Τρίτη 24 Μαρτίου 2026
Εορτάζοντες την 25ην του μηνός Μαρτίου
Εορτάζοντες την 25ην του μηνός Μαρτίου
Ο ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ και ΕΠΕΤΕΙΟΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΠΑΛΙΓΓΕΝΕΣΙΑΣ 1821
Ο ΟΣΙΟΣ ΣΕΝΝΟΥΦΙΟΣ ο Σημειοφόρος
ΟΙ ΑΓΙΕΣ ΠΕΛΑΓΙΑ και ΘΕΟΔΟΣΙΑ
Ο ΑΓΙΟΣ ΜΑΡΤΥΡΑΣ από τους δήμιους
Αναλυτικά
Ο ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ και ΕΠΕΤΕΙΟΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΠΑΛΙΓΓΕΝΕΣΙΑΣ 1821
Είναι το χαρμόσυνο μήνυμα της θείας ενσάρκωσης, πού με τόσο σαφή τρόπο μας το παρουσιάζει ο ευαγγελιστής Λουκάς στο Ευαγγέλιο του (κεφ. Α' στίχ. 26-38). Την ήμερα αυτή, ο θεόσταλτος αρχάγγελος Γαβριήλ παρουσιάζεται και λέει στην Παρθένα Μαρία ότι θα γεννήσει υιό, πού θα είναι ο Σωτήρ του κόσμου. Αξίζει, όμως, να δούμε πώς οι εμπνευσμένοι υμνωδοί της Εκκλησίας μας έψαλαν το κοσμοσωτήριο άγγελμα: "Σήμερον χαράς Ευαγγέλια παρθενική πανήγυρις τα κάτω τοις άνω συνάπτεται· ο Αδάμ καινουργείται ή Εύα της πρώτης λύπης ελευθερούται και ή σκηνή της καθ' ημάς ουσίας τη θεώσει του προσληφθέντος φυράματος ναός Θεού κεχρημάτικεν. "Ω μυστήριον! ο τρόπος της κενώσεως άγνωστος, ο τρόπος της συλλήψεως άφραστος. Άγγελος λειτουργεί τω θαύματι παρθενική γαστήρ τον Υίόν υποδέχεται, Πνεύμα άγιον καταπέμπεται Πατήρ άνωθεν ευδοκεί, και το συνάλλαγμα κατά κοινήν πραγματεύεται βούλησιν εν ω και δι' ου σωθέντες, συνωδά τω Γαβριήλ, προς την Παρθένον βοήοωμεν χαίρε, κεχαριτωμένη, ο Κύριος μετά σου, εξ ης ή σωτηρία, Χριστός ο Θεός ημών, την καθ' ημάς προσλαβόμενος φύσιν προς εαυτόν έπανήγαγεν".
Απολυτίκιο. Ήχος δ'.
Σήμερον της σωτηρίας ημών το κεφάλαιον, και του άπ' αιώνος μυστηρίου ή φανέρωσις· ο Υίός του Θεού, υιός της Παρθένου γίνεται, και Γαβριήλ την χάριν ευαγγελίζεται. Διό και ημείς συν αύτώ, τη Θεοτόκω βοήσωμεν Χαίρε Κεχαριτωμένη, ο Κύριος μετά σου.
Ο ΟΣΙΟΣ ΣΕΝΝΟΥΦΙΟΣ ο Σημειοφόρος
Απεβίωσε ειρηνικά. Ίσως είναι ο ίδιος με τον ασκητή της Νιτρίας Σεννούφιο.
ΟΙ ΑΓΙΕΣ ΠΕΛΑΓΙΑ και ΘΕΟΔΟΣΙΑ
Μαρτύρησαν δια ξίφους.
Ο ΑΓΙΟΣ ΜΑΡΤΥΡΑΣ από τους δήμιους
Αυτός γνώρισε τον Χριστό και μαρτύρησε αφού τον έκλεισαν σε βρωμερή απομόνωση, και πέθανε μάλλον από ασφυξία.
ΔΕΛΤΙΟ ΚΑΙΡΟΥ για Τετάρτη 25 Μαρτίου.
Πιο αναλυτικά, την Τετάρτη 25 Μαρτίου 2026 στην Κρήτη αναμένονται βροχές και καταιγίδες και χιόνια στα ορεινά, με τοπικά έντονα φαινόμενα. Βροχές και ενδεχομένως σποραδικές καταιγίδες θα εκδηλωθούν επίσης σε τμήματα των Κυκλάδων και των Δωδεκανήσων. Τοπικές βροχές θα εκδηλώνονται έως το πρωί στην Κεντρική και Ανατολική Στερεά, στην Ανατολική Θεσσαλία, στην Εύβοια, στις Σποράδες και κατά τόπους στην Ανατολική Πελοπόννησο, φαινόμενα που γρήγορα θα σταματήσουν. σε ολόκληρη τη χώρα αναμένονται αυξημένες νεφώσεις με τοπικές βροχές στις περισσότερες περιοχές, ενώ σποραδικές καταιγίδες αναμένονται στα νοτιότερα τμήματα και κυρίως στην Κρήτη. Χιόνια θα πέσουν έως το πρωί στα ορεινά των προαναφερθέντων ηπειρωτικών περιοχών. Το βράδυ τα φαινόμενα θα περιοριστούν στην Κρήτη.
Η θερμοκρασία θα κυμανθεί στη Δυτική Μακεδονία από -2 έως 15 βαθμούς, στην υπόλοιπη Βόρεια Ελλάδα από 2 έως 16-18, στην Ήπειρο από 3 έως 16-17 βαθμούς, στη Θεσσαλία από 3 έως 18-19, στα υπόλοιπα ηπειρωτικά από 6 έως 15-17 βαθμούς, στα νησιά του Ιονίου από 7 έως 18, στα νησιά του Αιγαίου από 9 έως 15-16 βαθμούς και στην Κρήτη από 7 έως 12-14 βαθμούς Κελσίου.
Οι άνεμοι θα πνέουν στο Αιγαίο από βόρειες διευθύνσεις με εντάσεις 5-6 μποφόρ και τοπικά 7 μποφόρ. Στο Ιόνιο θα πνέουν άνεμοι βορειοδυτικών διευθύνσεων, με εντάσεις που τοπικά θα φτάνουν τα 5 μποφόρ.
Στην Αττική περιμένουμε νεφώσεις, με παροδικές τοπικές βροχές έως το πρωί, κυρίως στα βόρεια τμήματα του νομού, με γρήγορη βελτίωση. Λίγα χιόνια θα πέσουν μέχρι το πρωί στην Πάρνηθα και στον Κιθαιρώνα. Οι άνεμοι θα πνέουν από βόρειες διευθύνσεις με εντάσεις 5-6 μποφόρ και τοπικά στα ανατολικά 7 μποφόρ. Η θερμοκρασία θα κυμανθεί από 10 έως 14-15 βαθμούς.
Στη Θεσσαλονίκη περιμένουμε αραιές νεφώσεις. Οι άνεμοι θα πνέουν από μεταβαλλόμενες διευθύνσεις με εντάσεις 2-4 μποφόρ. Η θερμοκρασία θα κυμανθεί από 7 έως 18 βαθμούς.
Ηρωικές γυναίκες: «Κυριακή Ναύτη».
«Ορκίζομαι να μην φανερώσω το παραμικρόν από τα σημεία και τους λόγους της Εταιρείας, μήτε να σταθώ κατ’ ουδένα λόγον η αφορμή του να καταλάβωσιν άλλοι ποτέ ότι γνωρίζω περί τούτων, μήτε εις συγγενείς μου, μήτε εις πννευματικόν ή φίλον μου…»
Μέσα σ’ ένα αρχοντικό σπίτι της Σμύρνης, το Μάρτη του 1820, μια ευγενικιά κυρία, η Κυριακή Ναύτη, γυναίκα του ιατρού Μιχαήλ Ναύτη, βρίσκεται σε μεγάλη ανησυχία.
Ο Μιχαήλ Ναύτης ήταν από τα κύρια μέλη της Φιλικής Εταιρείας, εκείνης της μεγάλης πατριωτικής οργάνωσης που έδωσε το πρώτο κήρυγμα της ελευθερίας στη σκλαβωμένη τότε Ελλάδα.
Εργαζότανε με ζήλο, με αυταπάρνηση, με θυσίες μεγάλες, για να διαδώσει το Εθνικό Κήρυγμα και να εμψυχώσει τους ήρωες, που αργότερα θα έπαιρναν στα χέρια το ντουφέκι και θα ύψωναν τη σημαία της Επανάστασης.
Η καημένη η Κυριακή Ναύτη έτρεμε χωρίς κι αυτή να ξέρει το γιατί. Κάτι της έλεγε πως οι μυστικές συνεννοήσεις που είχε κάθε τόσο ο σύζυγός της, ήταν εχθρικές για το τουρκικό κράτος, που ήταν τότε πανίσχυρο.
Μόλις ο σύζυγός της βγήκε από το δωμάτιό του για να κατευοδώσει κάποιον ξένο, με τον οποίο εξακολουθούσε να μιλά, ανήσυχη μπαίνει βιαστικά μέσα, πλησιάζει το γραφείο του και φοβισμένη μην τύχει και του έστειλαν κανένα Σουλτανικό έγγραφο για να παρουσιαστεί στις Αρχές- όπως συχνά γινότανε τότες- ψάχνει πάνω στο γραφείο του.
Τα κλειδιά ήταν ακόμα στο συρτάρι. Ανοίγει με χτυποκάρδι και βρίσκει διάφορα χαρτιά. Πάνω στα χαρτιά ήταν μια σφραγίδα με νεκροκεφαλή και δυο οστά, σταυρωτά τοποθετημένα.
Με δάκρυα στα μάτια , τα διαβάζει. Ήταν επιστολές της Φιλικής Εταιρείας για το Μεγάλο Αγώνα της Πατρίδας.
Διαταγές και συνεννοήσεις με τον Σκουφά, τον Τσακάλωφ, τον Σέκερη, τον Ξάνθο.
Κατάπληκτη η Κυριακή πληροφορείται πως ο σύζυγός της ήταν από τους μεγάλους πρωταγωνιστές, που φρόντιζαν να ελευθερώσουν τη σκλαβωμένη Ελλάδα. Τώρα δεν τρέμει, αλλά υπερήφανη σηκώνει το κεφάλι με χαμόγελο και γονατίζει μπροστά στην Παναγία παρακαλώντας την να βοηθήσει τον αγώνα.
