Εὐαγγελικό Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 31 Μαΐου 2026, Κυριακὴ τῆς Πεντηκοστῆς (Ἰω. ζ΄ 37-52, η΄12)
37 Ἐν δὲ τῇ ἐσχάτῃ ἡμέρᾳ τῇ μεγάλῃ τῆς ἑορτῆς εἱστήκει ὁ Ἰησοῦς καὶ ἔκραξε λέγων· ἐάν τις διψᾷ, ἐρχέσθω πρός με καὶ πινέτω. 38 ὁ πιστεύων εἰς ἐμέ, καθὼς εἶπεν ἡ γραφή, ποταμοὶ ἐκ τῆς κοιλίας αὐτοῦ ρεύσουσιν ὕδατος ζῶντος. 39 τοῦτο δὲ εἶπε περὶ τοῦ Πνεύματος οὗ ἔμελλον λαμβάνειν οἱ πιστεύοντες εἰς αὐτόν· οὔπω γὰρ ἦν Πνεῦμα Ἅγιον, ὅτι Ἰησοῦς οὐδέπω ἐδοξάσθη. 40 πολλοὶ οὖν ἐκ τοῦ ὄχλου ἀκούσαντες τὸν λόγον ἔλεγον· οὗτός ἐστιν ἀληθῶς ὁ προφήτης· 41 ἄλλοι ἔλεγον· οὗτός ἐστιν ὁ Χριστός· ἄλλοι ἔλεγον· μὴ γὰρ ἐκ τῆς Γαλιλαίας ὁ Χριστὸς ἔρχεται; 42 οὐχὶ ἡ γραφὴ εἶπεν ὅτι ἐκ τοῦ σπέρματος Δαυῒδ καὶ ἀπὸ Βηθλεὲμ τῆς κώμης, ὅπου ἦν Δαυΐδ, ὁ Χριστὸς ἔρχεται; 43 σχίσμα οὖν ἐν τῷ ὄχλῳ ἐγένετο δι’ αὐτόν. 44 τινὲς δὲ ἤθελον ἐξ αὐτῶν πιάσαι αὐτόν, ἀλλ’ οὐδεὶς ἐπέβαλεν ἐπ’ αὐτὸν τὰς χεῖρας. 45 Ἦλθον οὖν οἱ ὑπηρέται πρὸς τοὺς ἀρχιερεῖς καὶ Φαρισαίους, καὶ εἶπον αὐτοῖς ἐκεῖνοι· διατί οὐκ ἠγάγετε αὐτόν; 46 ἀπεκρίθησαν οἱ ὑπηρέται· οὐδέποτε οὕτως ἐλάλησεν ἄνθρωπος, ὡς οὗτος ὁ ἄνθρωπος. 47 ἀπεκρίθησαν οὖν αὐτοῖς οἱ Φαρισαῖοι· μὴ καὶ ὑμεῖς πεπλάνησθε; 48 μή τις ἐκ τῶν ἀρχόντων ἐπίστευσεν εἰς αὐτὸν ἢ ἐκ τῶν Φαρισαίων; 49 ἀλλ’ ὁ ὄχλος οὗτος ὁ μὴ γινώσκων τὸν νόμον ἐπικατάρατοί εἰσι! 50 λέγει Νικόδημος πρὸς αὐτούς, ὁ ἐλθὼν νυκτὸς πρὸς αὐτόν, εἷς ὢν ἐξ αὐτῶν· 51 μὴ ὁ νόμος ἡμῶν κρίνει τὸν ἄνθρωπον, ἐὰν μὴ ἀκούσῃ παρ’ αὐτοῦ πρότερον καὶ γνῷ τί ποιεῖ; 52 ἀπεκρίθησαν καὶ εἶπον αὐτῷ· μὴ καὶ σὺ ἐκ τῆς Γαλιλαίας εἶ; ἐρεύνησον καὶ ἴδε ὅτι προφήτης ἐκ τῆς Γαλιλαίας οὐκ ἐγήγερται.
η΄ 12 Πάλιν οὖν αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς ἐλάλησε λέγων· ἐγώ εἰμι τὸ φῶς τοῦ κόσμου· ὁ ἀκολουθῶν ἐμοὶ οὐ μὴ περιπατήσῃ ἐν τῇ σκοτίᾳ, ἀλλ’ ἕξει τὸ φῶς τῆς ζωῆς.
