Δευτέρα 13 Ιουλίου 2026
Μαϊντανός...το θαυματουργό βότανο με τις πολλαπλές ευεργετικές δράσεις.
Ο μαϊντανός την εποχή του Ιπποκράτη και του Διοσκουρίδη χρησιμοποιούταν μόνο έως φάρμακο!
Χρησιμοποιήθηκε πριν από 2000 χρόνια, αρχικά ως «φάρμακο» και αργότερα ως βασικό συστατικό των μαγειρικών συνταγών, και αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι των πιάτων της παραδοσιακής ελληνικής κουζίνας, όπου προστίθεται για να προσδώσει άρωμα και γεύση. Μπορεί εύκολα να καλλιεργηθεί και σε μια γλάστρα στο μπαλκόνι μας σε δροσερό και φωτεινό μέρος.
Οι ευεργετικές του δράσεις και ιδιότητες είναι πολλαπλές: τονωτικές, διεγερτικές, ανακουφιστικές, καθαρτικές, διουρητικές, αντισηπτικές, ρυθμιστικές.
Πέρα από τις μοναδικές αρωματικές και γευστικές ιδιότητές του μπορεί να παρέχει μοναδικά οφέλη στην ανθρώπινη υγεία λόγω της ιδιαίτερης σύστασής του.
Η περιεκτικότητά του σε φλαβονοειδή και αιθέρια έλαια είναι υπεύθυνη για τα οφέλη που μπορεί να μας προσφέρει.
Συμπερασματικά, επιλέγοντας μαϊντανό για τη βελτίωση της γεύσης των πιάτων μας ωφελούμαστε με μια όχι μόνο νόστιμη αλλά και ευεργετική για την υγεία μας επιλογή.
Το αφέψημα μαϊντανού, είναι εξαιρετικά διουρητικό, και συμβάλλει στην καλύτερη λειτουργία του νεφρού. Χάρη στη διουρητική δράση του, ο οργανισμός μας απαλλάσσεται από το περιττό νάτριο, αλλά και από κάθε επιβλαβή ουσία.
Το λάδι μαϊντανού, είναι η ιδανική θεραπεία για την τριχόπτωση αλλά και για υγιή, ζωντανή και σφριγηλή επιδερμίδα.
Η καθημερινή χρήση, του συγκεκριμένου ελαίου, βοηθά στην γρήγορη θεραπεία κατά της τριχόπτωσης και στην ενυδάτωση του δέρματος.
Το τσάι από μαϊντανό, ενεργοποιεί την διαδικασία πέψης του λίπους και των πρωτεϊνών, ενώ παράλληλα ενισχύει σημαντικά την απορροφητικότητα του εντέρου, συμβάλλοντας κατά της διάρροιας.
Και επίσης είναι και ένα ανακουφιστικό ρόφημα τις μέρες που υποφέρουμε από κρυολόγημα, ενώ γιατρεύει και τον ενοχλητικό βήχα.
Ορμονικές διαταραχές που σχετίζονται με το προεμμηνορροϊκό σύνδρομο, την εμμηνόπαυση ή την καθυστερημένη εμμηνόρροια, καταπραΰνονται με την βοήθεια του «ιαματικού» βοτάνου.
Ο μαϊντανός είναι μια καλή πηγή βιταμίνης C, σιδήρου, αλλά και θρεπτικών συστατικών που βοηθούν στην καταπολέμηση της αναιμίας και της κόπωσης
. Βοηθάει στο σχηματισμό των αιμοφόρων αγγείων, καθώς και στην καλύτερη και ελαστικότερη λειτουργία τους.
Η βιταμίνη C, με την σειρά της ενισχύει την απορροφητικότητα του σιδήρου, ενώ μειώνει σημαντικά τον κίνδυνο αρθρίτιδας και οστεοαρθρίτιδας.
Ο χυμός του μαϊντανού είναι καταπραϋντικός και θεραπευτικός σε μολύνσεις των ματιών, σε περίπτωση επιπεφυκίτιδας ή και βλεφαρίτιδας ενώ βοηθά επίσης, στην αποβολή των τοξινών από τον οργανισμό, γι’ αυτό και συνιστάται σε αρρώστιες που σχετίζονται με το ήπαρ.
Επιπλέον έχει εξαιρετικές αντισηπτικές ιδιότητες, τονώνει το ανοσοποιητικό σύστημα και ενδείκνυται σε περίπτωση ανορεξίας, κατάθλιψης, και γενικότερα σε παθήσεις του πεπτικού συστήματος.
Το ρόφημα μαϊντανού μας βοηθάει στην απώλεια βάρους και πόντων, στην καταπολέμηση της κυτταρίτιδας και μας χαρίζει μια απαλή, λεία και υγιή επιδερμίδα. πηγή: http://lifehub.gr/
Σαν σήμερα... 13 Ιουλίου.
1814: Ιδρύεται το Σώμα των Καραμπινιέρων στο Βασίλειο της Σαβοίας. Από το 1861 θα αποτελέσει το βασικό αστυνομικό σώμα της Ιταλίας.
1878: Υπογράφεται η Συνθήκη του Βερολίνου: η Σερβία, το Μαυροβούνιο και η Ρουμανία ανεξαρτητοποιούνται από την Οθωμανική Αυτοκρατορία.
1908: Γυναίκες αθλήτριες αγωνίζονται για πρώτη φορά στους σύγχρονους Ολυμπιακούς Αγώνες, στο Λονδίνο. Σ’ αυτούς τους Ολυμπιακούς αγώνες συμμετείχαν 23 χώρες, 1.999 αθλητές και 36 αθλήτριες.
1930: Ξεκινά το 1ο Μουντιάλ στην Ουρουγουάη. 1939: Ο Φρανκ Σινάτρα κάνει το ντεμπούτο του στη δισκογραφία. Ο δημοφιλής Αμερικανός τραγουδιστής και ηθοποιός υπήρξε ένας από τους πιο αγαπητούς εκτελεστές στους κύκλους της βιομηχανίας διασκέδασης. Συχνά χαρακτηρίζεται ως ο σπουδαιότερος αμερικανός τραγουδιστής του 20ου αιώνα, αλλά και συμβολική μορφή της αμερικανικής κουλτούρας. Στο ενεργητικό του έχει περισσότερες από 1400 ηχογραφήσεις. Τιμήθηκε με το Προεδρικό Μετάλιο της Ελευθερίας από τον Ρόναλντ Ρίγκαν το 1985 και με το Χρυσό Μετάλλιο του Κογκρέσου το 1997, ενώ του απονεμήθηκαν συνολικά έντεκα βραβεία Γκράμι, μεταξύ αυτών και το βραβείο για τη συνολική προσφορά του. Ως ηθοποιός απέσπασε τοβραβείο Όσκαρ β' ανδρικού ρόλου για την ταινία «Όσο υπάρχουν άνθρωποι», ενώ ήταν υποψήφιος για το βραβείο καλύτερου α' ανδρικού ρόλου για την ερμηνεία του στο δραματικό έργο «Ο άνθρωπος με το χρυσό χέρι».
1943: Το Σύνταγμα Βάλτου των ΕΟΕΑ-ΕΔΕΣ αρχίζει 8ήμερο αγώνα κατά της ιταλικής Μεραρχίας Μπρενερού στο Μακρυνόρος και της προκαλεί σοβαρές απώλειες. Η Μεραρχία αυτή κατευθυνόταν διά της Ηπείρου και Αλβανίας προς τη Σικελία, για να ενισχύσει τις εκεί δυνάμεις του άξονα.
1972: Ο καλαθοσφαιριστής του Ηρακλή Αριστείδης Μούμογλου επιτυγχάνει 145 πόντους κατά τη διάρκεια του αγώνα της ομάδας του με τον ΒΑΟ και δημιουργεί ρεκόρ όλων των εποχών στην πρώτη κατηγορία του μπάσκετ. Ο αγώνας λήγει με σκορ 170-94.
1978: Η κομμουνιστική Αλβανία του Ενβέρ Χότζα διακόπτει τις διπλωματικές σχέσεις της με την Κίνα και βυθίζεται στην απομόνωση.
1985: Διεξάγεται ταυτόχρονα στη Φιλαδέλφεια και το Λονδίνο το κοντσέρτο με την επωνυμία «Live Aid», που ως σκοπό έχει να συγκεντρώσει την προσοχή του παγκόσμιου πληθυσμού, αλλά και χρήματα, για τους λιμοκτονούντες κατοίκους της Αφρικής. Εμφανίζονται, μεταξύ άλλων, ο Μικ Τζάγκερ, η Τίνα Τάρνερ, η Μαντόνα, ο Μπομπ Nτίλαν και ο Πολ Μακάρτεϊ. Ψυχής της εκδήλωσης είναι ο τραγουδιστής των «Boomtown Rats» Μπομπ Γκέλντοφ.
1988: Ο Ολυμπιακός αποκτά τον διάσημο ούγγρο ποδοσφαιριστή Λάγιος Ντέταρι. Ο δήμαρχος Πειραιά Ανδρέας Ανδριανόπουλος διοργανώνει φιέστα στην πλατεία Κοραή για την υποδοχή του. 1989: Ο πρώην πρωθυπουργός Ανδρέας Παπανδρέου παντρεύεται σε τρίτο γάμο την αεροσυνοδό της Ολυμπιακής Αεροπορίας, Δήμητρα Λιάνη, στο ναό της Ελευθερώτριας στην Πολιτεία, μετά από ένα θυελλώδες ειδύλλιο που αναστάτωσε την ελληνική και τη διεθνή κοινή γνώμη.
1996: Επισημοποιήθηκε το διαζύγιο του πριγκιπικού βασιλικού ζεύγους του Ηνωμένου Βασιλείου Κάρολου και Νταϊάνα.
1999: Ο Ολυμπιακός πραγματοποιεί την πιο ακριβή μεταγραφή (περίπου 5 δισ. δρχ) στην ιστορία του ελληνικού ποδοσφαίρου εντάσσοντας στη δύναμή του τον Σλοβένο ποδοσφαιριστή Ζλάτκο Ζαχοβιτς.
2010: Σταματά η υποστήριξη του Windows XP Service Pack 2.
2011: Τρεις βομβιστικές επιθέσεις στη Βομβάη αφήνουν 26 νεκρούς και 130 τραυματίες.
Γεννήσεις
1527 - Τζων Ντη, Άγγλος μαθηματικός και επιστήμονας
1841 - Ότο Βάγκνερ, Αυστριακός αρχιτέκτονας 1889 - Λουίζα Μαουντμπάττεν, βασίλισσα της Σουηδίας
1916 - Δέσπω Διαμαντίδου, Ελληνίδα ηθοποιός 1918 - Αλμπέρτο Ασκάρι, Ιταλός οδηγός αγώνων 1927 - Σιμόν Βέιλ, Γαλλίδα πολιτικός
1934 - Ουόλε Σογίνκα, Νιγηριανός συγγραφέας 1940 - Πάτρικ Στιούαρτ, Άγγλος ηθοποιός
1942 - Χάρισον Φορντ, Αμερικανός ηθοποιός
1944 - Έρνο Ρούμπικ, Ούγγρος αρχιτέκτονας και εφευρέτης του Κύβου του Ρούμπικ
1950 - Μα Γινγκ-Τζέου, Ταϊβανέζος πολιτικός 1961 - Στέλιος Μανωλάς, Έλληνας ποδοσφαιριστής και προπονητής
1972 - Σιν Γουάλτμαν, Αμερικανός παλαιστής 1973 - Μαριάντα Πιερίδη, Κύπρια τραγουδίστρια 1974 - Γιάρνο Τρούλι, Ιταλός πρώην οδηγός της Φόρμουλα 1
1978 - Πρόδρομος Νικολαΐδης, Έλληνας καλαθοσφαιριστής
1989 - Χαράλαμπος Γιαννόπουλος, Έλληνας καλαθοσφαιριστής
Θάνατοι
574 - Πάπας Ιωάννης Γ΄
939 - Πάπας Λέων Ζ΄
1705 - Τίτος Όουτς, Άγγλος προτεστάντης συνωμότης
1793 - Ζαν Πολ Μαρά, Γάλλος ιατρός και πολιτικός
1921 - Γκάμπριελ Λίπμαν, Γάλλος φυσικός και εφευρέτης
1951 - Άρνολντ Σένμπεργκ, Αυστριακός συνθέτης 1954 - Φρίντα Κάλο, Μεξικανή ζωγράφος
1965 - Φώτης Κόντογλου, Έλληνας συγγραφέας και ζωγράφος
1968 - Ηλίας Τσιριμώκος, Έλληνας πολιτικός 1968 - Αθανασία Μουστάκα, Ελληνίδα ηθοποιός 1974 - Πάτρικ Μπλάκετ, Άγγλος φυσικός
1980 - Σερέτσε Χάμα, πρόεδρος της Μποτσουάνας
1983 - Γκαμπριέλ Ρουά, Καναδός συγγραφέας 1998 - Κωνσταντίνος Κόλλιας, Έλληνας δικαστικός και πολιτικός
1999 – Κωνσταντίνος Κόλλιας, πρώην πρωθυπουργός της Ελλάδας
2002 - Γιουσούφ Καρς, Αρμένιος φωτογράφος 2006 - Ρεντ Μπάτονς, Αμερικανός ηθοποιός
2007 - Μάικλ Ρέαρντον, Αμερικανός αναρριχητής 2014 - Ναντίν Γκόρντιμερ, Νοτιοαφρικανή συγγραφέας http://www.newsbeast.gr
Εορτή του Οσίου Στεφάνου, του Σαββαΐτου.
Αποτέλεσμα εικόνας για Εορτή του Οσίου Στεφάνου, του Σαββαΐτου Η ΕΟΡΤΗ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΤΟΥ ΣΑΒΒΑΪΤΟΥ Τη μνήμη του Οσίου Στεφάνου του Σαββαΐτου τιμά σήμερα, 13 Ιουλίου, η Εκκλησία μας. Ανεψιός του Ιωάννου Δαμάσκηνου ο Στέφανος, γεννήθηκε στη Δαμασκό το 725 μ.Χ. Τον πατέρα του έλεγαν Θεόδωρο Μανσούρ και ήταν αδελφός του Ιωάννου Δαμάσκηνου. Σε ηλικία δέκα ετών, ο Στέφανος εισήχθη από το θείο του στη Λαύρα του Αγίου Σάββα, όπου για 15 χρόνια εκπαιδεύτηκε πολύ καλά στη μοναχική ζωή. Μετά το θάνατο του θείου του, αποσύρθηκε στην έρημο και εντρυφούσε ακόμα περισσότερο στη μελέτη του λόγου του Θεού. Εκεί ασχολήθηκε και με την ποίηση, στην οποία διακρίθηκε και αναδείχθηκε ένας από τους μεγαλύτερους ποιητές της Εκκλησίας μας. Ο Στέφανος, ότι δημιουργούσε με το ταλέντο που του έδωσε ο Θεός, το αφιέρωνε στη δόξα του Θεού και όχι στο θαυμασμό των ανθρώπων. Διότι τον ενέπνεαν τα λόγια της Αγίας Γραφής, που λένε: «Παν ότι αν ποιήτε εν λόγω η εν έργω, πάντα εν ονόματι Κυρίου Ιησού, ευχαριστούντες τω Θεώ και πατρί δι' αυτού» (Προς Κολασσαείς, γ' 17). Δηλαδή, κάθε τι που κάνετε με λόγο ή με έργο, όλα να τα πράττετε για να αρέσετε στον Κύριο Ιησού και για τη δόξα Του, ευχαριστούντες μέσω Αυτού το Θεό και Πατέρα, που τόσο πολύ μας αγάπησε. Ο Στέφανος, αφού κόσμησε την Εκκλησία με τα ποιήματα του, πέθανε ειρηνικά το 794 μ.Χ. (κατά άλλους το 807 μ.Χ.). Η μνήμη του Οσίου Στεφάνου επαναλαμβάνεται και στις 28 Οκτωβρίου. Για ποιόν λόγο υπάρχει διπλή μνημόνευση του Οσίου Στεφάνου, δεν γνωρίζουμε. Ίσως σήμερα να εορτάζουμε την Ανακομιδή των λειψάνων του Οσίου και στις 28 Οκτωβρίου την κυρίως μνήμη του. Απολυτίκιο: Ήχος δ'. Ταχύ προκατάλαβε. Ως θείον στεφάνωμα, την αρετήν εσχηκώς, λαμπρώς εστεφάνωσας, την Εκκλησίαν Χριστού, εν λόγοις και πράξεσι, συ γαρ ως ιεράρχης, και σοφός θεηγόρος, θείων ασμάτων λύρα, Πάτερ Στέφανε ώφθης, διό ταίς σαίς φαιδρότησιν, ημάς στεφάνωσαν.
Κυριακή 12 Ιουλίου 2026
Εορτάζοντες την 13ην του μηνός Ιουλίου
Εορτάζοντες την 13ην του μηνός Ιουλίου
Η ΣΥΝΑΞΗ ΤΟΥ ΑΡΧΑΓΓΕΛΟΥ ΓΑΒΡΙΗΛ
Ο ΟΣΙΟΣ ΣΤΕΦΑΝΟΣ, ο Σαββαΐτης
Η ΟΣΙΑ ΣΑΡΡΑ
Η ΑΓΙΑ ΓΟΛΙΝΔΟΥΧ, η Περσίδα που μετονομάστηκε ΜΑΡΙΑ
ΟΙ ΟΣΙΟΙ ΗΛΙΟΦΩΤΟΙ (κατ' άλλους ΗΛΙΟΦΩΤΟΣ ή ΑΛΙΦΩΤΕΣ)
Αύτη τη μέρα ΚΥΡΙΑΚΗ (που τυχαίνει από της 13ης έως 19ης Ιουλίου) ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ
Ο άγιος Ονησίφορος
Αναλυτικά
Η ΣΥΝΑΞΗ ΤΟΥ ΑΡΧΑΓΓΕΛΟΥ ΓΑΒΡΙΗΛ
Να, συν τοις άλλοις, πώς η Εκκλησία υμνεί τον αρχάγγελο Γαβριήλ σ' αυτή τη γιορτή του:
"Θρόνω παριστάμενος της τρισηλίου Θεότητας και πλουσίως λαμπόμενος, ταις θείαις λαμπρότησι, ταις έκπεμπομέναις, απαύστως εκείθεν, τους επί γης χαρμονικώς, χοροστατούντας και εύφημούντας σε, παθών άχλύος λύτρωσαι, και φωτισμώ καταλάμπρυνον, Γαβριήλ Αρχιστράτηγε, πρεσβευτά των ψυχών ημών." Των ασωμάτων λειτουργών ως πρωτεύων, το προ αιώνων ορισθέν όντως μέγα, συ Γαβριήλ πεπίστευσαι μυστήριον, τόκον τον απόρρητον, της αγίας Παρθένου, Χαίρε, προσφωνών αύτη, ή κεχαριτωμένη. Χρεωστικώς σε όθεν οι πιστοί, εν ευφροσύνη αεί μακαρίζαμεν."
Απολυτίκιο. Ήχος δ'. Ταχύ προκατάλαβε.
Ως θείος Αρχάγγελος, των νοερών στρατιών, Τριάδος την έλλαμψιν, καθυποδέχη λαμπρώς, Γαβριήλ Αρχιστράτηγε· όθεν εκ πάσης βλάβης, και παντοίας ανάγκης, σώζε απαρατρώτους, τους πιστώς σε τιμώντας, και πόθω ανευφημούντας, τα σα θαυμάσια.
Ο ΟΣΙΟΣ ΣΤΕΦΑΝΟΣ, ο Σαββαΐτης
Ανεψιός του Ιωάννου Δαμάσκηνου, ο Στέφανος, γεννήθηκε στη Δαμασκό το 725 μ. Χ. Τον πατέρα του έλεγαν Θεόδωρο Μανσούρ και ήταν αδελφός του Ιωάννου Δαμάσκηνου. Σε ηλικία δέκα ετών, ο Στέφανος εισήχθη από το θείο του στη Λαύρα του Αγίου Σάββα, όπου για 15 χρόνια εκπαιδεύτηκε πολύ καλά στη μοναχική ζωή. Μετά το θάνατο του θείου του, αποσύρθηκε στην έρημο και εντρυφούσε ακόμα περισσότερο στη μελέτη του λόγου του Θεού. Εκεί ασχολήθηκε και με την ποίηση, στην οποία διακρίθηκε και αναδείχθηκε ένας από τους μεγαλύτερους ποιητές της Εκκλησίας μας. Ο Στέφανος, ό,τι δημιουργούσε με το τάλαντο που του έδωσε ο Θεός, το αφιέρωνε στη δόξα του Θεού και όχι στο θαυμασμό των ανθρώπων. Διότι τον ενέπνεαν τα λόγια της Αγίας Γραφής που λένε: "Πάν ό,τι αν ποιήτε εν λόγω ή εν έργω, πάντα εν ονόματι Κυρίου Ιησού, ευχαριστούντες τω Θεώ και πατρί δι' αύτοϋ"1. Δηλαδή, κάθε τι που κάνετε με λόγο ή με έργο, όλα να τα πράττετε για να αρέσετε στον Κύριο Ιησού και για τη δόξα Του, ευχαριστούντες μέσω Αυτού το Θεό και Πατέρα, που τόσο πολύ μας αγάπησε. Ο Στέφανος, αφού κόσμησε την Εκκλησία με τα ποιήματά του, πέθανε ειρηνικά το 807 μ. Χ.
1. Προς Κολασσαείς, γ' 17.
Απολυτίκιο. Ήχος δ'. Ταχύ προκατάλαβε.
Ως θείον στεφάνωμα, την αρετήν εσχηκώς, λαμπρώς εστεφάνωσας, την Εκκλησίαν Χριστού, εν λόγοις και πράξεσι · συ γαρ ως ιεράρχης και σοφός θεηγόρος, θείων ασμάτων λύρα, Πάτερ Στέφανε ώφθης· διό ταις σαις φαιδρότησιν, ημάς στεφάνωσαν.
Η ΟΣΙΑ ΣΑΡΡΑ
Απεβίωσε ειρηνικά.
Η ΑΓΙΑ ΓΟΛΙΝΔΟΥΧ, η Περσίδα που μετονομάστηκε ΜΑΡΙΑ
Η Αγία αυτή ήταν από την Περσία στα χρόνια του βασιλιά των Περσών Χοσρόη και των Ρωμαίων Μαυρικίου (582-602). Ειδωλολάτρισσα στη αρχή, μετά από κάποια οπτασία που είδε μεταστράφηκε στον χριστιανισμό και όταν βαπτίστηκε, πήρε το όνομα Μαρία. Ο άνδρας της, την κατήγγειλε στον Χοσρόη, που την εξόρισε σε κάποιο φρούριο, της Λήθης ονομαζόμενο, όπου έμεινε κλεισμένη για 18 ολόκληρα χρόνια. Έπειτα, επειδή αρνήθηκε να αλλαξοπιστήσει, υπέστη πολλά και διάφορα μαρτύρια. Όταν απαλλάχτηκε απ' αυτά, επισκέφθηκε την Ιερουσαλήμ, όπου μόνασε σε κάποιο μοναστήρι. Με υπόδειξη του Πατριάρχη Ιεροσολύμων, ξεκίνησε για την Κωνσταντινούπολη, προκειμένου να ευχηθεί υπέρ των βασιλέων. Πέθανε όμως στο δρόμο μεταξύ του Νιτζιβίου και της Δαράς μέσα στον ευκτήριο οίκο του αγίου Σεργίου, ενώ προσευχόταν. Στον Πατμιακό Κώδικα 266 λέγεται ότι το μαρτύριό της συνέγραψε ο Ευστράτιος πρεσβύτερος της Μεγάλης Εκκλησίας, ο οποίος έγραψε και το βίο του αγίου Ευτυχίου.
