Πέμπτη, 4 Ιουνίου 2020

Δε φταίω εγώ που μεγαλώνω...


Και να που τα ταξίδια μείναν μόνο όνειρα
και να που οι φωνές και τα τραγούδια σώπασαν
και να που η ζωή τώρα κυλάει πιο γρήγορα

και να που τα παιδιά και τα παιχνίδια χάθηκαν. 
Δε φταίω εγώ που μεγαλώνω,
χτυπάει πισώπλατα ο χρόνος,
δε φταίω εγώ που μεγαλώνω,
φταίει η ζωή που είναι μικρή.
 
Ραγίσαν τα φεγγάρια που ‘χε φέρει η Άνοιξη,
μαρμάρωσε το φως στο τελευταίο νύχτωμα,
φτιασίδι ερωτικό που θα φοράει το αύριο,
στις πιάτσες της βροχής όταν πουλιέται Σάββατο.
 
Δε φταίω εγώ που μεγαλώνω,
χτυπάει πισώπλατα ο χρόνος,
δε φταίω εγώ που μεγαλώνω,
φταίει η ζωή που είναι μικρή. 


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου