Εὐαγγελικό Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 21 Ἰουνίου 2026, Γ΄ Ματθαίου (Ματθ. ς΄ 22-33)
22 Ὁ λύχνος τοῦ σώματός ἐστιν ὁ ὀφθαλμός· ἐὰν οὖν ὁ ὀφθαλμός σου ἁπλοῦς ᾖ, ὅλον τὸ σῶμά σου φωτεινὸν ἔσται· 23 ἐὰν δὲ ὁ ὀφθαλμός σου πονηρὸς ᾖ, ὅλον τὸ σῶμά σου σκοτεινὸν ἔσται. εἰ οὖν τὸ φῶς τὸ ἐν σοὶ σκότος ἐστί, τὸ σκότος πόσον; 24 Οὐδεὶς δύναται δυσὶ κυρίοις δουλεύειν· ἢ γὰρ τὸν ἕνα μισήσει καὶ τὸν ἕτερον ἀγαπήσει, ἢ ἑνὸς ἀνθέξεται καὶ τοῦ ἑτέρου καταφρονήσει. οὐ δύνασθε Θεῷ δουλεύειν καὶ μαμωνᾷ. 25 Διὰ τοῦτο λέγω ὑμῖν, μὴ μεριμνᾶτε τῇ ψυχῇ ὑμῶν τί φάγητε καὶ τί πίητε, μηδὲ τῷ σώματι ὑμῶν τί ἐνδύσησθε· οὐχὶ ἡ ψυχὴ πλεῖόν ἐστι τῆς τροφῆς καὶ τὸ σῶμα τοῦ ἐνδύματος; 26 ἐμβλέψατε εἰς τὰ πετεινὰ τοῦ οὐρανοῦ, ὅτι οὐ σπείρουσιν οὐδὲ θερίζουσιν οὐδὲ συνάγουσιν εἰς ἀποθήκας, καὶ ὁ πατὴρ ὑμῶν ὁ οὐράνιος τρέφει αὐτά· οὐχ ὑμεῖς μᾶλλον διαφέρετε αὐτῶν; 27 τίς δὲ ἐξ ὑμῶν μεριμνῶν δύναται προσθεῖναι ἐπὶ τὴν ἡλικίαν αὐτοῦ πῆχυν ἕνα; 28 καὶ περὶ ἐνδύματος τί μεριμνᾶτε; καταμάθετε τὰ κρίνα τοῦ ἀγροῦ πῶς αὐξάνει· οὐ κοπιᾷ οὐδὲ νήθει· 29 λέγω δὲ ὑμῖν ὅτι οὐδὲ Σολομὼν ἐν πάσῃ τῇ δόξῃ αὐτοῦ περιεβάλετο ὡς ἓν τούτων. 30 Εἰ δὲ τὸν χόρτον τοῦ ἀγροῦ, σήμερον ὄντα καὶ αὔριον εἰς κλίβανον βαλλόμενον, ὁ Θεὸς οὕτως ἀμφιέννυσιν, οὐ πολλῷ μᾶλλον ὑμᾶς, ὀλιγόπιστοι; 31 μὴ οὖν μεριμνήσητε λέγοντες, τί φάγωμεν ἢ τί πίωμεν ἢ τί περιβαλώμεθα; 32 πάντα γὰρ ταῦτα τὰ ἔθνη ἐπιζητεῖ· οἶδε γὰρ ὁ πατὴρ ὑμῶν ὁ οὐράνιος ὅτι χρῄζετε τούτων ἁπάντων. 33 ζητεῖτε δὲ πρῶτον τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν δικαιοσύνην αὐτοῦ, καὶ ταῦτα πάντα προστεθήσεται ὑμῖν.
ΕΡΜΗΝΕΙΑ Π. Ν. ΤΡΕΜΠΕΛΑ
22 Καί δέν εἶναι μικρή συμφορά νά κολλήσει ὁ νοῦς καί ἡ καρδιά σας στά γήινα καί μάταια. Γιά νά τό καταλάβετε αὐτο, σᾶς φέρνω μιά εἰκόνα: Τό λυχνάρι πού δίνει φῶς στό σῶμα εἶναι τό μάτι· καί τό λυχνάρι πού φωτίζει τήν ψυχή εἶναι ὁ νοῦς. Ἐάν λοιπόν τό μάτι σου εἶναι ὑγιές, ὅλο τό σῶμα σου θά εἶναι γεμάτο φῶς, σάν νά ἦταν ὁλόκληρο τό σῶμα σου μάτι. Ἔτσι θά φωτίζεται καί ἡ ψυχή σου, ἐάν ὁ νοῦς σου καί ἡ καρδιά σου δέν ἔχουν τυφλωθεῖ ἀπ’ τή φιλαργυρία καί τήν προσκόλληση στά μάταια. 23 Ἐάν ὅμως τό μάτι σου εἶναι βλαμμένο καί τυφλωμένο, ὅλο τό σῶμα σου θά εἶναι βυθισμένο στό σκοτάδι. Ἐάν λοιπόν ἐκεῖνο πού σοῦ δόθηκε γιά νά σοῦ μεταδίδει φῶς γίνει σκοτάδι, σέ πόσο σκοτάδι θά βυθισθεῖς; Κάτι ἀνάλογο θά συμβεῖ, ἐάν καί ὁ νοῦς σκοτισθεῖ ἀπό τήν προσκόλληση στόν πλοῦτο. Σέ πόσο ἠθικό σκοτάδι θά βυθισθεῖ τότε ἡ ψυχή σου! 24 Μήν ἀπατᾶτε τόν ἑαυτό σας μέ τήν ἰδέα ὅτι εἶναι δυνατόν νά θησαυρίζει κανείς καί στή γῆ καί ταυτόχρονα νά εἶναι προσκολλημένος καί στό Θεό. Κανείς δέν μπορεῖ νά εἶναι συγχρόνως δοῦλος σέ δύο κυρίους. Διότι ἤ θά μισήσει τόν ἕνα καί θά ἀγαπήσει τόν ἄλλο, ἤ θά προσκολληθεῖ στόν ἕνα καί θά περιφρονήσει τόν ἄλλο. Δέν μπορεῖτε νά εἶστε συγχρόνως δοῦλοι καί τοῦ Θεοῦ καί τοῦ μαμωνᾶ, δηλαδή τοῦ πλούτου. Ἤ θά μισήσετε τόν πλοῦτο γιά νά ἀγαπήσετε τόν Θεό, ἤ θά προσκολληθεῖτε στόν πλοῦτο καί θά περιφρονήσετε τότε τόν Θεό. 25 Ἡ καρδιά σας λοιπόν πρέπει νά ἀνήκει ἀποκλειστικά στό Θεό. Γι’ αὐτό σᾶς λέω, κόψτε τή ρίζα τῆς πλεονεξίας· καί μή φροντίζετε μέ ἀγωνία καί στενοχώρια γιά τή ζωή σας τί θά φᾶτε καί τί θά πιεῖτε, οὔτε γιά τό σῶμα σας τί ἔνδυμα θά φορέσετε. Δέν ἀξίζει ἡ ζωή περισσότερο ἀπό τήν τροφή, καί τό σῶμα πιό πολύ ἀπό τό ἔνδυμα; Ὁ Θεός λοιπόν πού σᾶς ἔδωσε αὐτά τά ἀνώτερα, θά σᾶς δώσει καί τά κατώτερα, τήν τροφή δηλαδή καί τό ἔνδυμα. 