ΟΙ ΟΣΙΟΙ ΗΛΙΟΦΩΤΟΙ (κατ' άλλους ΗΛΙΟΦΩΤΟΣ ή ΑΛΙΦΩΤΕΣ)
Άγιοι ή Άγιος της Κυπριακής Εκκλησίας, που συγκαταλέγεται ή συγκαταλέγονται μεταξύ των 300 Αλαμανών λεγομένων. Βλέπε και Α.Χ.Ε.Χ.
Άλλη αγιολογική πηγή αναφέρει εδώ τους εξής αγίους: Ηλιόφωτος, Αμμώνιος, Αυξουθένιος, Ευτύχιος, Ευφημιανός και Χουλελαίος).
Αύτη τη μέρα ΚΥΡΙΑΚΗ (που τυχαίνει από της 13ης έως 19ης Ιουλίου) ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ
γίνεται μνήμη των Αγίων Επτά Οικουμενικών Συνόδων και των Θεοφόρων Πατέρων που πήραν μέρος σ' αυτές. Δηλαδή:
α) των 318 της Α' Συνόδου, που έγινε στη Νίκαια κατά των Αρειανών το έτος 325,
β) των 150 της Β' Συνόδου, που έγινε στην Κωνσταντινούπολη κατά των Πνευματομάχων το έτος 381,
γ) των 200 της Γ' Συνόδου, που έγινε στην Έφεσο κατά του Νεστορίου το έτος 431,
δ) των 630 της Δ' Συνόδου, που έγινε στη Χαλκηδόνα κατά των Μονοφυσιτών το έτος 451,
ε) των 165 της Ε' Συνόδου κατά του Ωριγένη και των οπαδών του, το έτος 553,
στ) των 170 της ΣΤ Συνόδου, που έγινε στην Κων/πολη κατά των Μονοθελητών το έτος 680 και
ζ) των 367 της Ζ' Συνόδου, που έγινε στη Νίκαια κατά των εικονομάχων το έτος 781.
(Άλλες πηγές αναφέρουν ότι η μνήμη είναι βασικώς των Αγίων Πατέρων της Δ' Οικουμενικής Συνόδου και σε κάποια φάση γιορτάστηκαν και των άλλων Συνόδων).
Απολυτίκιο. Ήχος α'. Της ερήμου πολίτης.
Τον επτάριθμον δήμον των Συνόδων τιμήσωμεν, δι' ων την καλήν παραθήκην, άσινή επλουτήσαμεν ως στύλους γαρ υπήρεισεν επτά, αυτάς τη Εκκλησία ό Χριστός, ων τα δόγματα ως άγκυραν ασφαλή, κρατούσα μέλπει πάντοτε · δόξα τω καταυγάσαντι υμάς, δόξα τω μεγαλύναντι, δόξα τω βεβαιούντι δι' υμών πίστιν την ορθόδοξον.
Ο άγιος Ονησίφορος
ΔΕΛΤΙΟ ΚΑΙΡΟΥ για Δευτέρα 13 Ιουλίου.
Πιο αναλυτικά, στα ηπειρωτικά και στο Βόρειο Αιγαίο αναμένονται λίγες τοπικές νεφώσεις, οι οποίες, κυρίως στα ορεινά ηπειρωτικά το μεσημέρι και απόγευμα θα αυξηθούν. Σποραδικές βροχές και ενδεχομένως καταιγίδες αναμένονται στη Θράκη έως το πρωί και στα ορεινά ηπειρωτικά το μεσημέρι και απόγευμα.
Η θερμοκρασία στη Δυτική Μακεδονία θα κυμανθεί από 18 έως 31 βαθμούς Κελσίου, στην υπόλοιπη Μακεδονία και στη Θράκη από 21 έως 35, στη Θεσσαλία από 23 έως 36, στην Ήπειρο από 17 έως 33, στη Στερεά από 22 έως 37, στην Πελοπόννησο από 18 έως 38, στα νησιά του Ιονίου από 20 έως 33, στα νησιά του Βορείου και Ανατολικού Αιγαίου από 19 έως 37, στις Κυκλάδες και στα Δωδεκάνησα από 22 έως 35, και στην Κρήτη από 19 έως 36 βαθμούς Κελσίου.
Οι άνεμοι στο Αιγαίο θα πνέουν από βόρειες διευθύνσεις 4 έως 6 μποφόρ. Στο Ιόνιο οι άνεμοι θα πνέουν από βορειοδυτικές διευθύνσεις 4 έως 6 μποφόρ και από το μεσημέρι 5 έως 7 μποφόρ.
Στην Αττική αναμένεται ηλιοφάνεια και λίγες τοπικές νεφώσεις το μεσημέρι και απόγευμα. Οι άνεμοι θα πνέουν από βόρειες διευθύνσεις 2 έως 4 μποφόρ και από το πρωί έως το απόγευμα 3 έως 5 μποφόρ. Η θερμοκρασία στο κέντρο των Αθηνών θα κυμανθεί από 27 έως 37 βαθμούς Κελσίου.
Στον νομό Θεσσαλονίκης αναμένονται τοπικές νεφώσεις κατά διαστήματα. Οι άνεμοι θα πνέουν από βόρειες διευθύνσεις 2 έως 4 μποφόρ και το μεσημέρι και απόγευμα 3 έως 5 μποφόρ. Η θερμοκρασία στο κέντρο της Θεσσαλονίκης θα κυμανθεί από 25 έως 35 βαθμούς Κελσίου.
Παιδική οστεοπόρωση...Πού οφείλεται; Υπάρχει θεραπεία;
Πρόκειται ωστόσο για πάθηση που μπορεί να εμφανιστεί ακόμη και σε ένα παιδί. Οι γονείς των παιδιών που εμφανίζουν πολλαπλά κατάγματα ή διαστρέμματα μετά από φαινομενικά ήπιους τραυματισμούς, πρέπει να επισκέπτονται ένα γιατρό για να εκτιμήσει την κατάσταση του παιδιού τους.
Η συχνότερη αιτία παιδικής οστεοπόρωσης είναι η ατελής οστεογένεση, μια γενετική διαταραχή που επηρεάζει το κολλαγόνο, σημαντικό στοιχείο των οστών.
Η ατελής οστεογένεση είναι μια ομάδα συγγενών ανωμαλιών, που έχουν ως κοινό χαρακτηριστικό την ελαττωματική σύνθεση του κολλαγόνου από τους ινοβλάστες και τους οστεοβλάστες, με αποτέλεσμα τη σημαντική ευθραυστότητα των οστών και τα πολλά αναίτια κατάγματα.
Γενετικά έχουν έως σήμερα εντοπιστεί τουλάχιστον 200 ελαττωματικά γονίδια που σχετίζονται με την κακή σύνθεση του κολλαγόνου τύπου Ι.
Ο τρόπος μεταβίβασής τους ποικίλλει και εξαρτάται από τον τύπο του νοσήματος. Το νόσημα παρουσιάζεται σε μία στις 20.000-50.000 γεννήσεις. Τα περισσότερα κατάγματα γίνονται κατά τη διάρκεια της σκελετικής ανάπτυξης, ενώ μετά την ηλικία των 16 ετών αναμένεται στις περισσότερες περιπτώσεις μεγάλη μείωση της συχνότητας αυτών των καταγμάτων.
Η θεραπεία στην ατελή οστεογένεση αφορά κυρίως την αντιμετώπιση των παθολογικών καταγμάτων και τις συνεπαγόμενες σκελετικές παραμορφώσεις.
πηγή:onmed.gr
Η μαρτυρική οσιακή κοίμηση και ο ενταφιασμός του Αγίου Παϊσίου του Αγιορείτου στις 12 Ιουλίου 1994.
Σήμερα 12 Ιουλίου εορτάζουμε την μνήμη του Αγίου Παϊσίου. Ο Άγιος Παΐσιος ήταν ένα δώρο του Θεού στους ανθρώπους. Ένα δώρο για όλη την ανθρωπότητα. Όπως είχε πει και ο Άγιος Πορφύριος: «Τέτοιους αγίους, σαν τον γέροντα Παΐσιο, στέλνει ο Θεός στην γη κάθε 400 χρόνια»... Να παρακαλούμε όλοι μας τον Άγιο Παΐσιο από εκεί που είναι να πρεσβεύει για την πατρίδα μας και για όλη την Οικουμένη»
«Χθὲς συνεθαπτόμην σοι Χριστέ…»
Στὶς 11 Ἰουλίου, μνήμη τῆς Ἁγίας Εὐφημίας, ὁ Ὅσιος κοινώνησε γιὰ τελευταία φορά. Μὲ πολὺ κόπο γονάτισε ἐπάνω στὸ κρεββάτι, ἔκανε τὸ σταυρό του καὶ μὲ τρεμάμενα χείλη εἶπε: «Μνήσθητί μου, Κύριε, ὅταν ἔλθῃς ἐν τῇ βασιλεία σου». Ἔπειτα οἱ ἀδελφές τοῦ ἔφεραν τὴν εἰκόνα τῆς Ἁγίας Εὐφημίας καὶ τὸν δίσκο μὲ τὸ κόλλυβό της. «Ἄκροις δακτύλοις» πῆρε δύο κόκκους ὡς εὐλογία καὶ ἀσπάσθηκε τὴν εἰκόνα τῆς Ἁγίας. Βλέποντας ὅτι δὲν ἦταν στολισμένη, παρατήρησε: «Οὔτε ἕνα λουλούδι δὲν τῆς βάλατε;». Κατὰ τὸ μεσημέρι ἦρθε στὸ Ἡσυχαστήριο ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Σιναίου Δαμιανός, καὶ ὁ Γέροντας ζήτησε νὰ τοῦ διαβάση τὴν εὐχὴ «εἰς ψυχορραγοῦντα». Ἀκόμη, τὸν παρακάλεσε νὰ τὸν μνημονεύη. «Νὰ μὲ μνημονεύης, τοῦ εἶπε, γιατί πολλοὶ ἄλλοι θὰ…
μὲ ἐγκαταλείψουν, θὰ νομίζουν ὅτι δῆθεν δὲν ἔχω ἀνάγκη».
μὲ ἐγκαταλείψουν, θὰ νομίζουν ὅτι δῆθεν δὲν ἔχω ἀνάγκη».
Ἡ τελευταία ἐκείνη νύχτα ἦταν μαρτυρική. Ἀκόμη καὶ τὰ πιὸ ἰσχυρὰ παυσίπονα δὲν τὸν ἒπιαναν. «Πονάω, πονάω πολύ», ἔλεγε σιγανὰ καὶ κοίταζε συνέχεια τὴν εἰκόνα τῆς Παναγίας. Τὸ δεξί του χέρι σχημάτιζε κάπου-κάπου τὸ σημεῖο τοῦ σταυροῦ, ἐνῶ τὸ ἀριστερὸ ἐκινεῖτο σὰν νὰ τραβοῦσε κομποσχοίνι. Πότε-πότε ἄνοιγε τὰ χέρια του σὲ προσευχή. Κάποια στιγμὴ εἶπε: «Μαρτύριο». Ἡ Γερόνιτσσα, ποὺ βρισκόταν δίπλα του, δὲν ἄκουσε καὶ τὸν ρώτησε τί εἶπε. Τὸ ἐπανέλαβε τρεῖς φορές: «Μαρτύριο, μαρτύριο, μαρτύριο». Κάθιδρος, ἀσθμαίνων καὶ δακρυρροῶν ἔτρεχε τὸ τελευταῖο στάδιο, γιὰ νὰ φθάση στὸ τέρμα καὶ νὰ λάβη «τὸν τῆς νίκης στέφανον». Ὁ «ἀγγελικῶς ἐπὶ τῆς γῆς πολιτευσάμενος» ἔσπευδε διὰ μαρτυρίου νὰ πετάξη πρὸς τὰ οὐράνια σκηνώματα.
Στὶς ἐννιάμισι ἡ ὥρα τὸ πρωὶ ὅλες οἱ Ἀδελφὲς πέρασαν νὰ πάρουν γιὰ τελευταία φορὰ τὴν εὐχή του. Ἦταν προσηλωμένος στὴν εἰκόνα τῆς Παναγίας καὶ δὲν μιλοῦσε. Ὁ πόνος ἦταν ζωγραφισμένος στὸ πρόσωπό του, ἀνέπνεε μὲ πολλὴ δυσκολία, ἐνῶ ἡ πίεσή του σιγὰ-σιγὰ ἔπεφτε. Ὅλα ἔδειχναν ὅτι ἔφθανε τὸ τέλος· ὁ ἀναστημένος πνευματικὰ Πατὴρ Παΐσιος βρισκόταν στὸ κατώφλι πρὸς τὴν μακαριότητα. Σὲ μία στιγμή, ὁ Ὅσιος πῆρε τρεῖς σύντομες εἰσπνοὲς καὶ ἔσβησε, ὅπως σβήνει τὸ καντηλάκι, ὅταν τελειώνει τὸ λάδι του. Ἔγειρε ἥσυχα τὸ κεφάλι του στὸ πλάι, ἐνῶ ἡ ἁγιασμένη του ψυχὴ εἶχε πετάξει στὴν ἀληθινὴ πατρίδα του, τὸν Οὐρανό. Ἦταν ἕνδεκα ἡ ὥρα τὸ πρωὶ τῆς 12ης Ἰουλίου 1994.
Οἱ ἀδελφές του φόρεσαν τὸ Σχῆμα, τὸ ράσο καὶ τὸ κουκούλι· κατὰ τὰ ἄλλα ἦταν τακτοποιημένος ἀπὸ μόνος του. Τὸν ἔβαλαν σὲ ἕνα ἁπλὸ νεκροκρέββατο καὶ τὸν μετέφεραν στὸ Παρεκκλήσιο τῶν Ἀρχαγγέλων. Γύρω του ἐναπέθεσαν λίγα μόνο λουλούδια· βασιλικοὺς καὶ τριαντάφυλλα. Τὰ χέρια του, σὰν νὰ ἦταν ζωντανά, κρατοῦσαν μὲ εὐλάβεια τὸν Σταυρό. Ἡ μορφὴ του ἦταν εἰρηνική, φωτεινή, ὀσιακή· εἶχε ἱλαρότητα, σκορποῦσε Χάρη.
Τὸ ἀπόγευμα τὸ Ἡσυχαστήριο ἄνοιξε γιὰ τοὺς προσκυνητές, ἀλλὰ οἱ Ἀδελφὲς δὲν ἀνακοίνωσαν τὴν κοίμηση τοῦ Γέροντα σὲ κανέναν· αὐτὴν τὴν ἐντολὴ εἶχε δώσει ὁ ἴδιος. Ἡ Γερόντισσα κάλεσε τὸν ἐφημέριο τοῦ Ἡσυχαστηρίου, τὸν π.Νικόλαο, καὶ τοῦ εἶπε ὅτι ἐπιθυμία τοῦ Πατρὸς Παϊσίου ἦταν νὰ τελέση μόνον ἐκεῖνος τὴν Ἐξόδιο Ἀκολουθία. Τὸ δέχθηκε μὲ φόβο καὶ χαρά· φόβο, διότι αἰσθανόταν ἀνάξιος νὰ κηδεύση ἕναν ἅγιο, χαρὰ γιὰ τὴν μεγάλη εὐλογία ποὺ τοῦ χάριζε ὁ Θεός.
Στὶς ἕνδεκα ἡ ὥρα τὸ βράδυ, ἄρχισε ἡ Ἀγρυπνία στὸ Παρεκκλήσιο τῶν Ἀρχαγγέλων. Μετὰ τὴν Θεία Λειτουργία ἐψάλη ἡ Ἐξόδιος Ἀκολουθία. Οἱ ἀδελφὲς ἔψαλλαν τὰ νεκρώσιμα τροπάρια νιώθοντας τὸν Γέροντα νὰ εἶναι ἀκόμη ζωντανὸς δίπλα τους. Πρὶν ἀπὸ ἕναν μήνα εἶχε πεῖ ἀστειευόμενος: «Ἐγὼ θὰ ψάλω τὴν Νεκρώσιμη Ἀκολουθία!». Ἔψαλλε, πράγματι «ἐν ἐκκλησίᾳ ὁσίων». Ἦταν σὰν νὰ ἔλεγε: «Χθὲς συνεθαπτόμην σοι Χριστὲ συνεγείρομαι σήμερον ἀναστάντι σοι, συνεσταυρούμην σοι χθὲς, αὐτός με συνδόξασον Σωτήρ, ἐν τῇ βασιλείᾳ σου». Ὅλος ὁ πόνος τῆς προηγούμενης νύχτας εἶχε δώσει τὴ θέση του στὴν ἀναστάσιμη χαρά. Στὸ μικρὸ Παρεκκλήσι, μὲ τὸ λιγοστὸ φῶς, ἡ ἀτμόσφαιρα ἦταν Σταυροαναστάσιμη. Ἦταν στιγμὲς ἀποχωρισμοῦ, ἀλλὰ ἡ θλίψη μεταβαλλόταν σὲ χαρὰ λόγω τῆς βεβαιότητος ὅτι ὁ Ὅσιος τώρα πιὰ θὰ βρισκόταν δίπλα στὸν καθένα ποὺ θὰ ζητοῦσε τὶς πρεσβεῖες του.
Ἡ ἐκφορὰ τοῦ ἱεροῦ σκηνώματος ἔγινε μέσα σὲ ἀπόλυτο σκοτάδι. Τὸ μόνο φῶς ἐρχόταν ἀπὸ ἕναν φανὸ ποὺ προπορευόταν τῆς νεκρικῆς πομπῆς καὶ ἀπὸ δύο ταπεινὰ φαναράκια ποὺ συνόδευαν τὸν Γέροντα. Ἔτσι θέλησε νὰ κηδευθῆ. Σὲ ὅλη του τὴν ζωὴ ἤθελε νὰ κρύβεται· πλοῦτος του ἦταν ἡ προσωπική του ἀφάνεια. Αὐτὸ εἶχε φροντίσει νὰ γίνη καὶ στὴν κοίμησή του μὲ τὸ νὰ μὴν ἀνακοινωθῆ, πρὶν περάσουν τρεῖς ἡμέρες.
Ἡ σεβάσμια ἁπλότητα τῆς μυστικῆς ἐκφορᾶς ἔκανε περισσότερο αἰσθητὴ τὴν λαμπρὴ καὶ ἔνδοξη καὶ πολυάριθμη παρουσία τῆς Ἄνω Ἐκκλησίας. Ὁ Γέροντας προχωροῦσε μέσα στὸ σκοτάδι ἀκίνητος καὶ συγχρόνως πορευόμενος τὴν μακαρία ὁδὸ καὶ λαμπρῶς προϋπαντούμενος ἀπὸ τοὺς χοροὺς τῶν Δικαίων….
Ἡ πομπὴ ὁδηγήθηκε στὸν τόπο ὅπου εἶχε ἑτοιμασθῆ ὁ τάφος του, πίσω ἀπὸ τὸ Ἱερό τοῦ Ναοῦ τοῦ Ἁγίου Ἀρσενίου, ὁ ὁποῖος, ὕστερα ἀπὸ εἴκοσι χρόνια, ἐπρόκειτο νὰ γίνη δικός του Ναός. Μὲ ἕνα κεράκι διαβάσθηκαν ὅσα προβλέπονται κατὰ τὸν ἐνταφιασμό, ἔγινε τὸ καθορισμένο κομποσχοίνι, καὶ ὁ ἱερέας εἶπε: «Χριστὸς Ἀνέστη!».
Τώρα πιὰ ὁ Ἅγιος Παΐσιος δὲν πονάει καὶ δὲν ὑποφέρει. Δὲν καταδαπανᾶται, γιὰ νὰ βοηθάη καὶ νὰ ἀναπαύη ὅσους ἔχουν ἀνάγκη. Ἡ φιλότιμη καὶ ἀρχοντικὴ καρδιά του δὲν μοιράζεται στὰ δύο, ἀνάμεσα στὸν πόθο γιὰ τὴν ἔρημο καὶ στὴν ἀνάγκη νὰ μένη κοντὰ στοὺς πονεμένους ἀνθρώπους. Τώρα πιὰ «πετάει ἄνετα σὰν Ἄγγελος ἀπὸ τὴν μία ἄκρη τοῦ κόσμου στὴν ἄλλη», ὅπως ἔγγραψε καὶ ὁ ἴδιος γιὰ τὸν Ἅγιο Ἀρσένιο, καὶ εὔκολα βρίσκεται παντοῦ, κοντὰ σὲ κάθε ἄνθρωπο ποὺ τὸν ἐπικαλεῖται μὲ πίστη καὶ εὐλάβεια.
Ὅσο ζοῦσε πάνω στὴ γῆ ὁ Ἅγιος ἦταν ταπεινὸς καὶ συγχρόνως μεγάλος, πάμφτωχος καὶ ὅμως πάμπλουτος, ἁπλὸς καὶ ὀλιγογράμματος ἀλλὰ σοφὸς καὶ πλήρης Πνεύματος Ἁγίου. Σὲ κάθε στιγμὴ τῆς ζωῆς του, ὡς μικρὸς «κοσμοκαλόγερος» στὴν Κόνιτσα, ὡς στρατιώτης ἔπειτα μέσα στὴν δίνη τοῦ πολέμου, ὡς ἀγωνιστὴς νέος μοναχὸς στὴν Ἱερὰ Μονὴ Ἐσφιγμένου καὶ στὴν Μονὴ Φιλοθέου, ὡς ἀκούραστος «Καλόγερος» στὴν Ἱερὰ Μονὴ Στομίου, ὡς ἐξαϋλωμένος ἀσκητὴς στὴν ἔρημο τοῦ Σινᾶ, ὡς θεοφώτιστος Γέροντας ποὺ δέχθηκε χιλιάδες ψυχὲς στὸ Κελλὶ τοῦ Τιμίου Σταυροῦ καὶ στὴν Παναγούδα, καιγόταν πάντοτε ἀπὸ τὴν ἴδια φλόγα· νὰ δίνεται ὁλοκληρωτικὰ στὸν Θεὸ μὲ φιλότιμη ἄσκηση καὶ νὰ θυσιάζεται γιὰ τοὺς συναθρώπους του μὲ ἀρχοντικὴ ἀγάπη.
Ἔζησε, πράγματι, σύμφωνα μὲ τὸ Εὐαγγέλιο ποὺ λέει: «Ἀγαπήσεις Κύριον τὸν Θεόν σοὺ καὶ τὸν πλησίον σου ὡς σεαυτὸν». Ἔλαμψε στὸν κόσμο μὲ «τὰ καλά του ἔργα», δόξασε τὸν Θεὸ μὲ τὴν ἁγία του ζωή, καὶ ὁ Θεὸς τὸν δόξασε ἐπιτελώντας δι΄ αὐτοῦ μέγιστα θαύματα.
«Οἱ τοὺς βίους τῶν Ἁγίων συγγραψάμενοι τὰς πράξεις αὐτῶν ἐδήλωσαν τὰς σωματικᾶς, τὴν ἀκτημοσύνην, τὴν νηστείαν, τὴν ἀγρυπνίαν, τὴν ἐγκράτειαν, τὴν ὑπομονήν· τὴν δὲ πνευματικὴν αὐτῶν ἐργασίαν μικρὸν τε καὶ ὡς ἐν ἐσόπτρῳ διὰ τῶν τοιούτων ἐδήλωσαν». Ἔτσι καὶ ἡ πνευματικὴ ἐργασία τοῦ Ἁγίου Παϊσίου πολὺ λίγο ἔγινε φανερή. Κανεὶς δὲν μπορεῖ νὰ πῆ πόσο βαθιὰ ἔιχε προχωρήσει ὁ Ὅσιος τὸ σκάψιμο στὸ πνευματικὸ μεταλλεῖο καὶ σὲ ποιὰ πνευματικὰ ὑψώματα εἶχε φθάσει. Ἂν ὅμως θὰ ἔπρεπε κάποιος νὰ πῆ μὲ μία λέξη τί ἔκανε τὸν Ἅγιο Παΐσιο νὰ γίνη αὐτὸ ποὺ ἦταν, θὰ ἐπαναλάμβανε τὰ λόγια του: «Ἡ ἀγάπη, ἡ ἀγάπη, ἡ ἀγάπη…».
«Ἀγάπη, προφητείας χορηγός· ἀγάπη, θαυμάτων παρεκτική· ἀγάπη, ἐλλάμψεως ἄβυσσος… Ἀγάπη τελευταία βαθμὶς εἰς τὰς θείας ἀναβάσεις τῶν ἀρετῶν. Ἀγάπη γὰρ ἐστιν ὁ Θεός, ᾧ πρέπει δόξα, ὕμνος, τιμὴ καὶ προσκύνησις εἰς τοὺς αἰώνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν».
Σαν σήμερα...12 Ιουλίου.
Τα σημαντικότερα γεγονότα της 12ης Ιουλίου
927: Μετά από μία μακρά διαδικασία προσαρτήσεων, ιδρύεται το Βασίλειο της Αγγλίας από τον βασιλιά Έθελσταν.
1470: Οι Οθωμανοί καταλαμβάνουν την κατεχόμενη από τους Ενετούς Χαλκίδα και προβαίνουν σε άγριες σφαγές των Χριστιανών.
1789: Διαδηλώσεις στο Παρίσι για την απόλυση του υπουργού Οικονομικών Νεκέρ.
1827: Ο τσάρος Νικόλαος Α' αποδέχεται την παραίτηση του Ιωάννη Καποδίστρια από τη θέση του υπουργού Εξωτερικών της Ρωσίας, προκειμένου να αναλάβει κυβερνήτης της Ελλάδας.
1843: Με Βασιλικό Διάταγμα παρέχεται το δικαίωμα εκδόσεως τραπεζογραμματίων στην Εθνική Τράπεζα.
1906: Ο Άλφρεντ Ντρέιφους, γάλλος αξιωματικός πυροβολικού, ο οποίος έχει κατηγορηθεί άδικα για προδοσία, παίρνει χάρη κι επιστρέφει στο σύνταγμά του με το βαθμό του. Προηγήθηκε αναψηλάφηση της υπόθεσης, μετά το δριμύ Κατηγορώ του Εμίλ Ζολά εναντίον του στρατιωτικού κατεστημένου.
1913: Αγήματα του Ελληνικού Στόλου υπό τον Πλοίαρχο Γκίνη, απελευθερώνουν την Αλεξανδρούπολη. Ο Ελληνικός Στρατός (VIII Μεραρχία) απελευθερώνει την Ξάνθη.
1920: Ο Ελληνικός Στρατός (3/40 Σύνταγμα Ευζώνων) απελευθερώνει την Αδριανούπολη.
1930: Έλληνες εργαζόμενοι διαμαρτύρονται για την ανεργία. Η μεγάλη οικονομική κρίση του 1929 είχε ως αποτέλεσμα την εκρηκτική αύξηση της ανεργίας σε παγκόσμιο επίπεδο. Από το 1930 στην Ελλάδα άρχισαν να κλείνουν επιχειρήσεις. Η βιομηχανική παραγωγή και η οικοδομική δραστηριότητα μειώθηκαν. Την ίδια στιγμή πολλά εργοστάσια λειτουργούσαν μόνο για κάποιους μήνες το χρόνο. Εκρηκτικές ήταν οι συνθήκες καθώς δεν ήταν μόνο η μείωση της απασχόλησης, τα χαμηλά μεροκάματα και η έλλειψη οποιασδήποτε πρόνοιας για τους ανέργους από την πλευρά του κράτους, αλλά η ανέχεια και το επιτακτικό ζήτημα επιβίωσης. Στα 1930-1931 ξεσπούν οι πρώτες μεγάλες απεργίες που έβαζαν στα αιτήματά τους επιτακτικά το θέμα της ανεργίας, ζητώντας την εξασφάλιση εργασίας, τη χορήγηση επιδομάτων ανεργίας. Πλάι στα σωματεία, η έκταση της ανεργίας έκανε επιτακτική την οργάνωση των ίδιων των ανέργων με αποτέλεσμα να «ξεφυτρώνουν» επιτροπές ανέργων όχι μόνο ανά κλάδο, αλλά και ανά πόλη ή γειτονιά.
1962: Οι Rolling Stones δίνουν την πρώτη τους συναυλία, στο Marquee Club του Λονδίνου.
1965: Οι Beach Boys κυκλοφορούν τη μεγάλη επιτυχία τους «Callifornian Girls».
1975: Το κράτος του Σάο Τομέ και Πρίνσιπε κηρύσσει την ανεξαρτησία του. Την ίδια εποχή ο Μανουέλ Πίντο ντα Κόστα ανήλθε στην προεδρία του Σάο Τομέ και Πρίνσιπε.
1976: Διεξάγεται στο κλειστό της Γλυφάδας ο πρώτος τελικός του Κυπέλλου Ελλάδας στο μπάσκετ. Το κατακτά o Ολυμπιακός, που νικάει την ΑΕΚ με 81-69.
1979: Λήγει η μεγάλης διάρκειας απεργία των ελλήνων τραπεζοϋπαλλήλων, με επιστράτευση των απεργών.
1994: Ο παλαιστίνιος ηγέτης Γιάσερ Αραφάτ εγκαθίσταται στη Λωρίδα της Γάζας, μετά από 27 χρόνια.
1997: Ομάδα εμπειρογνωμόνων στη Βολιβία ανακοινώνει επίσημα ότι ανακαλύφθηκαν τα οστά του Τσε Γκεβάρα σε ομαδικό τάφο της Βαλιεγράντε.
1998: Η Εθνική ομάδα ποδοσφαίρου της Γαλλίας κερδίζει στον τελικό του Παγκοσμίου πρωταθλήματος ποδοσφαίρου στο Παρίσι τη Βραζιλία με 3-0 και στέφεται παγκόσμια πρωταθλήτρια.
1999: Ο Γκι Φερχόφστατ, διορίζεται πρωθυπουργός του Βελγίου.
2004: Καθιερώθηκε η σημαία του Μαυροβουνίου από το Κοινοβούλιο της χώρας. Την ίδια εποχή ο Πέδρο Σαντάνα Λόπες διορίζεται Πρωθυπουργός της Πορτογαλίας και ο Βάλντας Άνταμκους ορκίστηκε Πρόεδρος της Λιθουανίας.
2005: Ο Αλβέρτος Β' ανέλαβε αρχηγός του Πριγκιπάτου του Μονακό.
2006: Στον Πόλεμο του Λιβάνου το 2006 η Χεζμπολάχ ξεκίνησε την Επιχείρηση «Αληθινή Υπόσχεση».
2009: Ο Ντενί Σασού Νγκουέσσο κέρδισε τις εκλογές που διεξήχθησαν στη Δημοκρατία του Κονγκό και εκλέγεται και πάλι πρόεδρος της χώρας. Η Ντάλια Γκριμπαουσκάιτε ανέλαβε πρόεδρος της Λιθουανίας. Έγινε έτσι η πρώτη γυναίκα πρόεδρος στη χώρα.
Γεννήσεις
1596 - Μιχαήλ Φιοντόροβιτς Ρομάνοβ, ο πρώτος τσάρος της δυναστείας των Ρομάνοβ
1817 - Χένρι Ντέιβιντ Θορό, Αμερικανός συγγραφέας
1854 - Τζωρτζ Ήστμαν, Αμερικανός εφευρέτης, ιδρυτής της «Κόντακ»
1884 - Αμεντέο Μοντιλιάνι, Ιταλός ζωγράφος και γλύπτης
1904 - Πάμπλο Νερούντα, Χιλιανός ποιητής και νομπελίστας
1913 - Γουίλις Λαμ, Αμερικανός φυσικός, βραβείο Νόμπελ 1955
1922 - Μάικλ Βέντρις, Άγγλος αρχιτέκτονας. Αποκρυπτογράφησε τη γραφή Γραμμική Β.
1928 - Αναστάσιος Βερνάρδος Έλληνας νομικός και φιλόσοφος.
1937 - Λιονέλ Ζοσπέν, πρωθυπουργός της Γαλλίας
1937 - Μπιλ Κόσμπι, Αμερικανός ηθοποιός
1940 - Ζίγκφριντ Μέλτζικ, Γερμανός τερματοφύλακας και προπονητής ποδοσφαίρου.
1969 - Τζίμι Όλιβερ, Αμερικανός επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής.
1974 - Στέλιος Γιαννακόπουλος, Έλληνας ποδοσφαιριστής
1978 - Νέαρχος Νεάρχου, Κύπριος Λογοτέχνης
1979 - Νίκος Μπάρλος, Έλληνας καλαθοσφαιριστής
1991 - Χάμες Ροδρίγες, Κολομβιανός ποδοσφαιριστής
1997 - Μαλάλα Γιουσαφζάι, Πακιστανή ακτιβίστρια
Θάνατοι
1536 - Έρασμος, Ολλανδός συγγραφέας και φιλόσοφος
1913 - Ιωάννης Βελισσαρίου, στρατιωτικός του Ελληνικού Στρατού, ήρωας των Βαλκανικών Πολέμων.
1922 - Τζον Μόουρσμπι Βρετανός ναυτικός που εξερεύνησε την ακτή της Νέας Γουινέας και ανακάλυψε την περιοχή του λιμένα Μόρεσμπι.
1645 - Μιχαήλ Α', τσάρος πασών των Ρωσιών
1856 - Σκοτώνεται ο λήσταρχος Νταβέλης στην περιοχή μεταξύ Διστόμου και Αράχωβας.
1926 - Γερτρούδη Μπελ, Αγγλίδα αρχαιολόγος, συγγραφέας, κατάσκοπος και από τους δημιουργούς του σύγχρονου κράτους του Ιράκ.
1935 - Άλφρεντ Ντρέιφους, Γάλλος λοχαγός του πυροβολικού. Κεντρικό πρόσωπο στο σκάνδαλο που έγινε γνωστό ως Υπόθεση Ντρέιφους.
1949 - Ντάγκλας Χάυντ, πρώτος Πρόεδρος της Ιρλανδίας
1994 - Γέροντας Παΐσιος, Ορθόδοξος Μοναχός
2003 - Μπένι Κάρτερ, Αμερικανός σαξοφωνίστας, συνθέτης και διευθυντής ορχήστρας.
2008 - Δανιήλ Παναγόπουλος, Έλληνας εικαστικός
http://www.newsbeast.gr
Εορτή του Οσίου Παϊσίου του Αγιορείτου.
Η ΕΟΡΤΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΑΪΣΙΟΥ
Τη μνήμη του Οσίου Παϊσίου του Αγιορείτου τιμά σήμερα, 12 Ιουλίου, η Εκκλησία μας.
Ο Όσιος πατήρ Παΐσιος ο Αγιορείτης γεννήθηκε από ευλαβείς γονείς, τον Πρόδρομος και την Ευλαμπία Ενζεπίδη, στα Φάρασα της Καππαδοκίας στις 25 Ιουλίου του 1924 μ.Χ., λίγες μέρες πριν από τη φυγή των Φαρασιωτών από την πατρώα γη για την Ελλάδα.
Στη βάπτισή του, ο Όσιος Αρσένιος ο Καππαδόκης, ο πλήρης ημερών και αγιότητος βίου κοσμούμενος ιερέας των Φαράσων, τον ονόμασε Αρσένιο, «για να τον αφήσει καλόγερο στο πόδι του», όπως χαρακτηριστικά είπε.
Στην Ελλάδα, η οικογένεια του μικρού Αρσενίου εγκαταστάθηκε στην Κόνιτσα της Ηπείρου, όπου ο ίδιος πέρασε τα παιδικά και νεανικά του χρόνια. Γαλουχούμενος με τις διηγήσεις για το θαυμαστό βίο του Αγίου Αρσενίου, έλεγε ότι θα γίνει μοναχός από την ηλικία των 5 ετών! Και αφού έμαθε να διαβάζει, αγαπημένη του ασχολία υπήρξε η ανἀγνωση των βίων των Αγίων, των οποίων εμιμείτο τους ασκητικούς αγώνες με θερμό ζήλο.
Μετά από τις εγκύκλιες σπουδές του δε θέλησε να συνεχίσει στα γράμματα, αλλά προτίμησε να μιμηθεί το Χριστό και μαθήτευσε στην τέχνη του ξυλουργού, την οποία άσκησε με επιμέλεια και δεξιοσύνη. Στην ηλικία των 15 ετών αξιώθηκε της θέας του Κυρίου, για ένα μόνο φιλότιμο λογισμό, μέσω του οποίου απέκρουσε μία δαιμονική προσβολή του πειρασμού της απιστίας. Από τότε φούντωσε μέσα του ακόμη περισσότερο η φλόγα της αγάπης του Θεού και ο πόθος για τη μοναχική ζωή.
Ακολούθησαν καιροί ταραχής και αναστάτωσης για την Ελλάδα, λόγω της ξένης Κατοχής και του εμφυλίου πολέμου.Ο Όσιος όμως, τόσο ως πολίτης όσο και ως στρατιώτης κατά τη θητεία του (1945 - 1949 μ.Χ.), επέδειξε απαράμιλλο θάρρος και αυτοθυσία. Ήταν πρόθυμος να δώσει κάθε στιγμή και τη ζωή του ακόμα για τη σωτηρία των άλλων. Ευρισκόμενος μάλιστα συχνά μέσα στον καταιγισμό των φονικών πυρών, συνέβη να σώσει με τις θερμές προσευχές του πολλούς στρατιώτες, αλλά να σωθεί και ο ίδιος με τρόπο θαυμαστό.
Επειδή το μεγαλύτερο διάστημα της στρατιωτικής του θητείας το υπηρέτησε με την ειδικότητα του ασυρματιστή, πολλές εκδόσεις αφιερωμένες στη ζωή του Γέροντα τον αναφέρουν ως «Ασυρματιστή του Θεού». Μάλιστα, ο Γέροντας φέροντας ως παράδειγμα την ειδικότητα του στον στρατό, απάντησε σε κάποιον που αμφισβητούσε τη χρησιμότητα της μοναχικής ζωής ότι οι μοναχοί είναι «ασυρματιστές του Θεού», εννοώντας την θερμή τους προσευχή και την έγνοια τους για την υπόλοιπη ανθρωπότητα.
Ύστερα και από αυτές τις περιπέτειες, θέλησε να καταταγεί στο αγγελικό τάγμα των μοναχών, με τα φτερά που δίνει ο θείος έρωτας. Έτσι, μετέβη στο Άγιο Όρος, αναζητώντας έναν οδηγό για τη ζωή της κατά Θεόν ησυχίας. Δεν κατάφερε όμως να εκπληρώσει αμέσως τον πόθο του. Παράλληλα, οι δικοί του βρέθηκαν την ίδια περίοδο σε μεγάλη οικονομική δυσκολία, οπότε τον κάλεσαν να τους βοηθήσει. Έτσι, επέστρεψε στην Κόνιτσα και εργάστηκε ως μαραγκός. Μετά από 3 χρόνια όμως (1953 μ.Χ.), σε ηλικία 29 ετών πλέον, εγκατέλειψε τα πράγματα του κόσμου και επέστρεψε στην Αθωνική Πολιτεία.
Αφού περιήλθε σκήτες και καλύβες, ακολούθησε τελικά τη συμβουλή ενός σεβάσμιου γέροντα και εντάχθηκε στην αδελφότητα της Ιερά Μονή Εσφιγμένου, γνωστής τότε για την αυστηρή της τάξη. Εκεί έζησε μέσα στην ολοτελή υπακοή και επιδόθηκε σε υπέρμετρη άσκηση, υπερβάλλοντας σε κόπους για χάρη του Χριστού και των αδελφών του. Έτσι, στις 27 Μαρτίου 1954 μ.Χ. εκάρη μοναχός. Έλαβε ρασοευχή και το όνομα Αβέρκιος. Έχοντας όμως άσβεστο μέσα του τον πόθο για τον ησύχιο και απράγμονα βίο, πήρε την ευλογία του Ηγουμένου και πήγε να μονάσει στην Ιερά Μονή Φιλοθέου, που ήταν τότε σε κατάσταση ιδιόρρυθμη. Εκεί προετοιμάστηκε για τη ζωή του ερημίτη, κάτω από την καθοδήγηση ενός διακριτικού και σοφού γέροντα, του γέροντα Συμεών. Στις 12 Μαρτίου 1956 μ.Χ., εκάρη μικρόσχημος μοναχός και έλαβε το όνομα «Παΐσιος», χάρη στο Μητροπολίτη Καισαρείας Παΐσιο τον β΄, ο οποίος ήταν και συμπατριώτης του.
Τον Αύγουστο του 1958 μ.Χ., υπακούοντας σε θεία βουλή, δεν εγκαταστάθηκε στην έρημο, για την οποία προετοιμαζόταν, αλλά στην κατεστραμμένη Ιερά Μονή της Παναγίας του Στομίου, που βρίσκεται κοντά στην Κόνιτσα. Σε αυτήν έζησε 4 χρόνια, ζώντας ισάγγελο βίο, παλεύοντας με τους πειρασμούς, ευεργετώντας τους ανθρώπους της περιοχής, σώζοντας πολλούς από τις διδασκαλίες των προτεσταντικών ομάδων που δρούσαν εκεί, και ανακαινίζοντας με πολύ μόχθο το Μοναστήρι.
Τo 1962 μ.Χ., όταν και ολοκληρώθηκε το έργο της ανακαίνισης και ο κίνδυνος από τις ετερόδοξες ομάδες εξέλιπε, ο Όσιος παρακαλούσε μέσα στους πειρασμούς, που καθημερινά τον πολιορκούσαν, θερμά το Θεό να του δείξει το δρόμο που έπρεπε να ακολουθήσει. Έτσι, δέχθηκε ως θεόσταλτη την πρόσκληση κάποιου ιεροδιακόνου να τον συνοδεύσει στο θεοβάδιστο Όρος του Σινά. Πάνω σε κείνον τον άνυδρο και ξερό τόπο, στο κελί των Αγίων Γαλακτίωνος και Επιστήμης, έζησε επιτέλους αυτό που χρόνια ποθούσε, την προς Θεόν μόνωση.
Αγωνιζόμενος με πολλή ταπείνωση, διαρκή νηστεία, ακατάπαυστη αγρυπνία και αδιάλειπτη προσευχή, κατάφερε να υπερνικήσει τις παγίδες του μισόκαλου εχθρού, και να απολαύσει την ένωση με το Θεό. Γεμάτος από τη χάρη της θείας παρακλήσεως, απολάμβανε την κατά Θεόν ευφρόσυνη μέσα στο καμίνι της απαράκλητης ερήμου. Έγινε μάλιστα ιδιαίτερα αγαπητός στους Βεδουίνους, δίνοντάς τους τρόφιμα με χρήματα από την πώληση στους προσκυνητές ξύλινων σταυρών που έφτιαχνε ο ίδιος.
Δεν θα υπήρχε, έτσι, κανένας λόγος να εγκαταλείψει το στάδιο εκείνο της αρετής, εάν – φεύ! – δεν ενέσκηπτε η σωματική ασθένεια από το τραχύ κλίμα, η οποία τον ανάγκασε να επιστρέψει στην κατά σάρκα πατρίδα του. Επανερχόμενος στο Άγιο Όρος το 1964 μ.Χ., δεν ελάττωσε το πλήθος των ασκητικών αγώνων του, παρά την καταβολή του σώματος, καθώς στο πνεύμα διατηρούσε την πρότερη ζέση του. Ζώντας λοιπόν ως ξένος και παρεπίδημος στη γη, έφτασε να γίνει πολίτης του ουρανού.
Έχοντας, συνεπώς, την πράξη ως την «επίβασιν» της θεωρίας, έφτασε σε υψηλά μέτρα και έγινε κοινωνός θείων μυστηρίων. Εντρύφησε έτσι και στην ωραιότητα του Κυρίου, ενώ επιπλέον έτυχε και της Θεομητορικής ευλογίας. Συνομίλησε με αγίους που εμφανίστηκαν μπροστά του, βίωσε την όραση του Άγγελου Φύλακά του, άκουσε αγγελικούς ύμνους και καταυγάσθηκε από το ουράνιο φως.
Το 1966 μ.Χ. ασθένησε σοβαρά και εισήχθη στο Κέντρο Νοσημάτων Θώρακος Βορείου Ελλάδας (Νοσοκομείο Παπανικολάου). Υποβλήθηκε σε εγχείρηση, με αποτέλεσμα μερική αφαίρεση των πνευμόνων. Στο διάστημα μέχρι να αναρρώσει και να επιστρέψει στο Άγιο Όρος φιλοξενήθηκε στο Ιερό Ησυχαστήριο Αγίου Ιωάννου του Ευαγγελιστού στη Σουρωτή. Επέστρεψε στο Άγιο Όρος μετά την ανάρρωσή του και το 1967 μ.Χ. μετακινήθηκε στα Κατουνάκια, και συγκεκριμένα στο Λαυρεώτικο κελί του Υπατίου (Βλάχικα).
Στις 12 Αυγούστου 1968 μ.Χ. ο Όσιος Παΐσιος, εισήλθε στην Ιερά Μονή Σταυρονικήτα και μόνασε στο κελί του Τιμίου Σταυρού.
Το 1979 μ.Χ. αφήνει τον Τίμιο Σταυρό και αναζητώντας κελί πηγαίνει στην εγκαταλελειμμένη «Παναγούδα». Εκεί ο Όσιος εργάστηκε σκληρά για να δημιουργήσει ένα κελί με «ομόλογο», όπου και έμεινε μέχρι και το τέλος τη ζωής του. Από την εποχή που εγκαταστάθηκε στην Παναγούδα πλήθος λαού τον επισκεπτόταν. Ήταν μάλιστα τόσο το πλήθος ώστε να υπάρχουν και ειδικές σημάνσεις που επεσήμαναν τον δρόμο προς το κελί του, ώστε να μην ενοχλούν οι επισκέπτες τους υπολοίπους μοναχούς. Επίσης δεχόταν πάρα πολλές επιστολές. Όπως έλεγε ο γέροντας στενοχωρείτο πολύ, γιατί από τις επιστολές μάθαινε μόνο για διαζύγια και ασθένειες ψυχικές ή σωματικές. Παρά το βεβαρημένο πρόγραμμά του, συνέχιζε την έντονη ασκητική ζωή, σε σημείο να ξεκουράζεται ελάχιστα, 2 με 3 ώρες την ημέρα. Εξακολούθησε όμως να δέχεται και να προσπαθεί να βοηθήσει τους επισκέπτες. Συνήθιζε επίσης να φτιάχνει «σταμπωτά» εικονάκια τα οποία χάριζε στους επισκέπτες σαν ευλογία.
Σε όλη αυτήν την καθημερινή κούραση του γέροντος Παϊσίου έρχονται να προστεθούν και τα προβλήματα υγείας που τον ταλαιπωρούσαν. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του οι πόνοι από τις διάφορες αρρώστιες όπως κολίτιδα, η οποία του άφησε μόνιμα δυσπεπτικά, βουβωνοκήλη και κυρίως από τον καρκίνο που του είχε διαγνωσθεί, γίνονταν όλο και περισσότεροι. Παρ' όλ' αυτα όμως αυτός ήταν ήρεμος και υπέμενε χωρίς να διαμαρτύρεται καθόλου. Αντιθέτως συνέχιζε να προσεύχεται για όλους.
Μετά το 1993 μ.Χ. παρουσίαζε αιμορραγίες για τις οποίες αρνούνταν να νοσηλευτεί λέγοντας ότι «όλα θα βολευτούν με το χώμα». Το Νοέμβριο του ίδιου έτους βγήκε για τελευταία φορά από το Άγιον Όρος και πήγε στη Σουρωτή, στο Ησυχαστήριο του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου για τη γιορτή του Αγίου Αρσενίου (10 Νοεμβρίου). Εκεί έμεινε για λίγες μέρες και ενώ ετοιμαζόταν να φύγει ασθένησε και μεταφέρθηκε στο Θεαγένειο, όπου έγινε διάγνωση για όγκο στο παχύ έντερο. Θεώρησε τον καρκίνο εκπλήρωση αιτήματός του προς το Θεό και ωφέλιμο για την πνευματική του υγεία. Στις 4 Φεβρουαρίου του 1994 μ.Χ. χειρουργήθηκε. Παρότι η ασθένεια δεν έπαυσε, αλλά παρουσίασε μεταστάσεις στους πνεύμονες και στο ήπαρ, ο γέροντας ανακοίνωσε την επιθυμία του να επιστρέψει στο Άγιο Όρος στις 13 Ιουνίου. Ο υψηλός πυρετός όμως και η δύσπνοια τον ανάγκασαν να παραμείνει.
Στο τέλος του Ιουνίου οι γιατροί του ανακοίνωσαν ότι τα περιθώρια ζωής του ήταν δύο με τρεις εβδομάδες το πολύ. Τη Δευτέρα 11 Ιουλίου (γιορτή της Αγίας Ευφημίας) κοινώνησε για τελευταία φορά γονατιστός μπροστά στο κρεβάτι του. Τις τελευταίες μέρες της ζωής του αποφάσισε να μην παίρνει φάρμακα ή παυσίπονα, παρά τους φρικτούς πόνους της ασθένειάς του. Κοιμήθηκε την Τρίτη 12 Ιουλίου 1994 μ.Χ. και ώρα 11:00 και ενταφιάστηκε στο Ιερό Ησυχαστήριο του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου στη Σουρωτή Θεσσαλονίκης.
Στις 13 Ιανουαρίου 2015 συνήλθε η Ιερά Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινούπόλεως και αποφάσισε την κατάταξη του Οσίου Παϊσίου του Αγιορείτου στο Αγιολόγιο της Ορθόδοξης Εκκλησίας.
Απολυτίκιον
Ήχος α ́. Της ερήμου πολίτης.
Των Φαράσων τον γόνον, και του Άθωνος κλέισμα, και των απ᾿ αιώνος οσίων, μιμητήν και ισότιμον, Παΐσιον τιμήσωμεν πιστοί, το σκεύος χαρισμάτων το μεστόν, ως φυλάσσοντα εκ πάντων των λυπηρών, τους πίστει ανακράζοντας, δόξα τω δεδωκότι σοι ισχύν, δόξα τω σε στεφανώσαντι, δόξα τω ενεργούντι διά σού, πάσιν ιάματα.
Ήχος α ́. Της ερήμου πολίτης.
Των Φαράσων τον γόνον, και του Άθωνος κλέισμα, και των απ᾿ αιώνος οσίων, μιμητήν και ισότιμον, Παΐσιον τιμήσωμεν πιστοί, το σκεύος χαρισμάτων το μεστόν, ως φυλάσσοντα εκ πάντων των λυπηρών, τους πίστει ανακράζοντας, δόξα τω δεδωκότι σοι ισχύν, δόξα τω σε στεφανώσαντι, δόξα τω ενεργούντι διά σού, πάσιν ιάματα.
Σάββατο 11 Ιουλίου 2026
Ευαγγέλιο και Απόστολος Κυριακή 12/7/2026
Εὐαγγελικό Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 12 Ἰουλίου 2026, E΄ Ματθαίου (Ματθ. θ΄ 1-8)
Καὶ ἐμβὰς εἰς πλοῖον διεπέρασε καὶ ἦλθεν εἰς τὴν ἰδίαν πόλιν. 2 Καὶ ἰδοὺ προσέφερον αὐτῷ παραλυτικὸν ἐπὶ κλίνης βεβλημένον· καὶ ἰδὼν ὁ Ἰησοῦς τὴν πίστιν αὐτῶν εἶπε τῷ παραλυτικῷ· θάρσει, τέκνον· ἀφέωνταί σοι αἱ ἁμαρτίαι σου. 3 καὶ ἰδού τινες τῶν γραμματέων εἶπον ἐν ἑαυτοῖς· οὗτος βλασφημεῖ. 4 καὶ ἰδὼν ὁ Ἰησοῦς τὰς ἐνθυμήσεις αὐτῶν εἶπεν· ἵνα τί ὑμεῖς ἐνθυμεῖσθε πονηρὰ ἐν ταῖς καρδίαις ὑμῶν; 5 τί γάρ ἐστιν εὐκοπώτερον, εἰπεῖν, ἀφέωνταί σου αἱ ἁμαρτίαι, ἢ εἰπεῖν, ἔγειρε καὶ περιπάτει; 6 ἵνα δὲ εἰδῆτε ὅτι ἐξουσίαν ἔχει ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐπὶ τῆς γῆς ἀφιέναι ἁμαρτίας – τότε λέγει τῷ παραλυτικῷ· ἐγερθεὶς ἆρόν σου τὴν κλίνην καὶ ὕπαγε εἰς τὸν οἶκόν σου. 7 καὶ ἐγερθεὶς ἀπῆλθεν εἰς τὸν οἶκον αὐτοῦ. 8 ἰδόντες δὲ οἱ ὄχλοι ἐθαύμασαν καὶ ἐδόξασαν τὸν Θεὸν τὸν δόντα ἐξουσίαν τοιαύτην τοῖς ἀνθρώποις.
ΕΡΜΗΝΕΙΑ Π. Ν. ΤΡΕΜΠΕΛΑ
Καί ἀφοῦ μπῆκε σ’ ἕνα πλοῖο, πέρασε στήν ἀπέναντι ὄχθη τῆς λίμνης, καί ἦλθε στή δική του πόλη, τήν Καπερναούμ. 2 Τότε τοῦ ἔφεραν ἕναν παράλυτο, πού τόν εἶχαν βάλει πάνω σ’ ἕνα κρεβάτι. Καί καθώς ὁ Ἰησοῦς εἶδε τήν πίστη πού εἶχε καί ὁ παράλυτος κι ἐκεῖνοι πού τόν μετέφεραν, εἶπε στόν παράλυτο, ὁ ὁποῖος ἀνησυχοῦσε καί φοβόταν μήπως οἱ ἁμαρτίες του γίνουν ἐμπόδιο στή θεραπεία του: Ἔχε θάρρος, παιδί μου· σοῦ ἔχουν συγχωρηθεῖ οἱ ἁμαρτίες σου. 3 Τότε ὅμως μερικοί ἀπό τούς γραμματεῖς εἶπαν μέσα τους: Αὐτός βλασφημεῖ, διότι σφετερίζεται δικαίωμα πού μόνον ὁ Θεός ἔχει. 4 Ὁ Ἰησοῦς τήν ἴδια στιγμή εἶδε στά βάθη τῆς καρδιᾶς τους τίς σκέψεις τους καί εἶπε: Γιατί κάνετε μέσα στίς καρδιές σας σκέψεις πονηρές καί κακοπροαίρετες; 5 Καί εἶναι πράγματι οἱ σκέψεις σας αὐτές κακόβουλες καί κακοπροαίρετες, διότι, τί εἶναι εὐκολότερο: νά πεῖ κανείς· εἶναι συγχωρημένες οἱ ἁμαρτίες σου, ἤ νά πεῖ, σήκω ὄρθιος καί περπάτα; Ἐσεῖς θεωρεῖτε δυσκολότερο αὐτό τό τελευταῖο. 6 Γιά νά μάθετε λοιπόν τώρα ὅτι ὁ υἱός τοῦ ἀνθρώπου, ὁ Μεσσίας, ὁ ἐκπρόσωπος τῆς ἀνθρωπότητος καί ἔνδοξος Κριτής της κατά τή δευτέρα παρουσία του, ἔχει ἐξουσία νά συγχωρεῖ στή γῆ τίς ἁμαρτίες τῶν ἀνθρώπων, τότε λέει στόν παράλυτο: Σήκω ὄρθιος καί πάρε στούς ὤμους σου τό κρεβάτι σου καί πήγαινε στό σπίτι σου. 7 Καί πραγματικά ἐκεῖνος σηκώθηκε καί πῆγε στό σπίτι του. 8 Ὅταν λοιπόν τά πλήθη τοῦ λαοῦ εἶδαν αὐτό πού ἔγινε, θαύμασαν καί δόξασαν τόν Θεό, ὁ ὁποῖος ἔδωσε διαμέσου τοῦ Χριστοῦ στούς ἀνθρώπους τέτοια ἐξουσία, νά συγχωροῦνται δηλαδή οἱ ἁμαρτίες, καί συγχρόνως νά γιατρεύονται μ’ ἕνα λόγο ἀθεράπευτες ἀσθένειες τοῦ σώματος.
Ἀποστολικό Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 12 Ἰουλίου 2026, Κυριακή ΣΤ΄ Ἐπιστολῶν (Ρωμ. ιβ΄ 6-14)
Ἀδελφοί, ἔχοντες χαρίσματα κατὰ τὴν χάριν τὴν δοθεῖσαν ἡμῖν διάφορα, εἴτε προφητείαν, κατὰ τὴν ἀναλογίαν τῆς πίστεως, εἴτε διακονίαν, ἐν τῇ διακονίᾳ, εἴτε ὁ διδάσκων, ἐν τῇ διδασκαλίᾳ, εἴτε ὁ παρακαλῶν, ἐν τῇ παρακλήσει, ὁ μεταδιδούς, ἐν ἁπλότητι, ὁ προϊστάμενος, ἐν σπουδῇ, ὁ ἐλεῶν, ἐν ἱλαρότητι. Ἡ ἀγάπη ἀνυπόκριτος. ἀποστυγοῦντες τὸ πονηρόν, κολλώμενοι τῷ ἀγαθῷ, τῇ φιλαδελφίᾳ εἰς ἀλλήλους φιλόστοργοι, τῇ τιμῇ ἀλλήλους προηγούμενοι, τῇ σπουδῇ μὴ ὀκνηροί, τῷ πνεύματι ζέοντες, τῷ Κυρίῳ δουλεύοντες, τῇ ἐλπίδι χαίροντες, τῇ θλίψει ὑπομένοντες, τῇ προσευχῇ προσκαρτεροῦντες, ταῖς χρείαις τῶν ἁγίων κοινωνοῦντες, τὴν φιλοξενίαν διώκοντες. εὐλογεῖτε τοὺς διώκοντας ὑμᾶς, εὐλογεῖτε καὶ μὴ καταρᾶσθε.
ΣΚΕΨΕΙΣ – ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ – ΕΦΑΡΜΟΓΕΣ
1. Πολύτιμα δῶρα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος
Πολὺ χρήσιμες εἶναι οἱ συμβουλὲς ποὺ μᾶς ἔδωσε σήμερα ὁ ἀπόστολος Παῦλος στὴν ἀποστολικὴ περικοπὴ ἀπὸ τὴν πρὸς Ρωμαίους Ἐπιστολή. Ἀρχικὰ ἔκανε λόγο γιὰ τὰ ποικίλα χαρίσματα ποὺ διανέμει τὸ Ἅγιο Πνεῦμα στοὺς πιστοὺς μέσα στὴν Ἐκκλησία. Ἔχουμε χαρίσματα «κατὰ τὴν χάριν τὴν δοθεῖσαν ἡμῖν διάφορα», γράφει. Ἔχουμε διάφορα χαρίσματα, ἀνάλογα μὲ τὴ Χάρι τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ποὺ μᾶς δόθηκε· καὶ ἀναφέρει ὁρισμένα ἀπὸ αὐτά: «Εἴτε προφητείαν, κατὰ τὴν ἀναλογίαν τῆς πίστεως, εἴτε διακονίαν, ἐν τῇ διακονίᾳ, εἴτε ὁ διδάσκων, ἐν τῇ διδασκαλίᾳ, εἴτε ὁ παρακαλῶν, ἐν τῇ παρακλήσει, ὁ μεταδιδούς, ἐν ἁπλότητι, ὁ προϊστάμενος, ἐν σπουδῇ, ὁ ἐλεῶν, ἐν ἱλαρότητι». Ἀναφέρει τὸ χάρισμα τῆς προφητείας, τῆς διακονίας στὴν Ἐκκλησία, τῆς διδασκαλίας, τῆς παρηγορίας, τῆς διανομῆς τῶν ἀγαθῶν στοὺς φτωχούς, τῆς ἐπιβλέψεως τῶν καλῶν ἔργων καὶ τῆς ἐλεημοσύνης.
Εἶναι ποικίλα τὰ χαρίσματα ποὺ διανέμει τὸ Ἅγιο Πνεῦμα. Κάποτε ὅμως παρατηρεῖται τὸ φαινόμενο νὰ συγκρίνουμε οἱ πιστοὶ τὸν ἑαυτό μας μὲ τοὺς ἄλλους, τὰ χαρίσματά μας μὲ τὰ δικά τους καὶ κατόπιν νὰ ζηλεύουμε τὴν ἐνδεχόμενη ἀνωτερότητά τους, νὰ γογγύζουμε, νὰ μειονεκτοῦμε. Ὁ θεόπνευστος Ἀπόστολος μᾶς τονίζει ὅτι τὸ κάθε χάρισμα ἔχει ἀξία ἀναντικατάστατη, ἀποτελεῖ μιὰ προσφορὰ ἀνεκτίμητη. Τὸ κάθε χάρισμα εἶναι δῶρο πολύτιμο τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.
Ἂς χαιρόμαστε λοιπὸν μὲ τὰ χαρίσματα καὶ τὴν πρόοδο τῶν ἀδελφῶν μας κι ἂς καλλιεργοῦμε, ὅσο περισσότερο μποροῦμε, αὐτὰ ποὺ ἔχει ἐμπιστευθεῖ καὶ σ᾿ ἐμᾶς ὁ Θεός. Ἂς τὰ χρησιμοποιοῦμε δὲ ὄχι γιὰ νὰ προβάλλουμε μὲ ἐπίδειξη τὸν ἑαυτό μας, ἀλλὰ γιὰ νὰ ὑπηρετοῦμε τοὺς ἀδελφούς μας· γιὰ νὰ ἀντιπροσφέρουμε τὰ χαρίσματά μας στὸ σῶμα τῆς Ἐκκλησίας.
2. Μὲ ζῆλο φλογερὸ
Στὴ συνέχεια τῆς περικοπῆς ὁ ἀπόστολος Παῦλος κάνει ἀναφορὰ σὲ πιὸ συγκεκριμένα ζητήματα τῆς πνευματικῆς μας ζωῆς. Μεταξὺ τῶν ἄλλων μᾶς προτρέπει νὰ εἴμαστε «τῇ σπουδῇ μὴ ὀκνηροί, τῷ πνεύματι ζέοντες, τῷ Κυρίῳ δουλεύοντες». Νὰ μὴν εἴμαστε ὀκνηροί, ἀλλὰ πρόθυμοι στὴν ἐπιτέλεση τῶν θεάρεστων ἔργων. Νὰ ἔχουμε πάντοτε φλογερὸ ζῆλο καὶ θερμὴ ἀφοσίωση, μὲ τὴ συνείδηση ὅτι ὑπηρετοῦμε τὸν Κύριο.
Εἶναι ἀλήθεια ὅτι στὸν πνευματικό μας ἀγώνα ἔρχονται κάποτε στιγμὲς ποὺ ὁ ζῆλος μας ψυχραίνεται, ἡ διάθεσή μας κάμπτεται, ἡ ἀποφασιστικότητά μας κλονίζεται. Μᾶς πολεμεῖ τότε ἡ ἀκηδία, ἡ πνευματικὴ νωθρότητα, ἡ ραθυμία γιὰ κάθε πνευματικὸ ἔργο. Εἶναι πάθος ἡ ἀκηδία. Εἶναι πνευματικὴ ἀσθένεια ποὺ ἀπειλεῖ τὴν ψυχή.
Ὁ θεῖος Ἀπόστολος προφανῶς μὲ τὸν λόγο του αὐτὸ θέλει νὰ μᾶς ἀφυπνίσει. «Ξυπνῆστε! Μὴν τεμπελιάζετε! Ἀγωνισθεῖτε μὲ φλογερὸ ζῆλο, διότι ὑπηρετεῖτε τὸν ἴδιο τὸν Κύριο», μᾶς φωνάζει. Ὅπως ἕνας ἀσθενὴς ποὺ δὲν ἔχει ὄρεξη γιὰ τροφή, πρέπει νὰ ἀσκήσει βία στὸν ἑαυτό του, διότι μὲ τὴν τροφὴ θὰ ἐνδυναμωθεῖ ὁ ὀργανισμός του, ἀντίστοιχα κι ἐμεῖς, γιὰ νὰ ξεπεράσουμε τὴ ραθυμία μας, θὰ πρέπει στὴν ἀρχὴ νὰ ἀσκήσουμε βία στὸν ἑαυτό μας. Νὰ μὴν ἀναβάλλουμε, γιὰ παράδειγμα, τὴν προσευχή μας, τὴν πνευματικὴ μελέτη μας, τὴν προσφορά μας στὸν φτωχὸ ἀδελφό μας, τὴ μετάνοια καὶ τὴν Ἐξομολόγηση. «Ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν βιάζεται, καὶ βιασταὶ ἁρπάζουσιν αὐτήν» (Ματθ. ια΄ 12), μᾶς διδάσκει ὁ Κύριος. Ἡ Βασιλεία τῶν οὐρανῶν κερδίζεται μὲ τὴ βία. Κι ἐκεῖνοι ποὺ ἀγωνίζονται μὲ σπουδὴ καὶ βία στὸν ἑαυτό τους, τὴν ἁρπάζουν γρήγορα, πρὶν τοὺς φύγει, καὶ τὴν κρατοῦν σφιχτά.
3. Ἡ «ἐκδίκηση» τοῦ Χριστιανοῦ
Στὸ τέλος τῆς περικοπῆς ὁ θεόπνευστος Ἀπόστολος δίνει καὶ τὴν ἑξῆς προτροπή: «εὐλογεῖτε τοὺς διώκοντας ὑμᾶς, εὐλογεῖτε καὶ μὴ καταρᾶσθε». Δηλαδή, νὰ εὔχεσθε γιὰ ἐκείνους ποὺ σᾶς καταδιώκουν· γιὰ ὅλους νὰ εὔχεσθε καὶ νὰ λέτε καλὰ λόγια, ζητώντας τὴν εὐλογία τοῦ Θεοῦ ἐπάνω τους, καὶ ποτὲ νὰ μὴν τοὺς καταριέστε. «Οὐκ εἶπε, Μὴ μνησικακεῖτε, μηδὲ ἀμύνεσθε, ἀλλὰ τὸ πολλῷ πλέον τούτων ἐζήτησε» (PG 60, 609), σχολιάζει ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος. Δὲν εἶπε ἁπλῶς νὰ μὴν κρατεῖτε κακία, οὔτε νὰ μὴν ἀνταποδίδετε τὸ κακό. Ἀλλὰ ζήτησε κάτι πολὺ περισσότερο ἀπὸ αὐτά.
«Εὐλογεῖτε», δηλαδὴ νὰ λέτε καλὰ λόγια γι᾿ αὐτούς· νὰ τοὺς ἐπαινεῖτε γιὰ τὰ προτερήματα καὶ τὶς ἀρετές τους· νὰ τοὺς ὁμιλεῖτε εὐγενικά, τιμώντας τὸ ἀξίωμά τους· νὰ μὴν ἀνταποδίδετε ὑβριστικοὺς λόγους καὶ χλευασμούς, ἀκόμη κι ἂν ἐκεῖνοι σᾶς φέρονται ἔτσι· νὰ ἐπιθυμεῖτε τὴν πρόοδό τους καὶ νὰ προσεύχεσθε γι᾿ αὐτὴ στὸν Κύριο. Ὁ ἀπόστολος Παῦλος ἀναφέρει δύο φορὲς τὴ λέξη «εὐλογεῖτε», γιὰ νὰ κάνει ἀκόμη ἐπιτακτικότερη τὴν προτροπή του.
Μὲ αὐτὸ τὸν τρόπο λοιπὸν ἀπαντοῦν στὶς λοιδορίες οἱ Χριστιανοί, μὲ τὸν καλὸ λόγο καὶ τὴν προσευχή. Ἔτσι «ἐκδικοῦνται»· μὲ τὴν ἀγάπη! Καὶ τότε στὴν καρδιά τους ἔχουν μόνιμο ἔνοικο τὸν Κύριο· Ἐκεῖνον ποὺ εἶναι ἡ Ἀγάπη. Διότι, ὅπου ὑπάρχει ἀγάπη, ἐκεῖ κατοικεῖ ὁ Χριστός.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