ΕΡΜΗΝΕΙΑ Π. Ν. ΤΡΕΜΠΕΛΑ
37 Τήν τελευταία καί πιό ἐπίσημη ἡμέρα ἀπ’ ὅλες τίς ἄλλες ἡμέρες τῆς ἑορτῆς στάθηκε ὄρθιος ὁ Ἰησοῦς καί μέ ζωηρή φωνή εἶπε: Ἐάν κανείς αἰσθάνεται πόθο καί δίψα ὄχι γιά ἀγαθά ὑλικά καί φθαρτά, ἀλλά γιά τήν ἐσωτερική γαλήνη καί τή μακαριότητα τῆς θείας ζωῆς, ἄς ἔρχεται σέ μένα μέ πίστη καί ἄς πίνει ἐλεύθερα. Κοντά μου θά ἱκανοποιηθοῦν ὅλοι οἱ εὐγενικοί του πόθοι καί θά βρεῖ ἀνάπαυση ἡ ψυχή του. 38 Ἀπό τήν καρδιά καί τά βάθη τῆς ψυχῆς ἐκείνου πού πιστεύει σέ μένα, σύμφωνα μέ τά λόγια τῆς Ἁγίας Γραφῆς, θά ἀναβλύζουν ποτάμια νεροῦ πού θά εἶναι πάντα τρεχούμενο. Κι ἔτσι θά ποτίζεται ὄχι μόνο ὁ ἴδιος, ἀλλά καί οἱ ἄλλοι πού θά ἔρχονται σέ σχέση μ’ αὐτόν. 39 Αὐτά τά λόγια τά εἶπε ὁ Κύριος γιά τό Ἅγιον Πνεῦμα, πού θά ἀποκτοῦσαν μετά τήν Ἀνάληψή του στούς οὐρανούς ὅσοι θά πίστευαν σ’ αὐτόν. Διότι πρωτύτερα εἶχαν βέβαια δοθεῖ χαρίσματα προφητικά καί θαυματουργικά σέ ἀνθρώπους δίκαιους καί προφῆτες, ἀλλά ἡ χάρις τοῦ Ἁγίου Πνεύματος πού ἀναγεννᾶ τούς ἀνθρώπους καί τούς μεταδίδει τή θεία καί μακαρία ζωή δέν εἶχε δοθεῖ σέ κανέναν. Καί δέν εἶχε δοθεῖ ἡ χάρις αὐτή τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, διότι ὁ Ἰησοῦς δέν εἶχε ἀκόμη δοξασθεῖ μέ τό Πάθος του καί τήν Ἀνάληψή του. 40 Πολλοί λοιπόν ἀπό τόν λαό, ὅταν ἄκουσαν τά λόγια αὐτά πού εἶπε ὁ Κύριος στή διάρκεια τῆς ἑορτῆς, ἔλεγαν: Πράγματι αὐτός εἶναι ὁ προφήτης πού μᾶς προανήγγειλε ὁ Μωυσῆς. 41 Ἄλλοι ἔλεγαν: Αὐτός εἶναι ὁ Μεσσίας Χριστός. Ἄλλοι ἔλεγαν: Δέν εἶναι δυνατόν νά εἶναι ὁ Μεσσίας· διότι μήπως ὁ Μεσσίας εἶναι νά ἔρθει ἀπό τή Γαλιλαία; 42 Δέν εἶπε ἡ Ἁγία Γραφή ὅτι ὁ Μεσσίας Χριστός θά προέρχεται ἀπό τό γένος τοῦ Δαβίδ καί ἀπό τό χωριό τῆς Βηθλεέμ, ὅπου γεννήθηκε καί μεγάλωσε ὁ Δαβίδ; 43 Προκλήθηκε λοιπόν διαίρεση καί διαφωνία μεταξύ τοῦ λαοῦ γι’ αὐτόν. 44 Μερικοί μάλιστα ἀπ’ αὐτούς ἤθελαν νά τόν συλλάβουν, ἀλλά κανείς δέν τόλμησε ν’ ἁπλώσει χέρι ἐπάνω του· διότι μιά ἀόρατη δύναμη τούς συγκρατοῦσε καί τούς παρεμπόδιζε. 