26 Κοιτάξτε τά πουλιά πού πετοῦν στόν ἀέρα καί δεῖτε ὅτι αὐτά δέν σπέρνουν οὔτε θερίζουν οὔτε μαζεύουν τροφές σέ ἀποθῆκες γιά τό χειμώνα ἤ τόν καιρό τῆς στερήσεως. Κι ὅμως ὁ ἐπουράνιος Πατέρας σας τά τρέφει. Ἐσεῖς δέν ἀξίζετε πολύ περισσότερο ἀπό αὐτά; 27 Καί γιά νά καταλάβετε πόσο ἀνόητη καί ἀνίσχυρη εἶναι αὐτή σας ἡ μέριμνα, σᾶς ρωτῶ: Ποιός ἀπό σᾶς, ὁσοδήποτε κι ἄν φροντίσει, μπορεῖ νά προσθέσει στό ἀνάστημά του ἕναν πήχη; Κανένας. Τί κατορθώνετε λοιπόν μέ τή μέριμνά σας; 28 Ἀλλά καί γιά τό ἔνδυμα γιατί κυριεύεσθε ἀπό ἀνήσυχη καί ἀγωνιώδη φροντίδα; Παρατηρῆστε τά ἀγριολούλουδα, πού φυτρώνουν μόνα τους στόν ἀγρό, μέ ποιό τρόπο αὐξάνουν. Δέν κοπιάζουν οὔτε γνέθουν· 29 κι ὅμως σᾶς λέω ὅτι οὔτε ὁ σοφός σέ ἐπινοήσεις Σολομών, μέ ὅλη τήν ξακουσμένη βασιλική του μεγαλοπρέπεια καί τή λαμπρή καί ἔνδοξη περιβολή καί ἐμφάνισή του, δέν ντύθηκε μέ ἔνδυμα τόσο ὡραῖο καί θαυμάσιο, ὅπως περιβάλλεται ἕνα ἀπό τά ἀγριολούλουδα αὐτά. 30 Κι ἄν ὁ Θεός ντύνει μέ τόση μεγαλοπρέπεια τά ἀγριόχορτα, πού φυτρώνουν μόνα τους στόν ἀγρό καί δέν ἔχουν προορισμό νά ζήσουν αἰώνια, ὅπως ἐσεῖς, ἀλλά σήμερα ὑπάρχουν καί αὔριο ρίχνονται στό φοῦρνο ὡς καύσιμη ὕλη, δέν θά φροντίσει πολύ περισσότερο γιά σᾶς καί δέν θά σᾶς δώσει ἔνδυμα, ὀλιγόπιστοι; 31 Μήν κυριευθεῖτε λοιπόν ποτέ ἀπό ἀγωνιώδη φροντίδα λέγοντας: τί θά φᾶμε, ἤ τί θά πιοῦμε, ἤ μέ ποιό ἔνδυμα θά ντυθοῦμε; 32 Διότι οἱ ἐθνικοί καί εἰδωλολάτρες, οἱ ὁποῖοι ἀγνοοῦν ἐντελῶς τά οὐράνια ἀγαθά πού ἔχουν ἀσυγκρίτως ἀνώτερη ἀξία, ζητοῦν ὅλα αὐτά τά μάταια καί φθαρτά ὡς τά μόνα σοβαρά καί ἀπαραίτητα. Ἐσεῖς ὅμως μήν ἀνησυχεῖτε γι’ αὐτά, διότι ὁ οὐράνιος Πατέρας σας γνωρίζει ὅτι ἔχετε ἀνάγκη ἀπ’ ὅλα αὐτά καί συνεπῶς θά σᾶς τά δώσει. 33 Νά ζητᾶτε πρῶτα ἀπ’ ὅλα καί πάνω ἀπ’ ὅλα τά πνευματικά ἀγαθά τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ καί τήν ἀπόκτηση τῶν ἀρετῶν πού ὁ Θεός σᾶς ζητᾶ ὡς ὅρο γιά νά σᾶς χαρίσει τά ἀγαθά αὐτά. Καί τότε ὅλα αὐτά τά ἐπίγεια θά σᾶς δοθοῦν μαζί μ’ ἐκεῖνα.
