωμένος θὰ ἦταν ὁ κόσμος μας σήμερα, ποὺ διχάζεται καὶ σπαράσσεται ἀπὸ τοὺς πολέμους! Πόσο πιὸ ἁρμονικὰ θὰ λειτουργοῦσε κάθε κοινωνικὸ σύνολο, ἡ οἰκογένειά μας γιὰ παράδειγμα, ἂν εἶχε ὡς θεμέλιο τὸ θυσιαστικὸ αὐτὸ πνεῦμα! Αὐτὸ εἶναι τὸ πνεῦμα τοῦ Εὐαγγελίου· ἡ θυσία τοῦ ἑαυτοῦ μας, ἡ θυσία τῶν δικαιωμάτων μας γιὰ χάρη τῶν ἀδελφῶν μας. Τότε κέντρο τοῦ ἐνδιαφέροντός μας δὲν εἶναι πλέον τὸ ἄτομό μας, ἀλλὰ ὁ Χριστὸς ποὺ φανερώνεται στὰ πρόσωπα τῶν συνανθρώπων μας.