45 Ἐπειδή λοιπόν κανείς δέν μποροῦσε νά τόν συλλάβει, γύρισαν ἄπρακτοι οἱ ὑπηρέτες στούς ἀρχιερεῖς καί τούς Φαρισαίους. Κι ἐκεῖνοι τούς ρώτησαν: Γιατί δέν τόν φέρατε, ἀφοῦ καί δημοσίως ἐμφανίστηκε καί πολλοί ἀπ’ τό πλῆθος τόν ἄκουγαν μέ δυσμένεια καί ἦταν ἕτοιμοι νά σᾶς βοηθήσουν μή σᾶς διαφύγει; 46 Τότε οἱ ὑπηρέτες τούς ἔδωσαν τήν ἑξῆς ἀπάντηση: Ποτέ ἄλλοτε δέν δίδαξε ἄλλος ἄνθρωπος μέ τόση σοφία καί δύναμη καί χάρη μέ ὅση διδάσκει ὁ ἄνθρωπος αὐτός. 47 Ὕστερα λοιπόν ἀπό τήν ἀνέλπιστη αὐτή ἀπάντηση τῶν ὑπηρετῶν τούς ξαναρώτησαν οἱ Φαρισαῖοι: Μήπως παρασυρθήκατε κι ἐσεῖς, πού εἶστε πάντοτε κοντά μας καί ἀκοῦτε τή διδασκαλία μας, κι ἔχετε πλανηθεῖ ἀπ’ αὐτόν, ὅπως τά ἀμαθή πλήθη τοῦ λαοῦ; 48 Μήπως πίστεψε σ’ αὐτόν κανείς ἀπ’ τούς ἄρχοντες, πού εἶναι οἱ μόνοι ἁρμόδιοι νά κρίνουν τά θρησκευτικά ζητήματα, ἤ ἀπ’ τούς Φαρισαίους, πού εἶναι ἄγρυπνοι φύλακες τῶν παραδόσεων καί τῆς ἀληθινῆς πίστεως; 49 Κανείς ἀπ’ αὐτούς δέν πίστεψε, παρά μόνον αὐτός ὁ ὄχλος, πού δέν ξέρει τό νόμο καί γι’ αὐτό εἶναι ὅλοι τους καταραμένοι. 50 Τούς ρώτησε τότε ὁ Νικόδημος, ἐκεῖνος πού ἦλθε στόν Ἰησοῦ μέσα στή νύχτα καί ἦταν ἕνας ἀπ’ αὐτούς, διότι ἦταν κι αὐτός μέλος τοῦ συνεδρίου: 51 Μήπως ὁ νόμος μας μπορεῖ νά καταδικάσει ἕναν ἄνθρωπο, ἐάν προηγουμένως δέν τόν ἀκούσει ὁ δικαστής πού ἐκπροσωπεῖ τό νόμο καί μάθει ἀπό τήν ἀπολογία του τί ἀξιοκατάκριτο καί ἀξιόποινο ἔκανε; 52 Ἐκεῖνοι τότε τοῦ εἶπαν: Μήπως εἶσαι κι ἐσύ ἀπό τή Γαλιλαία; Ἐξέτασε καί εὔκολα θά δεῖς καί θά πεισθεῖς ἀπό τά πράγματα ὅτι κανείς προφήτης ἀπό τή Γαλιλαία δέν ἔχει βγεῖ ἕως τώρα.
η΄ 12 Ὁ Ἰησοῦς τούς μίλησε πάλι καί τούς εἶπε: Ἐγώ εἶμαι τό φῶς ὄχι μόνο τῶν Ἰουδαίων ἀλλά ὅλου τοῦ κόσμου. Ἐκεῖνος πού μέ ἀκολουθεῖ μέ πλήρη ἐμπιστοσύνη κι ἐλπίδα καί μέ πρόθυμη ὑπακοή στά λόγια μου, δέν θά περπατήσει οὔτε θά βρεθεῖ ποτέ στό σκοτάδι τῆς πλάνης καί τῆς ἁμαρτίας, ἀλλά θά ἔχει μέσα του τό ζωηφόρο καί πνευματικό φῶς, πού προέρχεται ἀπό τήν ἀληθινή ζωή, τόν Θεό.
Ἀποστολικό Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 31 Μαΐου 2026, Κυριακή τῆς Πεντηκοστῆς (Πράξ. β΄ 1-11)
‘Eν τῷ συμπληροῦσθαι τὴν ἡμέραν τῆς πεντηκοστῆς ἦσαν ἅπαντες οἱ ἀπόστολοι ὁμοθυμαδὸν ἐπὶ τὸ αὐτό. καὶ ἐγένετο ἄφνω ἐκ τοῦ οὐρανοῦ ἦχος ὥσπερ φερομένης πνοῆς βιαίας, καὶ ἐπλήρωσεν ὅλον τὸν οἶκον οὗ ἦσαν καθήμενοι· καὶ ὤφθησαν αὐτοῖς διαμεριζόμεναι γλῶσσαι ὡσεὶ πυρός, ἐκάθισέ τε ἐφ᾿ ἕνα ἕκαστον αὐτῶν, καὶ ἐπλήσθησαν ἅπαντες Πνεύματος Ἁγίου, καὶ ἤρξαντο λαλεῖν ἑτέραις γλώσσαις καθὼς τὸ Πνεῦμα ἐδίδου αὐτοῖς ἀποφθέγγεσθαι. Ἦσαν δὲ ἐν Ἱερουσαλὴμ κατοικοῦντες Ἰουδαῖοι, ἄνδρες εὐλαβεῖς ἀπὸ παντὸς ἔθνους τῶν ὑπὸ τὸν οὐρανόν· γενομένης δὲ τῆς φωνῆς ταύτης συνῆλθε τὸ πλῆθος καὶ συνεχύθη, ὅτι ἤκουον εἷς ἕκαστος τῇ ἰδίᾳ διαλέκτῳ λαλούντων αὐτῶν. ἐξίσταντο δὲ πάντες καὶ ἐθαύμαζον λέγοντες πρὸς ἀλλήλους· οὐκ ἰδοὺ πάντες οὗτοί εἰσιν οἱ λαλοῦντες Γαλιλαῖοι; καὶ πῶς ἡμεῖς ἀκούομεν ἕκαστος τῇ ἰδίᾳ διαλέκτῳ ἡμῶν ἐν ᾗ ἐγεννήθημεν, Πάρθοι καὶ Μῆδοι καὶ Ἐλαμῖται, καὶ οἱ κατοικοῦντες τὴν Μεσοποταμίαν, Ἰουδαίαν τε καὶ Καππαδοκίαν, Πόντον καὶ τὴν Ἀσίαν, Φρυγίαν τε καὶ Παμφυλίαν, Αἴγυπτον καὶ τὰ μέρη τῆς Λιβύης τῆς κατὰ Κυρήνην, καὶ οἱ ἐπιδημοῦντες Ρωμαῖοι, Ἰουδαῖοί τε καὶ προσήλυτοι, Κρῆτες καὶ Ἄραβες, ἀκούομεν λαλούντων αὐτῶν ταῖς ἡμετέραις γλώσσαις τὰ μεγαλεῖα τοῦ Θεοῦ;
ΣΚΕΨΕΙΣ – ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ – ΕΦΑΡΜΟΓΕΣ
Ἡ ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς ἔχει κάθε χρόνο ξεχωριστὴ λαμπρότητα, καθὼς ἑορτάζουμε τὴν κάθοδο τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καὶ τὴ φανέρωση τῆς ἁγίας μας Ἐκκλησίας. Τὸ θαυμαστὸ γεγονὸς τὸ περιγράφει ἡ ἀποστολικὴ περικοπὴ τῆς θείας Λειτουργίας ἀπὸ τὶς Πράξεις τῶν Ἀποστόλων.
1. Οἱ ἰδιότητες τοῦ Ἁγίου Πνεύματος
Πενήντα ἡμέρες μετὰ τὴν Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου καὶ ἐνῶ οἱ Ἀπόστολοι μὲ τὴν Ὑπεραγία Θεοτόκο κι ἕναν εὐρύτερο κύκλο Μαθητῶν τοῦ Κυρίου ἦταν συναγμένοι στὸ ὑπερῶο τῆς Ἱερουσαλήμ, ὅπου εἶχε λάβει χώρα ὁ Μυστικὸς Δεῖπνος, καὶ προσεύχονταν, ἄκουσαν ξαφνικὰ μιὰ βοὴ σὰν φύσημα δυνατοῦ ἀνέμου: «ὥσπερ φερομένης πνοῆς βιαίας», ποὺ γέμισε ὅλο τὸ σπίτι. Ταυτόχρονα εἶδαν νὰ διαμοιράζονται «γλῶσσαι ὡσεὶ πυρός», δηλαδὴ γλῶσσες σὰν τὶς φλόγες τῆς φωτιᾶς, καὶ νὰ κάθεται στὸν καθένα μία πύρινη γλώσσα.
Ἡ κάθοδος τοῦ Ἁγίου Πνεύματος συνοδεύθηκε λοιπὸν μὲ τὰ παράδοξα αὐτὰ φυσικὰ φαινόμενα, τοῦ βίαιου ἀνέμου καὶ τῆς φωτιᾶς, τὰ ὁποῖα συμβολίζουν τὶς ἰδιότητες τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, σύμφωνα μὲ τοὺς ἱεροὺς ἑρμηνευτές. Ὁ μὲν ὁρμητικὸς ἄνεμος δείχνει τὴ θεία δύναμη, μὲ τὴν ὁποία τὸ Ἅγιο Πνεῦμα προστατεύει τὴν Ἐκκλησία καὶ ἐνισχύει τοὺς πιστοὺς στὸν πνευματικὸ ἀγώνα τους. Φανερώνει ἐπίσης τὸν ἀθέατο καὶ μυστικὸ τρόπο, μὲ τὸν ὁποῖο τελεῖ τὰ ἱερὰ Μυστήρια καὶ ἁγιάζει τοὺς πιστούς.
Μὲ τὴ φωτιὰ δὲ δηλώνεται ὅτι τὸ Ἅγιο Πνεῦμα εἶναι Θεός, ὁμοούσιος μὲ τὸν Πατέρα καὶ τὸν Υἱό. Ἡ φωτιὰ συμβόλιζε γενικὰ στὴν Παλαιὰ Διαθήκη τὴ θεϊκὴ παρουσία. Ἐπίσης, ὅπως ἡ φωτιὰ κατακαίει, θερμαίνει καὶ φωτίζει, ἀντίστοιχα τὸ Ἅγιο Πνεῦμα κατακαίει τὰ πάθη, θερμαίνει τὸν ζῆλο καὶ φωτίζει τὴ διάνοια στὴ γνώση τῆς ἀλήθειας.
Ἐνέχει συμβολισμὸ καὶ τὸ ὅτι τὸ Ἅγιο Πνεῦμα ἐμφανίσθηκε μὲ τὴ μορφὴ πύρινων γλωσσῶν. Αὐτὸ δηλώνει ὅτι ἐπρόκειτο νὰ ὁδηγήσει τοὺς ἀνθρώπους στὴν ἀληθινὴ πίστη μέσῳ τοῦ προφορικοῦ λόγου τῶν ἁγίων Ἀποστόλων, τοῦ κηρύγματός τους.
2. Διαρκὴς Πεντηκοστὴ
Ἀφοῦ κατῆλθε τὸ Ἅγιο Πνεῦμα καὶ συνέβησαν αὐτὰ τὰ ἔκτακτα φυσικὰ φαινόμενα, «ἐπλήσθησαν ἅπαντες Πνεύματος Ἁγίου, καὶ ἤρξαντο λαλεῖν ἑτέραις γλώσσαις καθὼς τὸ Πνεῦμα ἐδίδου αὐτοῖς ἀποφθέγγεσθαι», μᾶς πληροφορεῖ ὁ συγγραφέας τῶν Πράξεων εὐαγγελιστὴς Λουκᾶς. Ὅλοι τους, δηλαδή, πλημμύρισαν ἀπὸ τὴν παρουσία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καὶ μὲ τὸν φωτισμό του ἄρχισαν νὰ μιλοῦν ξένες γλῶσσες καὶ νὰ κηρύττουν θεϊκὲς ἀλήθειες.
Κάνει ἐντύπωση ὅτι λίγο καιρὸ ἀργότερα τὸ ἴδιο γεγονὸς ἐπαναλήφθηκε στὸν Ρωμαῖο ἑκατόνταρχο Κορνήλιο καὶ στοὺς οἰκείους του. Ἐνῶ τοὺς κατηχοῦσε ὁ ἀπόστολος Πέτρος, «ἐπέπεσε τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον ἐπὶ πάντας τοὺς ἀκούοντας τὸν λόγον». Ὅλοι οἱ κατηχούμενοι πλημμύρισαν ἀπὸ Ἅγιο Πνεῦμα, καὶ οἱ παρευρισκόμενοι «ἤκουον αὐτῶν λαλούντων γλώσσαις καὶ μεγαλυνόντων τὸν Θεόν» (Πράξ. ι΄ 46). Τοὺς ἄκουγαν δηλαδὴ νὰ μιλοῦν ξένες γλῶσσες καὶ νὰ δοξολογοῦν τὸν Θεό.
Ἑπομένως ἡ κάθοδος τοῦ Ἁγίου Πνεύματος δὲν εἶναι ἕνα μεμονωμένο περιστατικὸ μέσα στὴν ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλὰ μιὰ διαρκὴς κατάσταση. «Δυνάμεθα ἀεὶ πεντηκοστὴν ἐπιτελεῖν» (PG 50, 454), ἐπισημαίνει ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος. Μέσα στὴν Ἐκκλησία μποροῦμε κάθε στιγμὴ νὰ ζοῦμε τὴν Πεντηκοστή. Ἀπὸ τότε ποὺ κατῆλθε τὸ Ἅγιο Πνεῦμα στὴν πρώτη Ἐκκλησία, παραμένει καὶ ἐνεργεῖ σὲ αὐτήν. Τελεῖ τὰ ἱερὰ Μυστήρια καὶ φωτίζει τοὺς πιστοὺς κατὰ τὴ δεκτικότητά τους. Μέσα στὴν Ἐκκλησία μας αἰῶνες τώρα πνέει ἀδιάκοπα τὸ Ἅγιο Πνεῦμα καὶ ἐξαγιάζει τὰ μέλη της. Ἡ πρώτη ἐκείνη Πεντηκοστὴ συνεχίζεται μέσῳ τῶν ἱερῶν Μυστηρίων γιὰ κάθε Χριστιανό.
3. Ἡ «ἑνότητα τοῦ Πνεύματος»
Τὴν ἡμέρα ἐκείνη βρίσκονταν στὴν Ἱερουσαλὴμ Ἰουδαῖοι, «ἀπὸ παντὸς ἔθνους τῶν ὑπὸ τὸν οὐρανόν», ἀπὸ ὅλα τὰ μέρη τοῦ κόσμου. Ἀκούγοντας λοιπὸν τὴ βοὴ τοῦ ἀνέμου, συγκεντρώθηκαν ἔξω ἀπὸ τὴν οἰκία, ὅπου ἦταν συναγμένοι οἱ Μαθητές, καὶ ἔκπληκτοι τοὺς ἄκουγαν νὰ κηρύττουν μὲ τὴν ἐπιφοίτηση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος τὰ θαυμαστὰ ἔργα τοῦ Θεοῦ.
Κάποτε, αἰῶνες νωρίτερα, οἱ ἄνθρωποι εἶχαν θελήσει μὲ ἔπαρση νὰ κατασκευάσουν ἕναν ὑψηλὸ πύργο στὴ Βαβὲλ γιὰ νὰ φθάσουν τὸν Θεό. Ὁ Κύριος, προκειμένου νὰ ἐμποδίσει τὸ ἀλαζονικὸ σχέδιό τους, ἔφερε σύγχυση στὴν ἐπικοινωνία τους. Ἄρχισαν ἔτσι νὰ μιλοῦν διαφορετικὲς γλῶσσες μεταξύ τους, χωρὶς νὰ μποροῦν νὰ συνεννοηθοῦν. Τὴν ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς τὸ Ἅγιο Πνεῦμα ἀποκατέστησε τὴν ἀποξένωση τῆς Βαβέλ. Τὸ Εὐαγγέλιο ἕνωσε τοὺς ἀνθρώπους κάτω ἀπὸ τὴν κοινὴ πίστη, τὴν κοινὴ λατρεία, τὸν κοινὸ τρόπο ζωῆς. Ἡ ἑνότητα αὐτὴ διατηρεῖται μέσα στὴν Ἐκκλησία μας. Ὑπερβαίνονται οἱ κοινωνικὲς διαφορές. Ἀναιροῦνται οἱ διαιρέσεις. Οἱ πιστοὶ ἑνώνονται σὲ μιὰ τέλεια κοινωνία ἀγάπης.
Ἂς εἴμαστε, λοιπόν, δεκτικοὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος μὲ τὴ θεάρεστη ζωή μας, ὥστε νὰ μένουμε ἑνωμένοι μεταξύ μας. Ἂς ἔχουμε «τὴν ἑνότητα τοῦ Πνεύματος» (Ἐφεσ. δ΄ 3), ὥστε νὰ εἴμαστε τελικὰ ἑνωμένοι καὶ μὲ τὸν Θεό.