Ἀποστολικό Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 21 Ἰουνίου 2026, Κυριακή Γ΄ Ἐπιστολῶν (Ρωμ. ε΄ 1-10)
Ἀδελφοί, δικαιωθέντες ἐκ πίστεως εἰρήνην ἔχομεν πρὸς τὸν Θεὸν διὰ τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, δι᾿ οὗ καὶ τὴν προσαγωγὴν ἐσχήκαμεν τῇ πίστει εἰς τὴν χάριν ταύτην ἐν ᾗ ἑστήκαμεν, καὶ καυχώμεθα ἐπ᾿ ἐλπίδι τῆς δόξης τοῦ Θεοῦ. οὐ μόνον δέ, ἀλλὰ καὶ καυχώμεθα ἐν ταῖς θλίψεσιν, εἰδότες ὅτι ἡ θλῖψις ὑπομονὴν κατεργάζεται, ἡ δὲ ὑπομονὴ δοκιμήν, ἡ δὲ δοκιμὴ ἐλπίδα, ἡ δὲ ἐλπὶς οὐ καταισχύνει, ὅτι ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ ἐκκέχυται ἐν ταῖς καρδίαις ἡμῶν διὰ Πνεύματος Ἁγίου τοῦ δοθέντος ἡμῖν. ἔτι γὰρ Χριστὸς ὄντων ἡμῶν ἀσθενῶν κατὰ καιρὸν ὑπὲρ ἀσεβῶν ἀπέθανε. μόλις γὰρ ὑπὲρ δικαίου τις ἀποθανεῖται· ὑπὲρ γὰρ τοῦ ἀγαθοῦ τάχα τις καὶ τολμᾷ ἀποθανεῖν. συνίστησι δὲ τὴν ἑαυτοῦ ἀγάπην εἰς ἡμᾶς ὁ Θεός, ὅτι ἔτι ἁμαρτωλῶν ὄντων ἡμῶν Χριστὸς ὑπὲρ ἡμῶν ἀπέθανε. πολλῷ οὖν μᾶλλον δικαιωθέντες νῦν ἐν τῷ αἵματι αὐτοῦ σωθησόμεθα δι᾿ αὐτοῦ ἀπὸ τῆς ὀργῆς. εἰ γὰρ ἐχθροὶ ὄντες κατηλλάγημεν τῷ Θεῷ διὰ τοῦ θανάτου τοῦ υἱοῦ αὐτοῦ, πολλῷ μᾶλλον καταλλαγέντες σωθησόμεθα ἐν τῇ ζωῇ αὐτοῦ.
ΣΚΕΨΕΙΣ – ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ – ΕΦΑΡΜΟΓΕΣ
1. Ἡ εὐεργεσία τῶν θλίψεων
Ἕναν παράδοξο λόγο τοῦ ἀποστόλου Παύλου ἀκούσαμε στὴ σημερινὴ ἀποστολικὴ περικοπὴ τῆς θείας Λειτουργίας. Ἀφοῦ πρωτύτερα εἶχε κάνει λόγο γιὰ τὴν οὐράνια δόξα, τὴν ὁποία ἐλπίζουμε ὅτι θὰ ἀπολαύσουμε οἱ πιστοὶ στὴ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ, τώρα ἐπισημαίνει ὅτι ἡ ὁδὸς ποὺ ὁδηγεῖ στὴ δόξα αὐτὴ περνᾶ μέσα ἀπὸ θλίψεις. Καὶ μεταξὺ ἄλλων ἀναφέρει: «καυχώμεθα ἐν ταῖς θλίψεσι». Δηλαδή, καυχιόμαστε γιὰ τὶς θλίψεις τὶς ὁποῖες ὑποφέρουμε.
Ἀσφαλῶς προκαλεῖ προβληματισμὸ ἡ φράση αὐτὴ τοῦ θεόπνευστου Ἀποστόλου. Ἡ πείρα ὅλων βεβαιώνει ὅτι ἡ ζωή μας ἐπάνω στὴ γῆ εἶναι ζυμωμένη μὲ τὶς θλίψεις, κάποτε κι ἀπὸ τὴ νεαρή μας ἀκόμη ἡλικία. Οἱ δοκιμασίες, ὁ πόνος, οἱ ἀσθένειες, οἱ συκοφαντίες, οἱ περιφρονήσεις, ἡ ἐκμετάλλευση, ἡ ἀδικία εἶναι καταστάσεις ποὺ οἱ περισσότεροι ἄνθρωποι κάποια στιγμὴ ἀντιμετωπίζουμε. Πῶς ὅμως εἶναι δυνατὸν νὰ καυχιόμαστε γιὰ ὅλα αὐτά, τὰ ὁποῖα μᾶς ταπεινώνουν, μᾶς πικραίνουν καὶ μᾶς στενοχωροῦν; Μήπως ὑπερβάλλει ὁ ἀπόστολος Παῦλος;
Ὁ λόγος του εἶναι ἀληθινός. Οἱ πιστοὶ μποροῦμε νὰ φθάσουμε στὸ σημεῖο ἀκόμη καὶ νὰ καυχηθοῦμε γιὰ τὶς θλίψεις, ὅταν κατανοήσουμε ὅτι ὠφελοῦν πνευματικὰ τὴν ψυχή μας. Μᾶς ταπεινώνουν, μᾶς στρέφουν στὸν Θεό. Μᾶς ὠφελοῦν ὅπως τὰ φάρμακα, τὰ ὁποῖα κάποτε εἶναι πικρὰ καὶ ὀδυνηρά, γιατρεύουν ὅμως τὸν ἀσθενή. Μὲ τὴν πνευματικὴ θεώρηση τῶν πραγμάτων οἱ θλίψεις εἶναι εὐεργεσίες τοῦ Θεοῦ.
2. Ἡ χρυσὴ σκάλα τῆς ὑπομονῆς
Στὴ συνέχεια τοῦ λόγου του ὁ ἀπόστολος Παῦλος ἐπεξηγεῖ τὴν ὀξύμωρη διατύπωσή του, περιγράφοντας πῶς ὠφελεῖ ἡ θλίψη τὸν ἄνθρωπο. Γράφει ὅτι «ἡ θλῖψις ὑπομονὴν κατεργάζεται, ἡ δὲ ὑπομονὴ δοκιμήν, ἡ δὲ δοκιμὴ ἐλπίδα». Αὐτὸ σημαίνει ὅτι ἡ κάθε θλίψη καλλιεργεῖ στὴν ψυχή μας τὴν ὑπομονή, καὶ ἡ ὑπομονὴ μὲ τὴ σειρά της φέρνει τὴ δοκιμασμένη, τὴν τέλεια ἀρετή. Ἡ ἀρετὴ δὲ αὐτὴ γεννᾶ τὴ βέβαιη καὶ σταθερὴ ἐλπίδα στὸν Θεό.
Οἱ θλίψεις ἑπομένως μᾶς ἐξασκοῦν στὴν ὑπομονή. Ἡ ὑπομονὴ δὲν διδάσκεται θεωρητικά. Τὴ σπουδάζει κανεὶς στὴν πράξη, στὸ πανεπιστήμιο τῆς ζωῆς. Εἶναι ἡ δυναμικὴ ἐγκαρτέρηση στὶς ὀδυνηρὲς καταστάσεις, ποὺ ἀναφέραμε πρωτύτερα. Καὶ ἡ ἐγκαρτέρηση αὐτή, ἡ ὑπομονή, βοηθεῖ πνευματικὰ τὸν ἄνθρωπο. Παράγει τὴν ἀρετή. «Τί τὸ κέρδος τῆς ὑπομονῆς;», ρωτᾶ ὁ Μέγας Φώτιος. «Μέγα», ἀποκρίνεται ὁ ἴδιος: «Δοκιμωτέρους γὰρ ἐργάζεται, ὥσπερ καὶ τὸν χρυσὸν ἡ χωνεία» (Fragm. 494, 9). Μᾶς καθιστᾶ πιὸ καθαροὺς ἡ ὑπομονή, ὅπως τὸ καμίνι καθαρίζει τὸν χρυσό. Παρατηροῦμε δὲ ὅτι ἡ ὑπομονὴ εἶναι κοινὸ χαρακτηριστικό, κοινὴ ἀρετὴ ὅλων τῶν Ἁγίων. Κανένας Ἅγιος δὲν ἀνῆλθε στὸν Οὐρανὸ μὲ ἀνέσεις καὶ μὲ καλοπέραση. Ὅλοι πορεύθηκαν στὴ ζωή τους μὲ ὑπομονή. Πολλοὶ μάλιστα ὑπέμειναν καὶ πόνους βασανιστηρίων καὶ θάνατο μαρτυρικό.
Ἀντίστοιχα καὶ γιὰ ἐμᾶς εἶναι ἀπαραίτητη ἡ ὑπομονὴ στὶς δοκιμασίες. Χρειάζεται ὑπομονὴ ἡ παρούσα ζωή. Πολλὴ ὑπομονή! Αὐτὴ εἶναι τὸ πρῶτο βῆμα γιὰ νὰ λάβουμε τὴ θεία παρηγορία. Αὐτὴ εἶναι ἡ χρυσὴ σκάλα, ποὺ θὰ μᾶς ἀνεβάσει τελικὰ στὸν θρόνο τοῦ Κυρίου. Αὐτὴ τὸ εἰσιτήριο γιὰ νὰ εἰσέλθουμε στὸν χορὸ τῶν Ἁγίων, στὸ οὐράνιο πανηγύρι τῆς θριαμβεύουσας Ἐκκλησίας, στὴν αἰώνια χαρά τοῦ Παραδείσου.
3. Τὸ ξεχείλισμα τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ
Ὁ θεοφώτιστος Ἀπόστολος στὴ συνέχεια τῆς περικοπῆς ἐπισημαίνει καὶ τὴ μυστικὴ παρηγορία ποὺ μᾶς χαρίζει ὁ Θεός, ὅταν ἀντιμετωπίζουμε θεάρεστα τὶς θλίψεις. Ἀφοῦ ἔγραψε ὅτι ἡ θλίψη καλλιεργεῖ τὴν ὑπομονή, ἐκείνη μὲ τὴ σειρά της τὴν τέλεια ἀρετή, καὶ ἡ ἀρετὴ τὴν ἐλπίδα, τώρα ὑπογραμμίζει ὅτι ἡ ἐλπίδα αὐτὴ εἶναι ἀδιαμφισβήτητη. Δὲν διαψεύδει αὐτὸν ποὺ τὴν ἔχει, διότι «ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ ἐκκέχυται ἐν ταῖς καρδίαις ἡμῶν διὰ Πνεύματος Ἁγίου τοῦ δοθέντος ἡμῖν». Τὸ Ἅγιο Πνεῦμα, δηλαδή, πλημμυρίζει τὶς καρδιές μας μὲ τὸ ξεχείλισμα τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ. Μὲ τὸν τρόπο αὐτὸ μᾶς βεβαιώνει ὁ Κύριος ὅτι θὰ ἀπολαύσουμε τὴν αἰώνια ζωή.
Συνεπῶς, ἡ θλίψη εἶναι εὐεργεσία πνευματική, ὅπως εἴπαμε πρωτύτερα, ποὺ καθαρίζει τὴν ψυχή μας. Ταυτόχρονα ὅμως ἑλκύει τὴ μυστικὴ παρηγορία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος στὴν καρδιά μας. Ὅταν μᾶς ἐπισκεφθεῖ ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ, νιώθουμε μέσα μας τὴν ἀνερμήνευτη ἀγάπη του, ἀκόμη καὶ κατὰ τὴν ὥρα τῆς θλίψεως. Δεχόμαστε μιὰ ἀλλιώτικη χαρά, μιὰ γλυκύτητα οὐράνια, μιὰ παράκληση ὑπερκόσμια, πνευματική. Βεβαιωνόμαστε ἐσωτερικὰ ἔτσι ὅτι θὰ ἀπολαύσουμε αἰώνια δόξα στὴ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Καὶ ὅλα αὐτὰ δὲν εἶναι ἕνας ψυχολογικὸς ἐνθουσιασμὸς ἢ κάποια ψευδαίσθηση, ἀλλὰ πνευματικὴ δωρεά, μία χαρισματικὴ ἐνέργεια τοῦ Ἁγίου Πνεύματος στὸν δοκιμαζόμενο πιστό. Εἶναι τὸ ξεχείλισμα τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ, ποὺ πλημμυρίζει τὴν καρδιά του. Τὸ εὔοσμο μύρο, ποὺ κάνει τὴν ψυχή του νὰ μοσχοβολᾶ. Ἡ οὐράνια βροχή, ποὺ τὴν καθιστᾶ καρποφόρα. Ἐκεῖ φθάνει ὁ χαριτωμένος ἄνθρωπος. Ἡ πείρα τῆς Ἐκκλησίας μπορεῖ νὰ τὸ βεβαιώσει αὐτό. Εἴθε καὶ ὅλοι μας νὰ τὸ βιώνουμε σὲ κάθε δύσκολη ὥρα δοκιμασίας.