Η πόρτα ανοίγει, μπαίνει ο άντρας της. Βλέπει το ανοιχτό συρτάρι, τα έγγραφα απλωμένα στο γραφείο, χλωμιάζει και με σιγανή φωνή της λέει:
-Τι έκανες; Γιατί τόλμησες να εγγίσεις ένα μυστικό που σε καταδικάζει σε θάνατο; Γιατί να το κάνεις αυτό; Γιατί;
Τα μάτια του είναι γεμάτα δάκρυα. Ο όρκος των Φιλικών είχε ένα άρθρο που έλεγε:
«Ορκίζομαι να μην φανερώσω το παραμικρόν από τα σημεία και τους λόγους της Εταιρείας, μήτε να σταθώ κατ’ ουδένα λόγον η αφορμή του να καταλάβωσιν άλλοι ποτέ ότι γνωρίζω περί τούτων, μήτε εις συγγενείς μου, μήτε εις πννευματικόν ή φίλον μου…»
Τώρα που το έμαθεν η γυναίκα του, τι θα γίνει; Πώς μπορεί να είναι ήσυχος την ώρα που ξέρει το φοβερό μυστικό μια γυναίκα;
Αμέσως την κλειδώνει καλά μέσα στο δωμάτιο και τρέχει στους άλλους φιλικούς του τόπου, τους προσκαλεί στο σπίτι του, τους διηγείται τι έγινε και τους λέει:
-Πάρτε το πιστόλι μου αυτό και θυσιάστε την, αν πρόκειται με τη θυσία αυτή να μη διακινδυνεύσει η πατρίδα. Ας θαφτεί το τρομερό μυστικό μαζί της. Την αγαπώ πολύ, γιατί είναι η μητέρα των παιδιών μου, μα πρώτα έρχεται το συμφέρον της Πατρίδας.
Τα μάτια του γέμισαν δάκρυα.
Οι Φιλικοί συσκέφτηκαν κι αποφάσισαν να μην την σκοτώσουν, αλλά να την εγγράψουν μέλος στον κατάλογο των Φιλικών, να δώσει τον όρκο και να είναι κι αυτή συναγωνίστρια και βοηθός στον αγώνα.
-Πάρε το πιστόλι σου, καλέ μας φίλε. Δεν χρειάζεται η θυσία αυτή. Κράτησε την μητέρα των παιδιών σου… θα μας βοηθήσει.
Η Κυριακή Ναύτη, η εκλεκτή αυτή Σμυρναία, ήταν η πρώτη και μόνη γυναίκα της Φιλικής Εταιρείας.Εβοήθησε τον αγώνα σαν άντρας. Πλάι στο σύζυγό της, εργάσθηκε ηρωικά, μυστικά, εχέμυθα.
Έδειξε παραδειγματική στάση για τη σκλαβωμένη πατρίδα. Έκανε μυστικούς εράνους μέσα στην Τουρκοκρατούμενη Σμύρνη κι έστειλε, το Μάρτη του 1821, τα πρώτα πολεμοφόδια για τον αγώνα με ιστιοφόρο στη Μάνη, όπου τα παρέλαβε ο Νικοτσάρας.
Ως πρώτη συνεισφορά σ’ αυτόν τον έρανο, ο σύζυγός της πρόσφερε 3000 γρόσια, κι εκείνη όσα χρήματα μπόρεσε να πάρει, πουλώντας τα κοσμήματά της.
Αθάνατα λόγια των αγωνιστών του ‘21.
Μόνο αν βαδίσουμε τον δρόμο του Θεού, θα αναστηθούμε ως λαός και ως κράτος…
«Πήραν φως απ’ τα καντήλια κι άστραψαν τα καριοφίλια»
«Πάμε να ιδούμεν τους παλιούς Έλληνες», να ακούσουμε τους πολέμαρχους του ’21, μας έπνιξαν οι αναθυμιάσεις των τωρινών δημοπιθήκων. Διαβάζεις τα απομνημονεύματα και τις φυλλάδες για την Εθνεγερσία και νομίζεις ότι ανοίγεις ένα «μυρογιάλι», εκείνα τα μικρά φιαλίδια που περιέχουν αρώματα εξαίσια. Οσμή ευωδίας πνευματική αναδίδεται, παρ’ όλα τα πάθια και τους καημούς εκείνης της περιόδου. Έχω το συνήθειο, όταν συναντώ στα αναγνώσματά μου, λόγια και επεισόδια, που στέκεσαι και τα ξαναδιαβάζεις, που κρύβουν στα φυλλώματά τους πετράδια, να τα καταγράφω, για να μην λησμονηθούν. Σκοπός μου να τα μοιραστώ με τους μαθητές μου. Σ’ αυτές τις εξοπλιστικές ηλικίες, τα παιδιά δεν θέλουν περισπούδαστες αναλύσεις και κενόλογες φλυαρίες. Μαθαίνουν με το παράδειγμα, με το παραμύθι, με την αξία και την αρετή σαρκωμένες σε πρόσωπα. Παράδειγμα. Μάχη της Γράνας, 10 Αυγούστου του 1821. Βγήκαν οι πολιορκημένοι στην Τριπολιτσά Τούρκοι να χτυπήσουν τους Έλληνες. Ο Κολοκοτρώνης είχε διατάξει να ανοιχθεί τάφρος (γράνα) 700 μέτρων, βάθους ενός και πλάτους δύο μέτρων. Κάποια στιγμή οι Τούρκοι επιτίθενται στη γράνα και από τις δύο μεριές. Έπρεπε ο Γέρος του Μοριά να διατάξει τα παλληκάρια του να χωριστούν, να μοιραστούν τα καριοφίλια, να «χτυπούν» οι μισοί προς την μία πλευρά και οι άλλοι μισοί προς την άλλη. Ερωτώ τους μαθητές μου πώς το έκανε πάνω στην αντάρα της μάχης: Τους βασάνισα κανένα πεντάλεπτο και άκουσα απίθανες απαντήσεις. Τι είπε ο Κολοκοτρώνης και αμέσως χωρίστηκαν τα ντουφέκια; «Κώλο με κώλο ωρέ Έλληνες!». «Χαμός» στην τάξη, γέλια και θαυμασμός για την μεγαλοφυία του Γέρου.
«Ο Μιαούλης ήταν γνωστός για την παλληκαριά του και την αφοβία του εμπρός στον θάνατο. Μια φορά, στα νεανικά του χρόνια, ο Άγγλος ναύαρχος Νέλσων τον έπιασε να προσπαθεί να σπάσει με το καράβι του έναν αποκλεισμό του. Όταν τον έφεραν μπροστά του τον ρώτησε: – Αν ήσουν εσύ στην θέση μου τι θα μ’ έκανες; Θα σε κρεμούσα στο πιο ψηλό κατάρτι! του απάντησε ο Μιαούλης. Και ο Νέλσων κατάπληκτος από το θάρρος του τον άφησε ελεύθερο». (περ. «Γνώσεις», σελ. 66, 1958).
Πήγαινε στην κρεμάλα, τον αγωνιστή Θεόδωρο Γρίβα, ο Αλή πασάς. Ο Γρίβας όταν πλησίασε ο δήμιος κάλυψε το κεφάλι του με το ένδυμά του. Τον ρωτά το θηρίο των Ιωαννίνων: «Γιατί σκέπασες το κεφάλι σου; Φοβήθηκες τον θάνατο; Δεν ήξερες ότι αφού ακολούθησες την δουλειά του πατέρα σου αυτή θα ήταν η τύχη σου; Δεν φοβήθηκα τον θάνατο, απεκρίθη ο Θεόδωρος, τον φόβο τον άφησα στην κοιλιά της μάνας μου ούτε θα μείνω χωρίς εκδίκηση. Και πατέρα έχω και τέσσερις αδελφούς, μα ντρέπομαι τον κόσμο που θα ιδή να πεθάνω έτσι και από τα χέρια τέτοιων παλιανθρώπων (και έδειξε τους Γύφτους οίτινες μετήρχοντο το επάγγελμα του δημίου). Εζήτησα το θάνατο όπου έπρεπε, αλλ’ αυτός με αρνήθηκε. Και ο Αλής του χάρισε την ζωή». (Δ. Καμπούρογλου «Θ. Γρίβας», εκδ. «Βεργίνα», σελ. 18).
Στις 14 Φεβρουαρίου ο Οδυσσέας Ανδρούτσος γράφει σε επιστολή του προς τον Αναστάσιο Λόντο τούτα τα αθάνατα λόγια: «Τον περισσότερο καιρό της ζωής μου πού τον επέρασα; Τον επέρασα σκοτώνοντας Τούρκους. Τον επέρασα εις τα σπήλαια και εις τα βουνά, τα καρτέρια των δρόμων οι λόγγοι και τα άγρια θηρία είναι μάρτυρες ότι δυσκόλως έφευγε Τούρκος από τα χέρια μου αν ζύγωνε καμμιά πενηνταριά οργιές». (Κάρπου Παπαδόπουλου, «Οδυσσεύς Ανδρούτσος και Γ.Βαρνακιώτης», εκδ. «Πρωτοψάλτης», σελ. 65).
Το 1859 μία Σουηδή, η Φρεντρίκα Μπρέμερ, επισκέπτεται τον Κανάρη στο σπίτι του για να εκφράσει τον θαυμασμό της στον «γηραιό άνδρα της ελευθερίας», όπως τον ονομάζει. Ο Κανάρης απάντησε ότι «ευχαριστεί τον Θεό που επέτρεψε σ’ ένα μικρό ναυτικό ενός ελληνικού νησιού, από τα πιό μικρά, να κάμη για την πατρίδα του κάτι που έκαμε τον απελευθερωτικό της αγώνα συμπαθή σε χώρες τόσος μακρινές». Ήταν αληθινά μία ωραία απάντηση, γράφει η Φρεντρίκα. Και όταν τον ρώτησε, αν αισθάνθηκε σε κάποια στιγμή της ζωής του φόβο, ο Κανάρης αποκρίθηκε: «Ένα τέτοιο πράγμα δεν μπαίνει ποτέ στο νου μας. Ο κίνδυνος μας διεγείρει. Το ντουφεκίδι και η μάχη μοιάζουν με μουσική». («Το Εικοσιένα, πανηγυρικοί λόγοι ακαδημαϊκών», λόγος Παν. Κανελλόπουλου, 1963, σελ. 658).
Ο Ηλίας Φλέσσας και ο Παναγιώτης Κεφάλας προτείνουν στον «μπουρλοτιέρη των ψυχών» Παπαφλέσσα, να αφήσει τους λόφους στο Μανιάκι και να ταμπουρωθεί ψηλότερα, στο βουνό, για να υπάρχει οδός διαφυγής. Απαντά: «Εγώ δεν ήρθα εδώ να μετρήσω το στρατό του Μπραϊμη, πόσος είναι, από τα ψηλώματα. Ήρθα να πολεμήσω. Ούτε τρελλάθηκε ο Μπραϊμης να χασομεράει εκεί που ελπίζει να κερδίσει νίκη, μα θα τραβήξει ίσα κατά την Τριπολιτσά, κι εγώ τότε θα μείνω να μαζεύω από πίσω τα καρφοπέταλά του. Αν όμως τον κρατήσω εδώ στο Μανιάκι, γλιτώνω τον Μωριά, γιατί θα τον κάμω να πισωγυρίσει όπως ο Δράμαλης, ειτεμή θα πληρώσει ακριβά το αίμα μου και θα συλλογιστή καλά ύστερα να μπη στην καρδιά του Μωριά. Καθίστε εδώ να πεθάνουμε σαν αρχαίοι Έλληνες». (Κ. Παπαδημητρίου, «Τελεταίες ώρες, τελευταία λόγια των Αγωνιστών του ‘21», σελ. 159).
Πριν οδηγήσουν το νεκρό σώμα του Μάρκου Μπότσαρη στο Μεσολόγγι στάθηκαν οι Σουλιώτες για λίγο στο μοναστήρι της Παναγίας της Προυσιώτισσας. Εκεί γιατροπορευόταν ο Καραϊσκάκης. Όταν το έμαθε σύρθηκε στην εκκλησιά, φίλησε τον νεκρό κλαίγοντας και είπε: «-Άμποτες, αδελφέ μου, Μάρκο, από τέτοιο θάνατο να πάω κι εγώ». Και όταν απομακρύνθηκε από το λείψανο, πρόσθεσε: «Μάνα δεν γέννησε στην Ελλάδα δεύτερο Μάρκο… Ούτε είδα ούτε θα ιδώ τέτοιον πολεμάρχη». («Τελευταίες ώρες», σελ. 132).
«Όταν αποφυλακίστηκε ο Νικηταράς ο Τουρκοφάγος (Καταγόταν η οικογένειά του από το Τουρκολέκα της Μεγαλόπολης γι’ αυτό τον αποκαλούσαν και Τουρκοπελέκα), το 1841, ήταν τόσο φτωχός που κατάντησε ζητιάνος στα σοκάκια του Πειραιά. Η αρμόδια αρχή, η οποία χορηγούσε θέσεις επαιτείας, τον επέτρεπε να επαιτεί, κοντά στην εκκλησία της Ευαγγελίστριας, κάθε Παρασκευή! Όταν αυτά έφτασαν στα αυτιά του πρέσβη της Γαλλίας, αυτός απεστάλη από την κυβέρνηση του, στο σημείο όπου ζητιάνευε ο μεγάλος οπλαρχηγός. Μόλις ο Νικηταράς αντελήφθη τον ξένο, μάζεψε αμέσως το απλωμένο χέρι του.
– Τι κάνετε στρατηγέ μου; ρώτησε ο ξένος.
– Απολαμβάνω ελεύθερη πατρίδα, απάντησε υπερήφανα ο ήρωας.
– Μα εδώ την απολαμβάνετε, καθισμένος στον δρόμο; Επέμενε ο ξένος.
– Η πατρίδα μού έχει χορηγήσει σύνταξη για να ζω καλά, αλλά έρχομαι εδώ για να παίρνω μια ιδέα πώς περνάει ο κόσμος, απάντησε περήφανα ο Νικηταράς.
– Ο ξένος κατάλαβε και διακριτικά, φεύγοντας ,άφησε να του πέσει ένα πουγκί με χρυσές λίρες. Ο σχεδόν τυφλός Νικηταράς άκουσε τον ήχο, έπιασε το πουγκί και φώναξε στον ξένο: «Σου έπεσε το πουγκί σου. Πάρε το μην το βρει κανένας και το χάσεις!». Στις 25 Σεπτεμβρίου του 1849, ο γενναίος και έντιμος ήρωας, πεθαίνει πάμφτωχος».
Και μια και σήμερα το ένδοξο τούτο αλωνάκι, η κατασυκοφαντημένη πατρίδα μας, είναι ζωσμένη από «τις αλώπεκες του σκότους» (Ε.Βούλγαρης) τους Φράγκους και το εξ ανατολών θηρίο, πάλιν μαίνεται, να κλείσω με το ηρωικότερο επεισόδιο του Αγώνα, την Έξοδο του Μεσσολογγίου, που μας διδάσκει πώς σώζονται τα έθνη. (Το κείμενο δημοσιεύτηκε πέρυσι στο θαυμάσιο περιοδικό «Χριστιανική Βιβλιογραφία», του πολυσέβαστου Στέλιου Λαγουρού. Είναι απόσπασμα από το βιβλίο του Ν. Βούλγαρη «Το Μεσσολόγγι των Ιδεών, ερμηνεία της απόφασης της εξόδου»).
«Ήταν πρωί, Σάββατο του Λαζάρου, 10 Απριλίου του 1826, όταν συγκροτήθηκε το νεκροδόξαστο εκείνο συμβούλιο αποφάσεως. Ήταν ένα συμβούλιο θανάτου. Οι καπεταναίοι είχαν αναλάβει να διερευνήσουν, με ανιχνευτές την ύπαρξη μυστικού δρόμου-διόδων για ακίνδυνο πέρασμα των Ελεύθερων Πολιορκημένων στην ελευθερία. Κανένας όμως δεν έφερε ελπιδοφόρα πληροφορία. Οι λόγχες και οι στενωποί φυλάγονταν άγρυπνα από τους πολιορκητές σε βάθος χώρου και τόπου. Γενική ήταν η κατήφεια και η σιωπηλή θλίψη. Την σιωπή της στιγμής έσπασε η βροντώδης και σταθερή έκρηξη του τρανοδύναμου αρχηγού της Φρουράς, του Θανάση Ραζη-Κότσικα.
– Υπάρχει δρόμος ωρέ!
– Ποιος είναι, στρατηγέ, και δεν τον λες τόση ώρα; Διαμαρτυρήθηκαν όλοι οι παριστάμενοι.
– Είναι ο δρόμος του Θεού, φωνάζει».
Μόνο αν βαδίσουμε τον δρόμο του Θεού, θα αναστηθούμε ως λαός και ως κράτος…
πηγή: antibaro.gr
Σαν σήμερα... 24 Μαρτίου.
Τα σημαντικότερα γεγονότα της 24ης Μαρτίου
1821: Οι Ντρέδες -οι αρβανίτες της Άνω Μεσσηνίας- ξεσηκώνονται κατά των Τούρκων, με αρχηγό τον Γιαννάκη Μέλλιο.
1882: Ο γερμανός γιατρός Ρόμπερτ Κοχ ανακαλύπτει το βάκιλο της φυματίωσης. Για τη σημαντική αυτή ιατρική ανακάλυψη η 24η Μαρτίου χαρακτηρίζεται ως Παγκόσμια Ημέρα κατά της Φυματίωσης.
1921: Στο Μόντε Κάρλο διοργανώνεται Ολυμπιάδα γυναικών, σε διαμαρτυρία για την εμμονή της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής να μην δέχεται γυναίκες αθλήτριες.
1933: Στη Γερμανία, το Ράιχσταγκ αποφασίζει με βάση τον Εξουσιοδοτικό νόμο την παραχώρηση όλης της νομοθετικής εξουσίας στη χιτλερική κυβέρνηση. Αρχή της Ναζιστικής δικτατορίας.
1935: Εκτελούνται δια τουφεκισμού οι στρατηγοί Αναστάσιος Παπούλας και Μιλτιάδης Κοιμήσης ως πρωταίτιοι του βενιζελικού κινήματος της 1ης Μαρτίου. Ερήμην σε θάνατο έχουν καταδικαστεί οι Ελευθέριος Βενιζέλος και Νικόλαος Πλαστήρας.
1940: Καταγράφεται αυθεντική μαρτυρία εμφάνισης σέλαος πάνω από την Αθήνα, όταν πολλοί Αθηναίοι υποστηρίζουν μεταξύ άλλων πως «θεϊκά πέπλα» σκεπάζουν την πόλη.
1958: Ο «βασιλιάς του ροκ εν ρολ», Ελβις Πρίσλεϊ, ντύνεται στα χακί για την εκπλήρωση της διετούς στρατιωτικής του θητείας.
1961: Η Πάρνηθα χαρακτηρίζεται εθνικός δρυμός.
1971: Ο Παναθηναϊκός εξέρχεται ισόπαλος της Έβερτον με 0-0 και σε συνδυασμό με το 1-1 του Λίβερπουλ, προκρίνεται στην ημιτελική φάση του Κυπέλλου Πρωταθλητριών Ευρώπης. Η ενδεκάδα του θριάμβου: Οικονομόπουλος, Τομαράς, Αθανασόπουλος, Καψής, Σούρπης, Καμάρας, Βλάχος, Φυλακούρης, Δομάζος, Γραμμός, Αντωνιάδης.
1999: Το ΝΑΤΟ εξαπολύει βομβαρδισμούς εναντίον της Γιουγκοσλαβίας, επειδή η τελευταία αρνείται να υπογράψει τη συμφωνία για το μέλλον του Κοσσυφοπεδίου. Οι αεροπορικές επιδρομές θα διαρκέσουν τρεις μήνες, έως ότου οι δυνάμεις της Γιουγκοσλαβίας αποσυρθούν από την περιοχή. Είναι η πρώτη επίθεση στην ιστορία της Συμμαχίας, κατά κυρίαρχου κράτους.
2003: Τα κράτη- μέλη του Αραβικού Συνδέσμου υιοθετούν με 21 ψήφους υπέρ και μία κατά, ψήφισμα με το οποίο ζητούν την άμεση και χωρίς όρους υποχώρηση των αμερικανικών και βρετανικών στρατιωτικών δυνάμεων από το Ιράκ.
2015: Airbus A320 της εταιρείας Germanwings, θυγατρικής της Lufthansa, που πραγματοποιεί την πτήση Βαρκελώνη-Ντίσελντορφ, συντρίβεται στη νότια Γαλλία: 150 νεκροί. Σύμφωνα με τις έρευνες, ο γερμανός συγκυβερνήτης, που έπασχε από σοβαρές ψυχικές διαταραχές, προκάλεσε σκοπίμως την πτώση του αεροσκάφους.
Γεννήσεις
1494 - Γκεόργκιους Αγκρικόλα, Γερμανός λόγιος και επιστήμονας
1835 - Γιόζεφ Στέφαν, Σλοβένος φυσικός
1874 - Χάρρυ Χουντίνι, Ούγγρος μάγος
1897 - Βίλχελμ Ράιχ, Αυστριακός ψυχαναλυτής
1915 - Γκόρτζεους Τζορτζ, Αμερικανός παλαιστής
1917 - Κωνσταντίνος Ανδρέου, Έλληνας καλλιτέχνης
1919 - Λόρενς Φερλινγκέτι, Αμερικανός συγγραφέας και εκδότης
1921 - Βασίλι Σμισλόφ, Ρώσος σκακιστής
1926 - Ντάριο Φο, Ιταλός συγγραφέας
1930 - Στηβ ΜακΚουήν, Αμερικανός ηθοποιός
1935 - Άντζελα Ζήλεια, Ελληνίδα ηθοποιός και τραγουδίστρια
1944 - Βόισλαβ Κοστούνιτσα, Σέρβος πολιτικός
1945 - Ρόμπερτ Μπάκερ, Αμερικανός παλαιοντολόγος
1946 - Κλάους Ντίνγκερ, Γερμανός μουσικός (Neu! και Kraftwerk)
1947 - Μέικο Κάτζι, Γιαπωνέζα τραγουδίστρια και ηθοποιός
1960 - Nena, Γερμανίδα τραγουδίστρια
1970 - Κρίστοφερ Ντάνιελς, Αμερικανός παλαιστής
1973 - Τζιμ Πάρσονς, Αμερικανός ηθοποιός
1976 - Θανάσης Κωστούλας, Έλληνας ποδοσφαιριστής
1977 - Τζέσικα Τσάστεϊν, Αμερικανίδα ηθοποιός
1979 - Περικλής Ιακωβάκης, Έλληνας αθλητής
1982 - Ορλάντο Κολόν, Πορτορικανός παλαιστής
1982 - Τζακ Σουάγκερ, Αμερικανός παλαιστής
1984 - Κρις Μπος, Αμερικανός καλαθοσφαιριστής
Θάνατοι
809 - Χαρούν αλ Ρασίντ, Άραβας χαλίφης
1284 - Ούγος Γ', βασιλιάς της Κύπρου
1381 - Αγία Αικατερίνη (Σουηδίας)
1455 - Πάπας Νικόλαος Ε΄
1548 - Γκίσσουρ Άιναρσσον, Ισλανδός επίσκοπος
1603 - Ελισάβετ Α', βασίλισσα της Αγγλίας
1844 - Μπέρτελ Θόρβαλντσεν, Δανός γλύπτης
1905 - Ιούλιος Βερν, Γάλλος συγγραφέας
1916 - Ενρίκε Γκρανάδος, Ισπανός συνθέτης
1946 - Αλεξάντρ Αλιέχιν, Ρώσος σκακιστής
1946 - Καρλ Σούμαν, Γερμανός αθλητής
1962 - Ογκίστ Πικάρ, Ελβετός φυσικός και εξερευνητής
1976 - Μπέρναρντ Μοντγκόμερυ, Άγγλος στρατάρχης
1993 - Τζον Χέρσυ, Αμερικανός συγγραφέας
www.newsbeast.gr
Εορτή του Αγίου Παρθενίου του Γ’ του Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως.
Τη μνήμη του Αγίου Παρθενίου του Γ’ του Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως τιμά σήμερα, 24 Μαρτίου, η Εκκλησία μας.
Ο νέος αυτός Ιερομάρτυρας, καταγόταν από τη Μυτιλήνη και ήταν γιος θεοσεβών γονέων. Ο Παρθένιος αφοσιώθηκε στις μελέτες και έγινε ένας από τους σοφούς του 17ου αιώνα. Χειροτονήθηκε ιερέας και αργότερα έγινε Αρχιερέας και ποιμένας της Χίου.
Στα τέλη του 1656 έγινε Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως, σαν διάδοχος του Πατριάρχη Παρθενίου του Β'. Σαν Μητροπολίτης, αλλά και σαν Πατριάρχης αναδείχτηκε άνδρας ευλαβής, χρηστός, λόγιος και ζηλωτής των καλών πραγμάτων και της ευσέβειας.
Σαν Πατριάρχης, ανέπτυξε ιδιαίτερα την Ελληνική παιδεία. Κάποια επιστολή του όμως, έπεσε στα χέρια της υψηλής Πύλης, που θεώρησε το περιεχόμενο της επαναστατικό. Έτσι ο τότε Σουλτάνος Ιμπραήμ ο Α', διέταξε τη θανάτωση του Πατριάρχη Παρθενίου.
"Ετσι συνελήφθη και τον πίεζαν να δεχτεί τον ισλαμισμό για να σωθεί. Αλλά ο Παρθένιος έμεινε αμετακίνητος στην πίστη του.
Τότε το Σάββατο του Λαζάρου, στις 24 Μαρτίου 1657, τον κρέμασαν στην Καγκελωτή πύλη Παρμάκ - Καπού. Με διαταγή του Μ. Βεζίρη Μεχμέτ Κιουπουλού το λείψανο, παρέμεινε κρεμασμένο για τρεις μέρες και κατόπιν το έριξαν στη θάλασσα.
Αργότερα το παρέλαβαν οι χριστιανοί και το έθαψαν σ' ένα νησί "τη λεγομένη των Πριγκίπων". Μαρτύριο του Αγίου αυτού, συνέγραψε ο Συρίγου Μελέτιος.
Απολυτίκιο:
Ήχος δ'. Ταχύ προκατάλαβε.Παρθένιον άπαντες τον Ιεράρχην Χριστού, γενναίως αθλήσαντα βασιλευούση ποτέ, υμνήσωμεν λέγοντες: Λέσβον την σην πατρίδα, αγιώτατε πάτερ, φύλαττε εν ειρήνη, ιεραίς σου πρεσβείαις, ως έχων παρρησίαν, μάρτυς πολύαθλε.
Ήχος δ'. Ταχύ προκατάλαβε.Παρθένιον άπαντες τον Ιεράρχην Χριστού, γενναίως αθλήσαντα βασιλευούση ποτέ, υμνήσωμεν λέγοντες: Λέσβον την σην πατρίδα, αγιώτατε πάτερ, φύλαττε εν ειρήνη, ιεραίς σου πρεσβείαις, ως έχων παρρησίαν, μάρτυς πολύαθλε.
Δευτέρα 23 Μαρτίου 2026
ΔΕΛΤΙΟ ΚΑΙΡΟΥ για Τρίτη 24 Μαρτίου.
.Βροχερός καιρός. Σποραδικές καταιγίδες στα νότια και κυρίως στην Κρήτη. Χιόνια στα ηπειρωτικά ορεινά. Ενισχυμένοι άνεμοι βορείων διευθύνσεων στο Αιγαίο. Σχετικά χαμηλές για την εποχή θερμοκρασίες.
Πιο αναλυτικά, την Τρίτη 24 Μαρτίου 2026 σε ολόκληρη τη χώρα αναμένονται αυξημένες νεφώσεις με τοπικές βροχές στις περισσότερες περιοχές, ενώ σποραδικές καταιγίδες αναμένονται στα νοτιότερα τμήματα και κυρίως στην Κρήτη. Εντονότερα θα είναι τα φαινόμενα στην Πελοπόννησο, στην Κρήτη και από το απόγευμα κατά τόπους στα ανατολικά ηπειρωτικά, στην Εύβοια και στις Σποράδες. Χιονοπτώσεις θα εκδηλωθούν στα ορεινά της ηπειρωτικής χώρας.
Η θερμοκρασία θα κυμανθεί στη Δυτική Μακεδονία από -2 έως 12 βαθμούς, στην υπόλοιπη Βόρεια Ελλάδα από -2 έως 13-15, στην Ήπειρο από 3 έως 15-16 βαθμούς, στη Θεσσαλία από 3 έως 14-15, στα υπόλοιπα ηπειρωτικά από 5 έως 14-16 βαθμούς, στα νησιά του Ιονίου από 7 έως 15-17, στα νησιά του Βόρειου και Βορειοανατολικού Αιγαίου από 6 έως 13-15 βαθμούς και στα υπόλοιπα νησιωτικά τμήματα του Αιγαίου και στην Κρήτη από 7 έως 15-17 βαθμούς Κελσίου.
Οι άνεμοι θα πνέουν στο Αιγαίο από βόρειες διευθύνσεις με εντάσεις 4-5 μποφόρ και προοδευτικά έως 6 μποφόρ, ενώ το βράδυ θα ενισχυθούν τοπικά στα 7 μποφόρ. Στο Ιόνιο θα πνέουν επίσης άνεμοι βορείων διευθύνσεων, με εντάσεις που τοπικά θα φτάνουν τα 5 μποφόρ.
Στην Αττική περιμένουμε νεφώσεις, με παροδικές βροχές μετά το μεσημέρι. Χιονόπτωση θα εκδηλωθεί το βράδυ στην Πάρνηθα και στον Κιθαιρώνα. Οι άνεμοι θα πνέουν από βόρειες διευθύνσεις με εντάσεις 4-5 μποφόρ, ενώ το βράδυ στα ανατολικά θα ενισχυθούν σε ισχυρούς 6 μποφόρ. Η θερμοκρασία θα κυμανθεί από 9 έως 15 βαθμούς.
Στη Θεσσαλονίκη περιμένουμε νεφώσεις με ασθενείς βροχές κατά περιόδους. Οι άνεμοι θα πνέουν ασθενείς, αλλά προοδευτικά θα επικρατήσουν βόρειοι βορειοδυτικοί άνεμοι με εντάσεις έως 4 μποφόρ. Η θερμοκρασία θα κυμανθεί από 7 έως 13 βαθμούς.
Εορτάζοντες την 24ην του μηνός Μαρτίου
Εορτάζοντες την 24ην του μηνός Μαρτίου
Ο ΟΣΙΟΣ ΑΡΤΕΜΩΝ επίσκοπος Σελευκείας της Πισιδίας και Προεόρτια του Ευαγγελισμού της ΘΕΟΤΟΚΟΥ
Ο ΑΓΙΟΣ ΑΡΤΕΜΩΝ Ίερομάρτυρας, πρεσβύτερος Λαοδικείας
Ο ΟΣΙΟΣ ΖΑΧΑΡΙΑΣ
ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΟΚΤΩ ΜΑΡΤΥΡΕΣ οι εν Καισαρεία της Παλαιστίνης
Ο ΟΣΙΟΣ ΜΑΡΤΙΝΟΣ ο Θηβαίος
Ο ΟΣΙΟΣ ΑΒΡΑΑΜ πού μόνασε στο όρος Λάστρος
Ο ΟΣΙΟΣ ΣΤΕΦΑΝΟΣ ο Ξυλινίτης
Ο ΑΓΙΟΣ ΠΑΡΘΕΝΙΟΣ ο Γ (ή Παρθενάκης) Πατριάρχης Κωνσταντινούπολης
Ο ΟΣΙΟΣ ΖΑΧΑΡΙΑΣ ο Ρώσος.
ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΣΤΕΦΑΝΟΣ και ΠΕΤΡΟΣ μάρτυρες,
Αναλυτικά
Ο ΟΣΙΟΣ ΑΡΤΕΜΩΝ επίσκοπος Σελευκείας της Πισιδίας και Προεόρτια του Ευαγγελισμού της ΘΕΟΤΟΚΟΥ
Ό όσιος Άρτέμων έζησε στους αποστολικούς χρόνους, όταν για πρώτη φορά το Ευαγγέλιο του Χρίστου διαδιδόταν στίς ειδωλολατρικές κοινωνίες. ο Απόστολος των Εθνών Παύλος πήγε στη Σελεύκεια της Πισιδίας, κήρυξε το λόγο του Θεού και είλκυσε εκλεκτές ψυχές, πού αποτέλεσαν την πρώτη Εκκλησία της πόλης εκείνης. Μεταξύ των νεοφωτισθέντων έλαμπε περισσότερο ο Άρτέμων, πού ο Παύλος τον ανέδειξε και επίσκοπο. Στο διάστημα της επισκοπής του, δικαιωσε την προτίμηση και τις ελπίδες πού στήριξε σ' αυτόν ο Παύλος. Καλλιέργησε τη διδασκαλία, φρόντισε για τους φτωχούς, ήταν παράδειγμα στους πιστούς με λόγια και έργα, πατέρας αυτών και βοηθός, καύχημα και παρηγοριά. Πέθανε ειρηνικά και τον θρήνησε όλο το ποίμνιο του, σαν μια οικογένεια. Διότι έκανε πράξη, αυτό πού είπε ο Απ. Παύλος: "Τύπος γίνου των πιστών εν λόγω, εν αναστροφή, εν αγάπη, εν πνεύματι, εν πίστει, εν άγνεία"1. Γίνε, δηλαδή, παράδειγμα των πιστών και στα λόγια σου και στη συμπεριφορά σου και στην αγάπη πού θα δείχνεις και στην πνευματική ζωή πού θα ζεις και στην πίστη και στην καθαρότητα της ζωής. Ι.Α'πρόςΤιμόθεον,δ'12.
Απολυτίκιο. Ήχος δ'.
Σήμερον της παγκοσμίου χαράς τα προοίμια, μετά χαρμόσυνης προερτάσωμεν ιδού γαρ Γαβριήλ παραγίνεται, τη Παρθένω κομίζων τα ευαγγέλια, και φόβω άμα και θαύματί' χαίρε Κεχαριτωμένη, ο Κύριος μετά σου.
Ο ΑΓΙΟΣ ΑΡΤΕΜΩΝ Ίερομάρτυρας, πρεσβύτερος Λαοδικείας
Αναδείχτηκε στα χρόνια του διώκτη του χριστιανισμού Διοκλητιανού, και ήταν πάνω από 100 χρονών, Διότι είχε κάνει 16 χρόνια αναγνώστης, 28 διάκονος και 33 χρόνια σαν ιερέας. Όταν λοιπόν άρχισε ο διωγμός κατά των χριστιανών, ο αυτοκράτορας έστειλε στη Λαοδίκεια έκτακτο απεσταλμένο του, τον Πατρίκιο, για να εφαρμόσει και εκεί τα σκληρά μέτρα του κατά των Χριστιανών. Αυτός λοιπόν κάλεσε τον γέροντα Ιερέα Άρτέμονα και του είπε να σταματήσει την δραστηριότητα εμψύχωσης των χριστιανών, διότι δεν θα σεβαστεί καθόλου τα γεράματα του και θα τον καταδικάσει σε θάνατο. ο Άρτέμων όχι μόνο δεν υπάκουσε στα απειλητικά λόγια του Πατρικίου, αλλά συνέχισε με περισσότερη ορμή την δραστηριότητα του. Και ένα από τα κατορθώματα του ήταν, ότι μπόρεσε να φέρει στη χριστιανική πίστη τον Ιερέα των ειδώλων Βιτάλιο. Και όχι μόνο. Άλλα βγήκε και σ' άλλες πόλεις της Μικράς Ασίας, στηρίζοντας τους πιστούς και προσελκύοντας στη χριστιανική πίστη πολλούς ειδωλολάτρες. Τελικά υπέστη μαρτυρικό θάνατο και έτσι τελείωσε τη ζωή του στην πρώτη γραμμή της χριστιανικής παράταξης, παρά τα βαθιά γεράματα του. (Ή μνήμη του, από ορισμένα Συναξάρια, επαναλαμβάνεται και την 8η Οκτωβρίου).
Ο ΟΣΙΟΣ ΖΑΧΑΡΙΑΣ
Διέπρεψε στη μοναχική ζωή, της οποίας αποτέλεσε καύχημα. Απαράμιλλη προ πάντων υπήρξε ή ταπεινοφροσύνη του, χάρη της οποίας ο Θεός, τον στόλισε με μεγάλη πνευματική υπεροχή. Τόσο ώστε και αυτοί οι περίφημοι αββάδες Μακάριος και Μωϋσής τον πλησίαζαν με πολύ σεβασμό και έρχονταν πάντοτε να ωφεληθούν από τα λόγια του, τα φωτισμένα από το άγιο Πνεύμα. Κατά την ώρα του θανάτου του, ο όποιος ήλθε ήσυχος και γαλήνιος, θάνατος αληθινού δικαιου, τον περιστοίχιζαν αδελφικά πολλοί από τους αββάδες. Κατά τις τελευταίες του δε στιγμές, ενώ ο Ζαχαρίας ήταν σιωπηλός, άνέβλεψε κάπως μυστήρια προς τα πάνω, άνέβλεψε τότε και ο άββάς Ισίδωρος και θαρρείς από κάποια ουράνια έμπνευση, είπε: "Εύφραίνου, τέκνον μου Ζαχαρία, ότι ήνεώχθησάν σοι αϊ πύλαι της ουρανών βασιλείας".
ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΟΚΤΩ ΜΑΡΤΥΡΕΣ οι εν Καισαρεία της Παλαιστίνης
Μαρτύρησαν δια ξίφους. (Σ' άλλα Μηνολόγια ο αριθμός των εν λόγω Μαρτύρων ανέρχεται σε 35 και ότι μαρτύρησαν δια αποκεφαλισμού επί Ιουλιανού του Παραβάτου (360-363). Ενώ σ' άλλα Συναξάρια ο αριθμός τους ανεβαίνει στους 50).
Ο ΟΣΙΟΣ ΜΑΡΤΙΝΟΣ ο Θηβαίος
Απεβίωσε ειρηνικά.
Ο ΟΣΙΟΣ ΑΒΡΑΑΜ πού μόνασε στο όρος Λάστρος
Ελάχιστα βιογραφικά στοιχεία για τον Όσιο αυτό, βρίσκουμε στον Λαυριωτικό Κώδικα Ι 70. ο όσιος Αβραάμ, από μικρό παιδί διάλεξε την αγγελική ζωή του μονάχου και έτσι μοίρασε στους φτωχούς ότι περιουσία είχε και έγινε υπόδειγμα μοναχού. Ή φήμη της μεγάλης του αρετής δεν άργησε να διαδοθεί στη χώρα οπού άσκήτευε και γι' αυτό έτρεχαν πολλοί κοντά του για να ωφεληθούν πνευματικά. Άλλ' ο Αβραάμ, επειδή δεν του άρεσε ή επίδειξη και ή φασαρία, ανέβηκε στο όρος του Λάτρου, όπου με αυστηρότερη εγκράτεια, αγρυπνία και προσευχή, προόδευε σε μεγάλα ύψη αρετής και ωφελούσε τους εκεί ασκητές. Έτσι, μ' αυτό τον θεάρεστο τρόπο αφού έζηοε, απεβίωσε ειρηνικά.
Ο ΟΣΙΟΣ ΣΤΕΦΑΝΟΣ ο Ξυλινίτης
Ιδιαίτερο βιογραφικό υπόμνημα για τον Όσιο αυτό, υπάρχει στον Λαυριωτικό Κώδικα Ι 70 και το οποίο παραθέτουμε αύτολεξεί όπως έχει: "Ό δε τίμιος Στέφανος, ου το έπίκλην Ξυλινίτης, και αυτός τη ασκητική πολιτεία εαυτόν έκδούς περιήλθε γυμνός το σώμα και ανυπόδητος τόπους εκ τόπων περιερχόμενος και πελαζόμενος κατά Κύριον και ύπνον τοις όφθαλμοίς το καθόλου μη προσενεγκών, μηδέ τοις κροτάφοις άνάπαυσιν παρ' όλον τον της ζωής αυτού χρόνον εντεύθεν ήξιώθη και προφητικών χαρισμάτων του προλέγειν τοις άνθρώποις τα συμβησόμενα* προεΐδε τοίνυν και την αυτού τελετήν και προς το τέλος της ζωής αυτού εν τω όρει του Λάτρου και αυτός άπελθών άσκητικώς έκείσε τον βίον διήνυσε και πολλοίς τύπος και ύπογραμμός αναδειχθείς και τα προς σωτηρίαν καθοδηγήσας προς Κύριον έξεδήμησεν".
Ο ΑΓΙΟΣ ΠΑΡΘΕΝΙΟΣ ο Γ (ή Παρθενάκης) Πατριάρχης Κωνσταντινούπολης
Ό νέος αυτός Ίερομάρτυρας, καταγόταν από τη Μυτιλήνη και ήταν γιος θεοσεβών γονέων. ο Παρθένιος αφοσιώθηκε στις μελέτες και έγινε ένας από τους σοφούς του 17ου αιώνα, Χειροτονήθηκε ιερέας και αργότερα έγινε Αρχιερέας και ποιμένας της Χίου. Στά τέλη του 1656 έγινε Πατριάρχης Κων/πολης, σαν διάδοχος του Πατριάρχη Παρθενίου του Β'. Σάν Μητροπολίτης, αλλά και σαν Πατριάρχης αναδείχτηκε άνδρας ευλαβής, χρηστός, λόγιος και ζηλωτής των καλών πραγμάτων και της ευσέβειας. Σάν Πατριάρχης, ανέπτυξε ιδιαίτερα την Ελληνική παιδεία. Κάποια επιστολή του όμως, έπεσε στα χέρια της υψηλής Πύλης, που θεώρησε το περιεχόμενο της επαναστατικό. "Ετσι ο τότε Σουλτάνος Ιμπραήμ ο Α', διέταξε τη θανάτωση του Πατριάρχη Παρθενίου. "Ετσι συνελήφθη και τον πίεζαν να δεχτεί τον ισλαμισμό για να σωθεί. Άλλ' ο Παρθένιος έμεινε αμετακίνητος στην πίστη του. Τότε το Σάββατο του Λαζάρου, στις 24 Μαρτίου 1657, τον κρέμασαν στην Καγκελωτή πύλη Παρμάκ - Καπού. Με διαταγή του Μ. Βεζίρη Μεχμέτ Κιουπουλού το λείψανο, παρέμεινε κρεμασμένο για τρεις μέρες και κατόπιν το έριξαν στη θάλασσα. Αργότερα το παρέλαβαν οι χριστιανοί και το έθαψαν σ' ένα νησί "τη λεγομένη των Πριγκίπων". Μαρτύριο του Αγίου αυτού, συνέγραψε ο Συρίγου Μελέτιος.
Ο ΟΣΙΟΣ ΖΑΧΑΡΙΑΣ ο Ρώσος.
ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΣΤΕΦΑΝΟΣ και ΠΕΤΡΟΣ μάρτυρες,
οί εν Καζάν (+ 1552).
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΠΑΠΑΔΙΑΜΑΝΤΗΣ- "Τὸ Νησὶ τῆς Οὐρανίτσας".
Μικρά διηγήματα.
ΑΠΑΝΤΑ ΤΟΜΟΣ ΤΡΙΤΟΣ, ΚΡΙΤΙΚΗ ΕΚΔΟΣΗ Ν. Δ. ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΠΟΥΛΟΣ, ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΔΟΜΟΣ
Εἶχε γηράσει πολὺ ἡ γραῖα Φωλιὼ τοῦ Ματαρώνα, χήρα τοῦ Γιάννη Καρπέτη. Καὶ ὅμως ἦτον ἀκόμη στὰ καλά της, ὁπωσοῦν ἀκμαία, καὶ ὅλαι σχεδὸν αἱ ὁμιλίαι της φρόνιμοι. Αὐτὴ μοῦ διηγήθη πρὸ δεκαετίας ―τώρα εἶναι ἀποθαμένη πρὸ πέντε ἐτῶν― αὐτὸ τὸ ὁποῖον ἐνθυμήθην, τέλος, νὰ γράψω σήμερον, κατὰ Φεβρουάριον τοῦ 1902.
“Ἔτσι πλιό, παιδάκι μου, ὅταν ἐστεφανώθη ἡ μάννα μου μὲ τὸν πατέρα μου, ἦτον χήρα ἀπὸ ἄλλον ἄνδρα, κ᾽ ἐκεῖνος ἀπὸ ἄλλην γυναῖκα ἀπόχηρος. Ὁ ἀφέντης μου ―ἔτσι τὸν ἐκράζαμε τότε τὸν πατέρα― ἀπὸ τὴν πρώτη γυναῖκα εἶχε δυὸ παιδιὰ μικρά, ἕνα γυιὸν μεγαλύτερον, τὸν Κωσταντή, ποὺ τὸν ἐσκότωσαν ἄδικα οἱ Τοῦρκοι στὴν Πόλη, κ᾽ εἶπαν πὼς ἁγίασε. Σὰν ὄνειρο τὸ θυμοῦμαι. Ὅταν ἤμουν ἐγὼ ὣς πέντε χρόνων κορίτσι, πανδρεύθη ὁ Κωσταντής, κ᾽ ἔκαμ᾽ ἕνα παιδί, κ᾽ ἐπῆγε στὴν Πόλη μὲ τὸ καράβι, καὶ πλέον δὲν ξαναγύρισε.
Ἡ μητέρα μου πάλι, ἀπὸ τὸν πρῶτον ἄνδρα εἶχε μίαν κόρη, τὴν Οὐρανίτσα, ποὺ ἤμουν ἐγὼ ὣς ὀκτὼ χρόνων ὅταν ἀρραβωνίσθη. Αὐτὸ τὸ θυμοῦμαι καλύτερα.
Ἦτον ὣς δεκαὲξ χρόνων ἡ Οὐρανίτσα μας καὶ τὴν ἀρραβώνιασαν μὲ τὸν Σπύρο τῆς Μπερνίτσας. Αὐτὸ ἔγινε πέντε ἢ ἓξ χρόνια μπροστὰ ἀπ᾽ τὴν Ἐπανάσταση. Καὶ σὰν ἐδέσανε τὶς πανδρειές*, κι ἄλλαξαν τὰ σημάδια*, τὴν ἄλλη μέρα ἐκάμαμε τὰ μβασίδια* καὶ τὸν ἐμβάσαμε τὸν γαμβρὸ στὸ σπίτι μας, γιὰ νά ᾽ρχετ᾽ ἐλεύθερα, ὅπως εἶναι συνήθεια. Καὶ σ᾽ ὀλίγες βδομάδες ὁ Σπύρος, ὁ γαμβρός, ἑτοιμάσθη νὰ κάμῃ ταξίδι, μὲ τὴν βομβάρδα* τ᾽ ἀδερφοῦ του, γι᾽ ἀπάνω, γιὰ τὰ Μπογάζια τῆς Πόλης, κι ἀποκεῖ γιὰ τὴ Μαύρη Θάλασσα. Ἐταξίδευαν συχνὰ γιὰ κεῖνα τὰ μέρη, πότε μὲ λάδια, πότε μὲ κρασιά. Καὶ σὰν ἑτοιμάσθη νὰ μισέψῃ ὁ Σπύρος, μιὰ βραδιὰ γυρίζει καὶ λέγει τῆς μητέρας μου:
― Νὰ σοῦ πῶ, μάννα, ἐσὺ ἔχεις, μὴ πρὸς βάρος, μὲς στὸ σπίτι, τριῶν λογιῶν παιδιά. Ὅσο καὶ νὰ τὴν ἀγαπᾷ, τὴν Οὐρανίτσα, ὁ μητρυιός της, δὲν θὰ τὴν ἔχῃ σὰν τὰ παιδιά του, τὰ γκαρδιακά. Εἶναι τὸ σπίτι σας σὰν μιὰ φωλιὰ ἀπὸ λογιῶν-τῶν-λογιῶν πουλιά, ὅπου κάθε πουλὶ ἔχει καὶ τὴν λαλιά του. Δὲν ἀφήνεις τὴν Οὐρανίτσα νὰ τὴν πάρ᾽ ἡ μητέρα μου στὸ σπίτι, καλύτερα, νὰ τὴν ἔχῃ συντροφιά, ποὺ εἶναι μονάχη της, ὅσο θὰ λείπω ἐγώ, ὣς ποὺ νά ᾽ρθω, καλὸ κατευόδιο, νὰ στεφανωθῶ;
Ἡ μάννα μου, σὰν τ᾽ ἄκουσε, κούνησε τὶς πλάτες.
― Ξέρω κ᾽ ἐγώ, πλιό, εἶπε μόνον. Νὰ ἰδοῦμε τί θὰ πῇ κι ὁ πεθερός σου.
―Ὁ πεθερός μου, εἶπεν ὁ Σπύρος, τί θὰ πῇ;… φθάνει νὰ θέλῃς τουλόγου σου.
Ὁ πεθερὸς ἦτον ὁ ἀφέντης μου, ὁ μητρυιὸς τῆς Οὐρανίτσας. Ἐκεῖνος δὲν εἶπεν ὄχι, ἐπειδὴ πέφταμε πολλὰ παιδιὰ μὲς στὸ σπίτι, κ᾽ ἡ μάννα μου γεννοῦσε ἀκόμα.
―Ἂς πάῃ, καλύτερα, μὲ τὴν συμπεθέρα, τὴ Μπερνίτσα, εἶπε.
―Ἂς πάῃ, πλιό, εἶπε κ᾽ ἡ μάννα μου.
Ἡ Οὐρανίτσα, κι αὐτή, σὰν νὰ τῆς ἄρεσε νὰ πάῃ νὰ καθίσῃ μὲ τὴν πεθερά της. Ἡ συμπεθέρα, ἡ Μπερνίτσα, χήρα, ἄλλο παιδὶ δὲν εἶχε, παρὰ μίαν κόρη πανδρεμένη, μὲ δυὸ παιδιά, καὶ τὸν γυιό της τὸν Σπύρο. Ὅποτε ἔλειπε ὁ Σπύρος, ἔμενε μονάχη της στὸ σπίτι. Ὥστε ἐφάνη πρόθυμη νὰ δεχθῇ τὴν νύφη της γιὰ συντροφιά.
Ἡ Οὐρανίτσα ἑτοίμασε ὅλα τὰ ροῦχά της, καὶ τὴν ἄλλη μέρα ἐκουβαλήθη στὸ σπίτι τῆς πεθερᾶς. Ὁ Σπύρος ἦτο ἕτοιμος νὰ μβαρκάρῃ. Τὸ ταχιὰ ἐμβαρκάρισε νὰ φύγῃ, μὰ ἐπειδὴ οἱ καιροὶ ποὺ φυσοῦσαν ἦταν βοριάδες, ἐπόδισε, κ᾽ ἦρθε πίσω, κ᾽ ἐκάθισε ἀκόμη πέντ᾽ ἓξ ἡμέρες, ἐπειδὴ ἔκαμε μιὰ ὄψιμη χιονιά, κ᾽ οἱ βοριάδες ἐθύμωσαν, καὶ δὲν μποροῦσε ἡ βομβάρδα ν᾽ ἀρμενίσῃ καταπάν᾽ τὸν ἀέρα. Ὕστερα, σὰν ἐμαλάκωσαν οἱ καιροὶ κ᾽ ἐπῆραν νοτιές, ἐμβαρκάρισε κ᾽ ἔφυγε.
Πέρασαν δυὸ-τρεῖς μῆνες, κ᾽ ἡ Οὐρανίτσα, ἡ ἀδελφή μου, ἐζοῦσε πολὺ ἀγαπημένα μὲ τὴν πεθερά της. Κ᾽ ἡ συμπεθέρα μὲ τὴν μάννα μου εἶχαν ἀγάπες, κι ὅλοι ἦσαν χαρούμενοι. Κ᾽ ἐπερίμεναν, ἡμέρα μὲ τὴν ἡμέρα, νὰ ἔρθῃ κανένα καΐκι ἀποπάνω, νὰ τοὺς φέρῃ γράμμα ἀπ᾽ τὸν Σπύρο. Κ᾽ ἐλογάριαζαν ὣς τὸ φθινόπωρο, ποὺ ἔρχονται τὰ καράβια καὶ δένουν στὴν πατρίδα γιὰ νὰ ξεχειμάσουν, νά ᾽ρθῃ κι ὁ Σπύρος μὲ τὸ καλό, καὶ τότε νὰ γένῃ κι ὁ γάμος.
Πέρασε ἡ Λαμπρή, ἦλθε κι ὁ Μάης μὲ τὰ λούλουδα, ἦλθε κι ὁ Θεριστὴς μὲ τὰ χρυσᾶ στάχυα, ἦλθε κι ὁ Ἁλωνάρης μὲ τὶς θημωνιές. Καὶ σὰν ἐμβῆκε ὁ Ἄουστος, ἔξαφνα ἕνα πρωί, ἡ συμπεθέρα ἡ Μπερνίτσα βλέπει τὴν νύφη της καὶ τῆς ἐφάνη σὰν ὕποπτη καὶ φοβισμένη… Εὐθὺς ἄρχισε νὰ τὴν ἐξετάζῃ.
― Τί ἔχεις, κορίτσι;
Ἡ Οὐρανίτσα ἄρχισε τὰ κλάματα. Ἔσκυψε τὸ κεφάλι ὣς τὸν κόρφο τῆς πεθερᾶς της, τὸ ἐχαμήλωσε παρακάτω ὣς τὴν μέση της, τῆς ἐφίλησε τὰ γόνατα, κ᾽ ἠθέλησε νὰ ξομολογηθῇ. Μὰ ἡ φωνή της ἔτρεμε. Δὲν μποροῦσε νὰ βγάλῃ λόγο.
― Θὰ μοῦ πῇς;
Τῆς Οὐρανίτσας ἦτον κομμένη ἡ φωνή της. Ὣς τόσο, νά ἀπάνω κάτω τί μπόρεσε νὰ πῇ…
― Σὰν ἔφυγε… κ᾽ ἐπόδισε… κ᾽ ἦρθε πίσω… ἔλειπες τουλόγου σου… ἤσουν στὴν ἀνδραδέλφη μου… ἕνα δειλινό…
Ἤθελε νὰ πῇ ὅτι ὁ ἀρραβωνιαστικός της τὴν ηὗρε μοναχήν, τὸν καιρὸ ποὺ εἶχε μβαρκάρει τὴν πρώτη φορά, κ᾽ ἐπόδισε· καὶ τὴν ἔπιασε, καὶ τὴν κατεχράσθη.
Ἡ Μπερνίτσα δὲν ἠθέλησε νὰ τὸ πιστέψῃ.
― Καὶ μοῦ τὸ κρύβεις τόσον καιρό;…
― Κι ἐγὼ δὲν ἤξερα… τώρα τὸ ἔνοιωσα, εἶπε μὲ κλάματα ἡ Οὐρανίτσα.
― Ψέματα λές! εἶπεν ἀγρία ἡ Μπερνίτσα. Εἶσαι σὲ τέτοια θέση ποὺ δὲν ἠμπορεῖ νὰ εἶναι ἀπ᾽ τὸν καιρὸ ποὺ λείπει ὁ γυιός μου… Μὲ κανέναν ἄλλονε!…
Ὁ λόγος αὐτὸς τῆς πεθερᾶς ἦτον μαχαίρι δίκοπο, ἦτον ἀστροπελέκι, ἦτον θάνατος. Ἡ Οὐρανίτσα ἄρχισε νὰ τρέμῃ ὅλη, ἐκοκκίνισε, κιτρίνισε, ἔπλεε στὸν ἱδρῶτα, πιάσθηκε ὁ ἀνασασμός της.
― Ἐγώ! μπόρεσε μόνο νὰ πῇ… θὰ πιῶ φαρμάκι!…
― Νά ἐκειδὰ πάνω στὸ ἀράφι, τό ᾽χω, εἶπε σκληρὰ ἡ πεθερά της. Πάρε το καὶ πιέ το!…
Αὐτὸν τὸν λόγο εἶπε, καὶ τῆς γύρισε τὶς πλάτες…
Αὐτὸ ἦτον «ἕνα κ᾽ ἕνα», παιδάκι μου, ἐξηκολούθησεν ἡ γραῖα Φωλιώ, ἀφοῦ εἶχε διακόψει ἐπ᾽ ὀλίγα λεπτὰ τὴν ἀφήγησιν. Τὸ πρωὶ εἰπώθηκε αὐτὸς ὁ λόγος, καὶ τὸ ἀπόγευμα, κοντὰ τὸ δειλινό, ἡ Οὐρανίτσα ἡ ἀδελφή μου, βρέθηκε ξαπλωμένη κοντὰ στὴν πόρτα τοῦ σπιτιοῦ ἀπάνω στὸ κατώφλιο, μὲ τὰ ποδάρια κατὰ μέσα στὸ σπίτι, καὶ τὸ κεφάλι κατὰ ἔξω στὴν αὐλή, χλωμή, νεκρή, ἀποθαμένη.
Ἔβαλε ἡ Μπερνίτσα τὶς φωνές, ἔτρεξαν οἱ γειτόνισσες. Σὲ λίγο ἔφθασε καὶ ἡ μάννα μου ξεμανδήλωτη, τραβώντας τὰ μαλλιά της. Ἔτρεξα κ᾽ ἐγώ, πιανόμενη ἀπ᾽ τὴν φουστάνα τῆς μητέρας μου, ὀχτὼ χρονῶν κορίτσι, κλαίοντας, χωρὶς ν᾽ ἀγροικῶ καὶ νὰ νοιώθω τὸ γιατί.
Τὴν ἐσαβάνωσαν, τὴν ἔκλαψαν σιγανά, χωρὶς μοιρολόγια. Ἡ Μπερνίτσα «ἔπιασε τὴ χάσα*». Δὲν τῆς ἐβάστα ἡ καρδιά ― δὲν κοτοῦσε νὰ πῇ τὴν ἀλήθεια τῆς μητέρας μου.
Ὕστερα, ἔπρεπε νὰ τὴν θάψουν, πρὶν βασιλέψῃ ὁ ἥλιος. Ἐκεῖνον τὸν καιρό, δὲν εἴχαμε δημάρχους, εἴχαμε δημογερόντους τοῦ χωριοῦ, πρωτόγερους. Κι ὁ πρωτόγερος τοῦ χωριοῦ, ὁ κὺρ Ἀναγνώστης, ἕνας ἄνθρωπος ὅλο μὲ συννεφιασμένο μέτωπο καὶ ζαρωμένα φρύδια, δὲν ἤθελε νὰ δώσῃ ἄδεια νὰ θάψουν τὴν φαρμακωμένη στὸν ἅγιον τὸν τόπο, στὰ Μνημούρια, ἐκεῖ ποὺ ἔθαφταν τοὺς χριστιανούς. Κι ὁ παπὰς τῆς ἐκκλησιᾶς, σύφωνος, δὲν ἠθέλησε νὰ τῆς διαβάσῃ, τῆς φτωχῆς, οὔτε ἕνα τρισάγιο. Καθὼς μοῦ εἶπε ὕστερα ὁ πνεματικός, εἶχαν δίκιο, γιὰ νὰ μὴ δίνεται κακὸ παράδειγμα. Ἔπειτα ἡ ἀδερφή μου ἦτον ἡ πρώτη ψυχή, ὕστερα ἀπὸ ἀμνημόνευτα χρόνια, ποὺ σκοτώθηκε μοναχή της. Ἄλλοτε δὲν εἶχε ξαναγίνῃ αὐτὸ στὸν τόπο μας.
Μερικοὶ ἄλλοι ἔλεγαν ὅτι δὲν ἔπρεπε νὰ ταφῇ ἐπάνω στὸν τόπο, μὴ τυχὸν βρυκολακιάσῃ κ᾽ ἔρθῃ πίσω ― ἐπειδὴ ὁ βρυκόλακας μόνον ἁρμυρὰ νερὰ δὲν μπορεῖ νὰ περάσῃ. Βλέπεις ἐκεῖνα τὰ νησάκια, ποὺ εἶν᾽ ἕνα καμάρι, ἕνα στολίδι, ἐμπρὸς στὸ λιμάνι μας; Κοίταξ᾽ ἐκεῖνο τὸ νησί, ποὺ τὸ λένε Μαραγκό! Ἔτσι τὸ ἔλεγαν ἀπ᾽ ἀρχῆς, ἔτσι ἄρχισαν πάλι νὰ τὸ λένε καὶ τώρα. Μὰ ἕνα καιρὸ τὸ εἶχαν ὀνοματίσει ἀπ᾽ τὸ ὄνομα τῆς ἀδερφῆς μου.
Ὁ γείτονάς μας, ὁ Γιαλουγγής, μὲ τὴν βάρκα του, καὶ μὲ τὸν σύντροφό του μαζί, τὸν Φραγκούλη τῆς Μπάλιαινας, ἐπῆραν τὸ λείψανο ἐπάνω εἰς ἕνα πλατὺ μαδέρι, καὶ τὸ κουβάλησαν, τὸν βράχο τὸν κατήφορο, ὣς τὴν βάρκα. Ἡ μάννα μου ἔτρεχε κατόπιν, κ᾽ ἐγὼ μαζί της. Κόσμος πολύς, ἀπὸ περιέργεια, ἀκολούθησαν ὣς κάτω στὸ γιαλό. Μερικοὶ ἔλεγαν κι ἄσχημα λόγια.
― Σκύλα!… ψοφίμι!…
Τὴν ἐμβαρκάρισαν στὴ φελούκα, κ᾽ ἔπιασαν τὰ κουπιά, οἱ δυό τους, ἐπῆγε μαζὶ κ᾽ ἕνας ἄνθρωπος μ᾽ ἕνα σελάχι, μὲ μιὰ κουμπούρα στὴν μέση, καὶ μ᾽ ἕνα χονδρὸ ραβδὶ στὸ χέρι. Ἄνθρωπος μὲ μεγάλα μουστάκια, καὶ μὲ μακριὰ μαλλιὰ καὶ μιὰ μαύρη σκούφια. Ἦτον ὁ καβάσης* τῆς δημογεροντίας. Τὸν εἶχε στείλει ὁ πρωτόγερος γιὰ συνοδία. Ἐπῆραν μαζί τους δύο τσάπες κ᾽ ἕνα φτυάρι. Ἄλλον δὲν ἄφησαν νὰ πατήσῃ στὴν βάρκα. Τὴν μάννα μου τὴν ἔδιωξαν μακριά.
Ἐγύρισε πίσω μὲ τὰ κλάματα.
Οἱ ἄλλες οἱ μαννάδες, ὅταν γυρίζουν ἀπ᾽ τὸ ξόδι, ἀπ᾽ τὴν ἐκφορὰ τοῦ νεκροῦ, παύουν τὰ μοιρολόγια. Ἡ μάννα μου τότες τ᾽ ἄρχισε…
Ἔκλαιε, ἀμέρωτα, ἀπαρηγόρητα, καὶ μ᾽ ἔκανε κ᾽ ἐμὲ νὰ κλαίω. Ἀνάμεσα τὴν ἐρωτοῦσα:
― Ποῦ τὴν πᾶνε, μάννα, τὴν Οὐρανίτσα μας;
Ὕστερ᾽ ἀπὸ ἕνα χρόνο, μερικοὶ ψαράδες εἶχαν ἀνεβῆ στὴν ράχη τοῦ νησιοῦ, τοῦ Μαραγκοῦ, ὅπου ἀργὰ καὶ ποῦ, ἐτύχαινε νὰ πατήσῃ ἄνθρωπος. Ἤθελαν νὰ κατεβάσουν μερικὰ ξηρόκλαδα, ἢ νὰ κόψουν ὀλίγα ξύλα γιὰ ν᾽ ἀνάψουν φωτιὰ κάτω στὴν ἄμμο, νὰ ψήσουν ψαράκια γιὰ νὰ κολατσίσουν. Ἐκεῖ, ἀνάμεσα στὰ χαμόκλαδα, μιὰ ἀσυνήθιστη μοσχοβολιὰ τοὺς ἦρθε.
Ἐκεῖ, στὴν ρίζα ἑνὸς βράχου, εἰς ἕνα μέρος ὅπου τὸ χῶμα ἐξεῖχε ὀλίγον, εἰς ἕνα μικρὸν ὄχθον ὣς μιάμιση ὀργυιὰ τὸ μάκρος, καὶ τέσσαρες σπιθαμὲς τὸ πλάτος, ἀνθοῦσε μία ὄμορφη ἰτσιά, γεμάτη ἀπ᾽ ὡραῖα ἀσπροκίτρινα λουλουδάκια, ἴτσια, τόσα πολλὰ καὶ φουντωτὰ κι ἄφθονα, ὥστε μποροῦσαν νὰ γεμίσουν ὣς δέκα καλάθια.
Ἐκεῖ ἦταν ὁ τάφος τῆς φτωχῆς ἀδερφῆς μου. Ἀπὸ τότε τὸ Μαραγκὸ ἄρχισαν νὰ τὸ λένε «τὸ Νησὶ τῆς Οὐρανίτσας».”
(1902)
Σαν σήμερα...23 Μαρτίου.
Τα σημαντικότερα γεγονότα της 23ης Μαρτίου
1821: H Καλαμάτα είναι η πρώτη ελληνική πόλη που απελευθερώνεται από τους Τούρκους. Την ημέρα εκείνη ο Κολοκοτρώνης, ο Νικηταράς, ο Πετρόμπεης Μαυρομιχάλης, ο Παπαφλέσσας και άλλοι μπήκαν μέσα στην πόλη ως απελευθερωτές. Το μεσημέρι, μπροστά από την εκκλησία των Αγίων Αποστόλων και μέσα σε πανηγυρική ατμόσφαιρα, οι ιερείς ευλογούν τις σημαίες και ορκίζουν τους αγωνιστές.
1839: Χρησιμοποιείται για πρώτη φορά η έκφραση ΟΚ. Η εφημερίδα της εποχής Boston Morning Post γράφει ότι ο όρος προέρχεται από το ανορθόγραφο «Oll Korrect» (αντί για το σωστό All Correct).
1857: Ο Ελίσα Ότις δημιουργεί τον πρώτο ανελκυστήρα, που μπαίνει σε λειτουργία στη Νέα Υόρκη.
1858: Εγκαινιάζεται το πρώτο τραμ στη Φιλαδέλφεια των ΗΠΑ.
1903: Οι αδελφοί Ράιτ παρουσιάζουν το δημιούργημα τους, που έμελλε να κατακτήσει τους αιθέρες και να εκμηδενίσει τις αποστάσεις, το αεροπλάνο.
1904: Ιδρύεται το «Χημικόν Εργαστήριον του Υπουργείου Οικονομικών», το οποίο αργότερα θα μετονομαστεί σε «Γενικό Χημείον του Κράτους».
1919: Ο Μπενίτο Μουσολίνι ιδρύει το φασιστικό πολιτικό του κίνημα στο Μιλάνο της Ιταλίας.
1929: Δημοσιεύεται στο «Ριζοσπάστη» τηλεγράφημα του Άλμπερτ Αϊνστάιν προς την κυβέρνηση Βενιζέλου. Ο μεγάλος επιστήμονας, μέλος της Επιτροπής Αμύνης των Θυμάτων της Λευκής Τρομοκρατίας στα Βαλκάνια, διαμαρτύρεται για τις αποβολές φοιτητών από το Πανεπιστήμιο Αθηνών για πολιτικούς λόγους, απαιτώντας την ελευθερία της σκέψης των φοιτητών.
1943:Ο αρχιεπίσκοπος Αθηνών Δαμασκηνός και οι πρόεδροι πολλών επαγγελματικών οργανώσεων προβαίνουν σε διάβημα στον κατοχικό πρωθυπουργό Κωνσταντίνο Λογοθετόπουλο «υπέρ της προστασίας των εν Ελλάδι Ισραηλιτών».
1983: Ο πρόεδρος των ΗΠΑ, Ρόναλντ Ρίγκαν, ανακοινώνει για πρώτη φορά την πρωτοβουλία στρατηγικής άμυνας για την αντιμετώπιση των εχθρικών διηπειρωτικών πυραύλων. Έμεινε στην ιστορία ως «Πόλεμος των Άστρων» και είχε στόχο να προστατεύσει τις ΗΠΑ από τυχόν σοβιετική απειλή.
1987: Μεταδίδεται το πρώτο επεισόδιο της σειράς «Τόλμη και γοητεία» απ' τον αμερικανικό τηλεοπτικό σταθμό CBS.
1992: Το φιάσκο της Λουίζης Ριανκούρ. Η Ελληνική Αστυνομία «ακουμπά» τη 17 Νοέμβρη, αλλά τελικά τη χάνει.
1998: Η ταινία του Τζέιμς Κάμερον «Τιτανικός» αποσπά 11 βραβεία Όσκαρ και ισοφαρίζει το ρεκόρ που κατείχε η ταινία «Μπεν Χουρ». Την ίδια μέρα εκτελείται στην ηλεκτρική καρέκλα ο κατά συρροή δολοφόνος Τζέραλντ Στάνο. Θεωρείται υπεύθυνος για πάνω από 40 δολοφονίες στις ΗΠΑ.
2001: Ο ρωσικός διαστημικός σταθμός Μιρ καταστρέφεται μπαίνοντας στην ατμόσφαιρα και έτσι ολοκληρώνεται η απενεργοποίηση του.
2003: Στη Νασιρίγια του Ιράκ πραγματοποιείται η πρώτη μεγάλη μάχη μεταξύ Ιρακινών και Αμερικανών. 29 Αμερικάνοι σκοτώνονται ενώ οι ιρακινές απώλειες φτάνουν τα 654 άτομα.
2012: Κυκλοφορεί το άλμπουμ της Madonna «MDNA» που σηματοδοτεί την πρώτη της κυκλοφορία με άλλη εταιρία απ' αυτή στην οποία ανήκε από την αρχή της καριέρας της.
Γεννήσεις
1749 - Πιέρ Σιμόν Λαπλάς, Γάλλος μαθηματικός και αστρονόμος
1868 - Ντίτριχ Έκαρτ Γερμανός δημοσιογράφος και εθνικοσοσιαλιστής
1905 - Τζόαν Κρόφορντ, Αμερικανίδα ηθοποιός
1910 - Ακίρα Κουρασάβα, ιάπωνας σκηνοθέτης. («Γιοζίμπο», «7 Σαμουράι», «Ραν»)
1937 - Ρόμπερτ Γκάλο, αμερικανός ιατρικός ερευνητής, που ανακάλυψε μαζί με τον Λικ Μοντανιέ το 1984 τον ιό HIV, υπεύθυνο για το AIDS
1942 - Μίχαελ Χάνεκε, Αυστριακός σκηνοθέτης
Θάνατοι
1103 - Εύδης Α', δούκας της Βουργουνδίας
1361 - Ερρίκος, 1ος δούκας του Λάνκαστερ
1555 - Πάπας Ιούλιος Γ'
1606 - Ιούστος Λίψιος, Φλαμανδός ανθρωπιστής
1801 - Παύλος Α', Τσάρος της Ρωσίας
1842 - Μαρί Ανρί Μπέιλ, γνωστότερος ως Σταντάλ, γάλλος συγγραφέας «Το μαύρο και το κόκκινο», «Το μοναστήρι της Πάρμας»
1980 - Αλέκος Λειβαδίτης, Έλληνας ηθοποιός
1985 - Παναγιώτης Χαρανής, Έλληνας συγγραφέας
1992 - Φρίντριχ Χάγεκ, αυστριακός οικονομολόγος και φιλόσοφος, από τους γκουρού του νεοφιλευθερισμού, βραβευμένος με Νόμπελ το 1974
2007 - Γρηγόρης Φαράκος, πρώην γενικός γραμματέας του ΚΚΕ
2011 - Ελίζαμπεθ Τέιλορ, Αμερικανίδα ηθοποιός
http://www.newsbeast.gr
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)
